บทที่ 1488 แผนการยุยงให้แตกแยก

เพราะหากสืบสวนต่อไป ก็ต้องล้มล้างเรื่องไทเฮาสิ้นพระชนม์ ซึ่งไม่เป็นประโยชน์ต่อฮ่องเต้

ดังนั้น เรื่องไทเฮาหายตัวไป น่าจะจบลงแค่นี้

แต่การที่อู๋จี้ทำเรื่องนี้ ถ้าไม่ใช่เซียวเฉวียนและฮ่องเต้ที่ตอบสนองอย่างรวดเร็วและค้นพบได้ทันเวลา พวกเขาจะถูกอู๋จี้ผลักให้ตกอยู่ในจุดที่ลำบาก

ในแง่นี้ เซียวเฉวียน ก็ไม่อาจปล่อยอู๋จี้ไปอย่างง่ายดายเช่นกัน

ยิ่งกว่านั้น อู๋จี้ เกลียดชังเซียวเฉวียนและฮ่องเต้มาก ถ้าไม่สำเร็จ ก็จะมีกลวิธีอื่นในการต่อสู้กับพวกเขา

ดังนั้น เซียวเฉวียน และอู๋จี้ จึงไม่สามารถอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขได้

หากเป็นเช่นนั้น แทนที่จะถูกอู๋จี้คิดแผน เซียวเฉวียน ก็คิดแผนต่อต้านอู๋จี้ดีกว่า

เซียวเฉวียน เผยรอยยิ้มเย็นเยียบโดยไม่ทันตั้งตัว “อู๋จี้ เจ้าจงรอรับของขวัญที่ข้ามอบให้เจ้า!”

เมื่อเป้าหมายได้รับการยืนยันแล้ว เซียวเฉวียนก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่เพื่อเฝ้าดูต่อไป

เขาหายตัวไปชั่วพริบตา และกลับไปที่ตระกูลเซียว

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ไม่ชี้ ผ่านไปสองวันแล้ว

ในเมืองหลวง ทุกอย่างสงบสุข ไม่มีข่าวอะไร เรื่องการตายของไทเฮาก็ค่อย ๆ ไม่มีใครพูดถึง

ความตายเป็นหัวข้อที่หนักอึ้งมาโดยตลอด บวกกับผู้คนมีความกลัวโดยธรรมชาติต่อความตาย จึงหลีกเลี่ยงหัวข้อนี้โดยธรรมชาติ

ผู้ตายผ่านไป ผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ต้องแข็งแกร่ง

ชีวิตก็ยากอยู่แล้ว ก็ต้องอาศัยการปรับตัวด้วยตัวเอง

ชาวบ้านต่างพากันคุยเรื่องสนุก ๆ ในอดีต โดยจงใจปกปิดหัวข้อที่ทำให้คนหนักใจ

ชีวิตดำเนินไปอย่างปกติ

ส่วนตระกูลอู๋ ภายหลังจากที่ปรมาจารย์สั่งให้คนฆ่าไทเฮา ก็ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ

ปรมาจารย์และอู๋จี้ก็อยู่อย่างสงบเสงี่ยมในจวน ไม่อ่านหนังสือก็เล่นหมากรุก

พูดได้เลยว่าทั้งปรมาจารย์และอู๋จี้ต่างก็แปลกใจ ว่าทำไมหลังจากเรื่องในหอสมบัติจืออินแล้ว ก็ไม่มีใครมาหาตระกูลอู๋และหอสมบัติจืออินสร้างความเดือดร้อน แม้แต่คนที่น่าสงสัยก็ยังไม่เห็น

เป็นไปได้ไหมว่าเซียวเฉวียน หาไทเฮาไม่เจอ ไม่มีหลักฐาน ทำอะไรพวกเขาไม่ได้ จึงยอมจำนนชั่วคราว?

