บทที่ 1520 ใช้ประโยชน์จากโอกาสในการพิสูจน์ตนเอง

เสวี่ยเยี่ยนสามารถกลับไปที่จวนเซียวได้ แต่สำหรับหลี่เมิ่ง เซียวเฉวียนรู้สึกว่านางไม่จำเป็นต้องกลับไป

การกลับไปก็เหมือนกับหลุมพราง

เซียวเฉวียนสามารถช่วยนางในครั้งนี้ได้ แต่ก็ไม่แน่ใจว่าจะช่วยนางได้อีกในครั้งต่อไป

หรืออีกทางหนึ่ง ก็ไม่แน่ใจว่านางจะโชคดีพอที่จะหลบหนีและหลีกเลี่ยงภัยพิบัติได้อีกครั้ง

เซียวควงยังสั่งให้คนเฝ้าดูการเคลื่อนไหวของหลี่ซื่อ หลี่ซื่อเป็นคนที่ดื้อรั้น เขาสามารถทำสิ่งที่ชั่วร้ายเพื่อเงินได้ และเขาก็ทำมาแล้วครั้งหนึ่ง

ยิ่งกว่านั้น ตามรายงานจากผู้คนจวนเซียว เจ้าของที่ดินก็คิดถึงหลี่เมิ่งเช่นกัน

ครั้งนี้ไม่ได้ทำให้หลี่ซื่อลำบาก แต่เป็นเพราะเห็นแก่หลี่เมิ่งที่หายตัวไปจริงๆ เจ้าของที่ดินไม่อยากสูญเสียคนเก่งทั้งสองคน จึงรับเงินคืนจากหลี่ซื่อแล้วจบเรื่อง

หากเจ้าของที่ดินรู้ว่าหลี่เมิ่งกลับมาแล้ว เขาจะพยายามทุกวิถีทางเพื่อเอาหลี่เมิ่งมา

เมื่อมีประสบการณ์ครั้งแรก พวกเขาก็จะเรียนรู้และระมัดระวังมากขึ้น เมื่อถึงตอนนั้น หลี่เมิ่งจะหนีออกมาได้ยากขึ้น

เจตนาของเซียวเฉวียนคือให้เสี่ยวเซียนชิวพาหลี่เหมิงกลับไปที่จวนเซียวก่อน จากนั้นเซียวเฉวียนจะคุยกับหลี่เมิ่งเป็นการส่วนตัวเพื่ออธิบายถึงอันตรายของการกลับไปที่จวน หากถึงตอนนั้น นางยังยืนกรานที่จะกลับไป เซียวเฉวียนก็จะไม่ขัดขวาง

เสี่ยวเซียนชิวปฏิบัติตามคำสั่งของเซียวเฉวียนอย่างลับๆ นำหลี่เมิ่งกลับมาที่จวนเซียว

เสี่ยวเซียนชิวก็มีนิสัยซุกซนเช่นกัน แม้ว่าเซียวเฉวียนจะบอนางว่าจวนเซียวมีคนเฝ้าดูอยู่ แต่นางก็เดินไปที่ประตูใหญ่ของจวนเซียวอย่างเปิดเผย และนางยังเดินไปรอบๆ บริเวณรอบๆ ของนักฆ่าสามคน

อย่างไรก็ตาม ความเร็วของนางเร็วมาก นักฆ่ารู้สึกเหมือนมีสายลมพัดผ่านหู พวกเขาไม่เห็นอะไรเลย ทันใดนั้น สายลมก็พัดผ่านไป บริเวณโดยรอบก็สงบลง สงบดีจนดูเหมือนสายลมไม่เคยมาเลย

แต่ สามคนก็สัมผัสได้ถึงสายลมที่แหลมคมอย่างชัดเจน พวกเขามองหน้ากันด้วยความงุนงง จากนั้นจึงกลับไปเฝ้าจวนเซียวต่อไป

