บทที่ 1519 กำจัดทีละคน

เขาเป็นเช่นเดียวกับอู๋ฟาน ไม่เป็นที่รู้จัก และไม่มีโอกาสโดดเด่น เขาก็ทำตัวนิ่งสงบ ทำงานอย่างซื่อตรง

ในที่สุดทั้งสองก็ฝ่าฟันมาได้ และเข้าสู่แสงสว่าง

หลินฟ่างเข้ามามีอำนาจก่อนอู๋ฟาน

อย่างไรก็ตาม สถานการณ์ในต้าเว่ยในเวลานั้นมีความซับซ้อนมาก และหลินฟ่างก็ไม่กล้าที่จะเป็นผู้นำ ยิ่งไม่กล้าแสดงความคิดที่ไม่เหมาะสมของเขาเลย

เขายังคงอยู่ติดดินและทำตัวต่ำต้อย

จากนั้น จนกระทั่งหยวนเหยาเสียชีวิตและอู๋ฟานขึ้นสู่อำนาจ เว่ยเชียนชิวก็ยังคงมีอำนาจเหนือกว่า

ตามหลักเหตุผลแล้ว เว่ยเชียนชิวควรจะชักจูงหลินฟ่างและอู๋ฟาน อย่างไรก็ตาม ในเวลานั้น เว่ยเชียนชิวกังวลเกี่ยวกับเซียวเฉวียนมากเกินไป และไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่นมากเกินไป เขาจะมีใจคิดจะไปชักจูงทั้งสองคนนี้ได้อย่างไร?

เมื่อไม่ได้ถูกเว่ยเชียนชิวชักจูงเข้าพวก ทั้งสองคนก็ค่อยๆ เห็นสถานการณ์ของเว่ยเชียนชิวอย่างชัดเจน เขาไม่ได้เป็นอย่างที่เขาเคยเป็นอีกต่อไป

ฮ่องเต้มีความไว้วางใจ และโปรดปรานต่อเซียวเฉวียนเป็นอย่างมาก หลินฟ่างและอู๋ฟานรู้สึกว่า คงไม่มีทางออกหากต้องพึ่งพาฝ่ายฮ่องเต้

หลินฟ่างที่เป็นเสนาบดียุติธรรม และอู๋ฟานที่เป็นผู้ตรวจการราชสำนัก อาชีพขุนนางตลอดชีวิตของพวกเขาก็สิ้นสุดลง

อย่างดีที่สุด พวกเขาสามารถทำงานหนักและใช้ชีวิตด้วยเงินเดือนที่มีอยู่เท่านั้น อีกทั้งพวกเขาไม่อาจผิดพลาดแม้แต่ก้าวเดียว ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะตกงาน

คนทั้งสองซึ่งฝ่าฟันในตำแหน่งขุนนางมาหลายปี รู้ดีว่าหากไม่มีผู้สนับสนุนก็ยากที่จะประสบความสำเร็จในตำแหน่งขุนนาง

ในเมื่อไม่สามารถพึ่งพาเว่ยเชียนชิวได้ และไม่สามารถพึ่งพาฮ่องเต้ ทั้งสองจึงหารือกันเพื่อหาทางออกอื่น ช่วยเหลือร่วมกัน

อย่างไรก็ตาม ในระหว่างการที่เว่ยเชียนชิวและฮ่องเต้ประลองกำลัง ทั้งสองก็ไม่กล้าที่จะดำเนินการใดๆ

พวกเขากลัวว่าหากไม่ระวังจะสูญเสียทุกสิ่ง

ดังนั้นก่อนที่สถานการณ์จะเข้าใจได้อย่างถ่องแท้ ทั้งสองคนยังคงเก็บตัวเงียบ เพื่อปกป้องตัวเอง

จนกระทั่ง เว่ยเชียนชิวเสียชีวิต ทั้งสองคนก็ทนไม่ไหวในที่สุด พูดให้ถูกคืออู๋ฟานที่ไม่สามารถอดกลั้นได้อีกต่อไป เขาจับจุดอ่อนเซียวเฉวียน ต้องการเหยียบเซียวเฉวียนลงโคลนตม กำจัดเขาให้หายไป