แต่การยอมจำนนอย่างง่ายดายเช่นนี้ ไม่เหมือนสไตล์ของเซียวเฉวียน

ต้องบอกว่า ปรมาจารย์และอู๋จี้ รู้จักเซียวเฉวียนอยู่บ้าง

เซียวเฉวียนย่อมไม่ยอมจำนนอย่างง่ายดาย

เขาไม่เคลื่อนไหว แต่เพียงให้เวลาพวกเขาจัดการไทเฮา ปล่อยให้พวกเขาผ่อนคลายความตื่นตัวเท่านั้น

พวกเขายังคิดว่าเซียวเฉวียนทำอะไรพวกเขาไม่ได้เลย

ดังนั้น หลังจากเงียบไปสองวันอู๋จี้ก็เริ่มก่อเรื่องอีก

คราวนี้อู๋จี้ตั้งใจจะเล่นกับเจี้ยนจง

ความสามารถของเจี้ยนจงนั้นยอดเยี่ยมเป็นที่รู้กันดี

เจี้ยนจงยอมรับเซียวเฉวียนเป็นเจ้านาย และได้รับการไว้วางใจจากเซียวเฉวียน เรื่องนี้ก็เป็นที่รู้กันดี

แต่เจี้ยนจงยังมีอีกบทบาทหนึ่ง เขาคือลูกชายที่ไทเฮารักที่สุด

ต่อให้เจี้ยนจงมีความสามารถแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่า เขาเป็นลูกชายของไทเฮาได้

ไทเฮารักเจี้ยนจงมาก อู๋จี้ไม่เชื่อว่าเจี้ยนจงจะเฉยเมยต่อความตายของไทเฮาจริงๆ

ใช่แล้ว อู๋จี้ต้องการโยนความผิดในการตายของไทเฮาให้เซียวเฉวียน เขาต้องการแยกความสัมพันธ์ระหว่างเจี้ยนจงและเซียวเฉวียน

มีเพียงเจี้ยนจง และเซียวเฉวียนเท่านั้นที่แยกทางกัน และเขากับเซียวเฉวียนมีความแค้นกับแม่ของเขา อู๋จี้ ไม่เชื่อว่า เจี้ยนจง จะยังสามารถรักษาชีวิตของ เซียวเฉวียนไว้ได้หรือ?

เมื่อถึงเวลาฮ่องเต้จะปกป้องเซียวเฉวียนอย่างแน่นอน นั่นจะดีที่สุด เจี้ยนจง จะแบกรับความแค้นต่อฮ่องเต้และฆ่าเขาด้วยกัน

แผนนี้เพียงแค่ยิงนกสองตัวด้วยปืนนัดเดียว!

อู๋จี้ ได้รู้แล้วว่า เจี้ยนจงมักปรากฏตัวในห้องสมุดชิงหยวน ดังนั้นเขาจึงไปที่ห้องสมุดชิงหยวนเพื่อรอ เจี้ยนจง

พูดตามตรง นี่เป็นครั้งแรกที่ อู๋จี้ เห็นเจี้ยนจง หลังจากที่เว่ยอวี๋กลายเป็นเจี้ยนจงและเขาเกือบจะจำเขาไม่ได้

เจี้ยนจง ไม่เพียงสูงและแข็งแกร่งกว่าเดิมมากเท่านั้น เขายังเปล่งรัศมีเย็นที่น่าเกรงขามอีกด้วย

ก่อนที่เขาจะเข้าใกล้อู๋จี้ รู้สึกหวาดกลัวกับรัศมีความเย็นอันท่วมท้นบนร่างกายของ เจี้ยนจง และกลายเป็นคนขี้อายและถอยกลับ

ออร่าของอู๋จี้หายไปอย่างสิ้นเชิงก่อนที่เขาจะเริ่มจัดการกับบรรพบุรุษเช่นนี้ เขาจะตอกลิ่มระหว่าง เจี้ยนจง และ เซียวเฉวียนได้อย่างไร?