หลังจากที่เฝ้าดูอยู่ครึ่งวัน ในที่สุดพวกเขาก็พบสิ่งใหม่ พวกเขาเห็นเสวี่ยเยี่ยนเดินคนเดียวมาทางประตูใหญ่ของจวนเซียว

สามคนไม่เคยเห็นเสวี่ยเยี่ยนหรือหลี่เมิ่ง แต่จากประสบการณ์อันยาวนานของพวกเขา พวกเขาสามารถตัดสินได้ว่าคนๆ นี้ไม่ใช่หลี่เมิ่ง

หลี่เมิ่งเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาจากครอบครัวชาวนา นางไม่เคยฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ ผู้หญิงที่ไม่มีศิลปะการต่อสู้จะดูอ่อนแอกว่า

แต่ผู้หญิงคนนี้ แม้ว่าจะดูอ่อนแอ แต่ก็ดูอ่อนแอแบบเจ็บป่วยหรือเพิ่งหายป่วย ไม่ใช่อ่อนแอแบบดั้งเดิม และพวกเขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ต้องฝึกฝนศิลปะการต่อสู้

แม้ว่านักฆ่าจะไม่รู้ว่าเสวี่ยเยี่ยนเป็นใคร แต่พวกเขาก็สนใจผู้หญิงที่ปรากฏตัวที่จวนเซียวเป็นพิเศษ

ใช้ประโยชน์จากเสวี่ยเยี่ยนยังไม่เข้าไปในจวนเซียว เจ้าสำนักให้ผู้อารักขา ปลอมตัวเป็นคนเดินผ่านไปมาเพื่อสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับเสวี่ยเยี่ยน

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ผู้อารักขา จะเดินไปสองก้าว เขาก็เห็นเสวียนอวี๋ยืนอยู่บนกำแพงของจวนเซียวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เมื่อเห็นเสวียนอวี๋ ผู้อารักขาก็รู้สึกกลัวโดยสัญชาตญาณ รีบถอยกลับ เจ้าสำนักและผู้อารักขาอีกคนถึงแม้จะรู้สึกโกรธเคือง แต่พวกเขาก็กลัวเสวียนอวี๋โดยสัญชาตญาณเช่นกัน ดังนั้นจึงพูดอะไรไม่ได้

สามคนทำได้เพียงมองดูเสวี่ยเยี่ยนเดินเข้าไปในจวนเซียวภายใต้การปกป้องของเสวียนอวี๋

อันที่จริง เสวียนอวี๋ก็รู้ถึงการมีอยู่ของนักฆ่าเช่นกัน อย่างไรก็ตาม นักฆ่าหลบซ่อนตัวกลับอย่างชาญฉลาด เสวียนอวี๋จึงไม่จับพวกเขาไว้ ปล่อยให้พวกเขามีชีวิตอยู่

ท้ายที่สุด คนที่อดทนและอดทนเช่นนี้ก็สมควรได้รับชีวิต

หากนักฆ่าไม่บรรลุเป้าหมาย ชีวิตของพวกเขาจะไม่ง่าย

เสวียนอวี๋เคยอ่านประโยคหนึ่งในหนังสือ ซึ่งระบุว่าคนที่ต้องการความช่วยเหลือควรได้รับการไว้ชีวิตและไว้ชีวิต แทนที่จะถูกกำจัดทิ้ง

ยิ่งไปกว่านั้น นักฆ่าต้องการระเบิดจวนเซียว เซียวเฉวียนไม่ได้ออกคำสั่งให้ฆ่าฆาตกร

เซียวเฉวียนมีน้ำใจต่อนายท่านนี้มาก ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องให้เสวียนอวี๋พาเซียวเฉวียนกลับมาใช่ไหม?

เสวียนอวี๋ชำเลืองมองไปทางนักฆ่าอย่างครุ่นคิด จากนั้นจึงลอยลงไปตามกำแพงและหายตัวไปจากสายตาของนักฆ่า