บทที่ 1489 จิตใจแจ่มใส

เมื่อได้ยินสิ่งนี้เจี้ยนจงก็พูดอย่างเย็นชา "โอเค ข้าเข้าใจแล้ว"

เดี๋ยวก่อน นี่หมายความว่าอย่างไร?

ฟังแล้วรู้สึกเหมือขอไปที อืม ข้ารู้แล้ว จากนั้นก็ไม่มีอะไรต่อ

แม่ตัวเองตายอย่างน่าสังเวช เจี้ยนจงตั้งใจที่จะไม่เอาเรื่อง?

เขายังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า?

ทําไมถึงเย็นชาและไร้ความปราณีขนาดนี้

เมื่อเห็นว่าพระราชินีทรงเอ็นดูเขามาก เขาก็ไม่ควรทําแบบนี้เลย

เป็นไปได้ไหมที่เจี้ยนจง ได้รับกลอุบายทำให้คนฟังลุ่มหลงจากเซียวเฉวียน?

มิฉะนั้น เมื่อเขาได้ยินว่าแม่ของเขาถูกเซียวเฉวียนฆ่า เขาไม่ควรแสดงปฏิกิริยาเช่นนี้

เขาควรจะตื่นเต้นและเกลียดเซียวเฉวียน

อู๋จี้ตรวจสอบอย่างระมัดระวัง "เจี้ยนจง เจ้าไม่คิดจะล้างแค้นพระมารดาหรือ?"

เจี้ยนจงมองอู๋จี้ อย่างครุ่นคิดซึ่งทำให้อู๋จี้รู้สึกขนลุกเล็กน้อยในใจ การมองข้าแบบนี้หมายความว่าอย่างไร ?

หลังจากนั้นครู่หนึ่งเจี้ยนจงก็พูดอย่างเงียบ ๆ "การแก้แค้นเป็นเรื่องปกติ แต่ข้าคิดว่าฆาตกรไม่ใช่เซียวเฉวียนแต่เป็นเจ้าใช่ไหม?"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หัวใจและจิตวิญญาณของอู๋จี้ ก็สั่นสะท้าน โอ้ไม่ ข้าไม่สามารถหลอกเจี้ยนจงได้ และทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตราย

อย่างไรก็ตาม ในไม่ช้าอู๋จี้ก็พูดด้วยรอยยิ้ม "เจี้ยนจง เจ้ามีความเข้าใจผิดบ้างไหม พระราชินีทรงเมตตาต่อคนรุ่นหลัง แล้วคนรุ่นหลังจะทำร้ายพระราชินีได้อย่างไร"

เจี้ยนจงมองดูอู๋จี้ด้วยความเดือนพลานในดวงตาและพูดอย่างเย็นชา "จริงเหรอ? มันเป็นเรื่องโกหกหรือเปล่าที่พระมารดาใจดีต่อเจ้า? เป็นเรื่องจริงหรือเปล่าที่เจ้าต้องการใช้พระราชินีเพื่อใส่ร้ายเซียวเฉวียนและฝ่าบาทที่ไร้ความเมตตา"

คิดว่าตัวเองฉลาดพอที่จะหลอกบรรพชนพันปีของจงจริง ๆ เหรอ

แม้ว่าความฉลาดของเจี้ยนจงโดยรวมจะลดลงโดยเว่ยอวี๋แต่ก็ไม่ได้ต่ำมากจนมนุษย์ธรรมดาสามารถหลอกเขาได้

ยิ่งไปกว่านั้นเว่ยอวี๋เคยเห็นกลอุบายเล็กๆ น้อยๆ ของอู๋จี้ในทีวีบ่อยครั้งเมื่อเขาอยู่ในยุคปัจจุบัน

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ไม่ต้องพูดถึงเจี้ยนจงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ แม้แต่เว่ยอวี๋ก็ไม่สามารถถูกหลอกได้

เจี้ยนจงหัวเราะเยาะ

เจ้าอยากจะอวดความฉลาดเล็กๆ น้อยๆ ของเจ้าต่อหน้าเขาคนนี้ไหม?

ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเลยจริง ๆ!

อู๋จี้ที่ถูกเจี้ยนฉีกหน้า เขาหน้าแดงสลับขาวอยู่พักหนึ่ง

อย่างไรก็ตามอู๋จี้ไม่สามารถยอมรับได้ เมื่อเขายอมรับ เขาจะต้องตายอย่างแน่นอน

อู๋จี้ปฏิเสธ "เจี้ยนจงเจ้าเข้าใจข้าผิดจริงๆ เจ้าต้องเชื่อข้า ข้าจะไม่มีวันกล้าฆ่าราชวงศ์"

ไม่สำคัญหรอกถ้าเจ้าสาบาน การถูกฟ้าผ่ายังดีกว่าตายในเจี้ยนจงหรือเซียวเฉวียนอยู่ดี

ดังนั้น อู๋จี้จึงยกมือขึ้น ยืดนิ้วทั้งห้าของเขาให้ตรง และพร้อมที่จะสาบานต่อพระเจ้า

เรื่องตลกนี้หมดลงมานานแล้ว

เจี้ยนจงไม่มีความอดทนที่จะฟังคำสบถไร้สาระของเขาที่นี่ เขาพูดอย่างเย็นชา "ไม่จำเป็นต้องสาบานข้าแนะนำให้เจ้ามีน้ำใจ"

อย่าคิดที่จะทำร้ายผู้อื่นตลอดทั้งวัน

การตายของอู๋ฟานเกี่ยวอะไรกับเซียวเฉวียน?

เขาคือผู้ที่แสวงหาความตายของตัวเอง

เขาสร้างปัญหาให้กับเซียวเฉวียนครั้งแล้วครั้งเล่าการที่เซียวเฉวียนไม่ได้เรื่องกับเซียวเฉวียนคืนมาก็เป็นความเมตตาของเสี่ยวฉวนแล้ว

อู๋จี้นั้นมีสาเหตุมาจากความมีน้ำใจของเซียวเฉวียนอู๋จี้ทำได้ดีกว่าและกล่าวโทษเสี่ยวฉวนและฮ่องเต้ ที่ทำให้อู๋ฟานเสียชีวิต

แม้ว่าเซียวเฉวียนจะไม่บอกเจี้ยนจงเกี่ยวกับกิจการของอู๋ฟานแต่ความฉลาดของเจี้ยนจงและการกระทำของอู๋จี้ที่เพิ่งสาดน้ำสกปรกใส่เซียวเฉวียน ก็สามารถเข้าใจได้จากเรื่องราวทั้งหมดและสิ่งที่เขาคิด

แต่จะว่าไปแล้ว อู๋ฟ่านก็มีความสามารถจริง ๆ เขายังสามารถคิดได้อย่างชัดเจนเมื่อเผชิญหน้ากับเจี้ยนจงเพื่อที่เจี้ยนจงจะไม่สามารถตรวจจับความคิดอื่น ๆ ในใจของเขาได้

น่าเสียดายที่เขาได้พบกับเจี้ยนจงดำรงอยู่มานับพันปีแล้ว จิตใจอันละเอียดอ่อนและความเข้าใจในธรรมชาติของมนุษย์ของเขาจะเทียบเคียงกับมือใหม่อย่างอู๋จี้ได้อย่างไร?

คนอย่างอู๋จี้เป็นคนทั่วไปที่ฉลาดแต่ถูกความฉลาดของเขาหลอก

ด้วยอาศัยความฉลาดของตัวเอง เกิดความคิดที่จะโจมตีบรรพบุรุษของเจี้ยนจง

เจี้ยนจงคือใคร?

เจี้ยนจง เป็นบรรพบุรุษของเขา