หากเปรียบเทียบกันแล้ว หลินฟ่างจะสงบมากกว่าอู๋ฟาน

เขารู้ดีว่าเซียวเฉวียนมีไหวพริบดีมาก และมันจะไม่เหมาะสมสำหรับเขาที่จะเคลื่อนไหว หากเขาไม่เจอช่องโหว่ที่สามารถทำเซียวเฉวียนตายได้

ท้ายที่สุดแล้วเซียวเฉวียนถูกเนรเทศไปยังเกาะจูเสิน ในเวลานั้น ทุกคนในราชสำนักคิดว่าเซียวเฉวียนจะตายบนเกาะจูเสินอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตามเซียวเฉวียนไม่เพียงแต่หนีออกจากเกาะจูเสินได้เท่านั้น แต่ยังพลิกสถานการณ์ที่สวยงามให้เขาได้

ไม่เพียงแต่บีบบังคับจ้าวจินไหลให้ตายเท่านั้น เขายังก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งและกลายเป็นราชครูที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ ขุนนางระดับสี่ และยังคงเป็นประมุขของชิงหยวน

จากจุดเริ่มต้นของการทดสอบระดับชนบทของเซียวเฉวียน ผู้ที่เป็นศัตรูของเซียวเฉวียนแต่ละคน ต้องการให้เซียวเฉวียนต้องพบจุดจบ พวกเขาเหล่านั้นต่างตายหรือพิการไป

ยกเว้นผู้ที่แปรพักตร์ เช่นจางจิ่น นอกนั้นไม่มีใครมีจุดจบที่ดีอีกต่อไป

แม้แต่เว่ยเชียนชิวผู้มีอำนาจอย่างยิ่ง นักยุทธศาสตร์ คิดลึกซึ้งและละเอียดรอบคอบ ก็ยังไม่สามารถหลบหนีได้

หากเซียวเฉวียนไม่ได้วางแผนทุกขั้นตอนและทำงานอย่างหนักเพื่อทำลายอำนาจของเว่ยเชียนชิว เว่ยเชียนชิวก็คงไม่จบลงเช่นนี้

การตายของเว่ยเชียนชิวหนีไม่พ้นเซียวเฉวียน

เสือที่ดุร้ายแห่งต้าเว่ยนี้ตายด้วยน้ำมือของเซียวเฉวียน ใครๆ ก็สามารถจินตนาการได้ว่าความมีไหวพริบและทักษะของเซียวเฉวียนนั้นน่ากลัวเพียงใด

แต่อู๋ฟานอาจจะอดกลั้นไว้นานเกินไป เขารอช่วงเวลานี้มานานเกินไป จนไม่ต้องการรออีกต่อไป

เขาเพิกเฉยต่อคำห้ามของหลินฟ่าง วิ่งเข้าสู่ทางตันของการพยายามทำลายเซียวเฉวียนในท้ายที่สุด เขาไม่สามารถที่จะเขย่าเซียวเฉวียนได้แม้แต่น้อย แต่สุดท้ายก็จบชีวิตของตัวเอง

เรื่องของอู๋ฟาน ใครก็ตามที่มีสายตาเฉียบแหลมสามารถเห็นได้ชัดเจนว่าเขามุ่งหาจุดจบ ไม่สำนึกตัว ไม่ว่าคนอื่นจะดึงเขา หรือลากเขาอย่างไร พวกเขาก็ไม่สามารถดึงเขากลับมาได้

เพื่อหลีกเลี่ยงผลกระทบที่ไม่จำเป็น หลินฟ่างไม่ได้ปกป้องอู๋ฟานในราชสำนัก

นี่คือหนึ่งในเหตุผลที่ หลินฟ่างปลอดภัยมาโดยตลอดและไม่ตกเป็นเป้าหมายของฮ่องเต้และเซียวเฉวียน

หากไม่ใช่เพราะลูกน้องที่หลินฟ่างส่งไปประมาทเลินเล่อ ถูกเซียวเฉวียนหาแตงตามเถาวัลย์จนเจอผล เซียวเฉวียนก็คงไม่พบว่าตระกูลหลิน และตระกูลอู๋กำลังสมรู้ร่วมคิดกัน

การค้นพบหลินฟ่างมาได้คนหนึ่ง ถือเป็นกำไรที่ไม่คาดคิดแล้ว