บทที่ 1521 มีความกังวล

เซียวเฉวียนคิดว่า ถ้าเขามีความสามารถในระดับนั้น ก็ไม่จำเป็นต้องอดทน ต่ำต้อย และซ่อนเร้นเป็นเวลาหลายปี

แม้แต่ เว่ยเชียนชิวก็ไม่ได้ มีความสามารถในระดับนั้น แต่ก็คิดที่จะต่อสู้กับ เซียวเฉวียน นี่ไม่ใช่การฆ่าตัวตายตัวเอง

เซียวเฉวียนกลับไปยังจวนเซียว

เสี่ยวเซียนชิวและ หลี่เมิ่งกำลังรอเขาอยู่ในห้องนั่งเล่น

เห็น เซียวเฉวียน กลับมา หลี่เมิ่ง รีบลุกขึ้น นางมองเซียวเฉวียน อย่างรวดเร็ว แล้วก้มหน้าลง มือทั้งสองข้างกำแน่นที่แขนเสื้อ เสียงของนางสั่นเล็กน้อย "ข้าน้อยคารวะท่านใต้เท้าซียยว ขอบคุณท่านที่ช่วยชีวิตข้า"

เซียวเฉวียนช่วยชีวิตนางจริง และนางต้องการกลับบ้านจริง

ก็ไม่รู้ว่าทำไมเสี่ยวเซียนชิว ถึงพานางมาจวนเซียว เสี่ยวเซียนชิวไม่ได้อธิบาย ดังนั้น ใจของนางจึงเต็มไปด้วยความกังวล

นางเป็นแค่คนธรรมดา ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขมาโดยตลอด ไม่เคยติดต่อกับเจ้าหน้าที่รัฐ ยิ่งกว่านั้น นางไม่เคยเห็นเจ้าหน้าที่ระดับสูง

คราวนี้นางมาหา เซียวเฉวียนเป็นการบังคับโดยสถานการณ์ นางไม่มีทางเลือก

แต่นางมีสัญชาตญาณกลัวข้าราชการ คนเหล่านี้มีอำนาจในตัวพวกเขาเอง ทำให้คนธรรมดาหวาดกลัว

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เซียวเฉวียน เป็นคนที่มีอำนาจมาก และเขายังเปล่งประกายด้วยความเย็นชาตามธรรมชาติ ซึ่งทำให้คนอย่าง หลี่เมิ่งยิ่งหวาดกลัว

เซียวเฉวียน พูดเบา ๆ ว่า "ไม่ต้องขอบคุณ พวกเราต่างก็ต้องการกันและกัน"

หลี่เมิ่งไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อ นางเงยหน้าขึ้นมอง เซียวเฉวียนอย่างกล้า ๆ กลัว แล้วก้มหน้าลงอีกครั้ง เสียงของนางไม่สั่นไหวเหมือนตอนแรก:"ท่านใต้เท้าเซียว เรียกข้าน้อยมา มีเรื่องอะไรให้สั่งงานหรือ?"

เซียวเฉวียน พยักหน้าเบา ๆ แล้วพูดว่า "ได้ยินจาก เสี่ยวเซียนชิว ว่าเจ้าอยากกลับบ้าน"

หลี่เมิ่งพยักหน้า แสดงว่าใช่

เซียวเฉวียนหยุดพักครู่หนึ่ง ดูเหมือนกำลังคิดถึงวิธีพูดกับ หลี่เมิ่ง เกี่ยวกับสถานการณ์ของหลี่ซื่อ

เขาคิดแล้วพูดว่า "ถ้าข้าบอกเจ้าว่า หลี่ซื่อเป็นคนที่ดื้อรั้นไม่เปลี่ยนแปลง เจ้าจะกลับไปไหม?"

หลี่เมิ่ง และ หลี่ซื่ออยู่ด้วยกันมา นางไม่รู้ถึงนิสัยของหลี่ซื่อ ได้อย่างไร?

เขาติดการพนันมาโดยตลอด หลี่เมิ่งก็รู้เรื่องนี้

แต่ หลี่ซื่อ เป็นญาติคนเดียวของนางในโลกนี้ นางไม่สามารถปล่อยให้เขาตายได้

บ้านหลังนั้นก็เป็นที่พึ่งพิงเพียงอย่างเดียวของนาง นอกจากกลับบ้านแล้ว นางจะไปที่ไหนได้อีก?

ก่อนหน้านี้หลี่ซื่อ ไม่ว่าเขาจะติดการพนันแค่ไหน เขาก็จะไม่เคยคิดที่จะทำร้าย หลี่เมิ่ง ดังนั้น ความรักของ หลี่เมิ่ง ที่มีต่อเขาจึงไม่ได้จางหายไป

แต่ครั้งนี้ หลี่ซื่อเพื่อตัวเขาเอง ถึงกับคิดที่จะผลักดันหลี่เมิ่ง เข้าไปในนรก หลี่เมิ่งผิดหวังในตัวเขามาก

นางก็คิดเหมือนกันว่าการกระทำแบบนี้ของ หลี่ซื่อก็เหมือนกับการพนัน ครั้งแรกจะมีครั้งต่อไป ครั้งเดียวไม่สำเร็จ เขาจะคิดที่จะขายครั้งที่สอง ครั้งที่สาม ... จนถึงกว่าจะขายได้

แต่นงก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ นางยังคงมีความหวังสำหรับหลี่ซื่อหวังว่าเขาจะเปลี่ยนนิสัยที่ไม่ดีและใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย

ดังนั้นนางจึงมาหาเซียวเฉวียน นางก็อยากจะให้โอกาสหลี่ซื่อ อีกครั้ง

เมื่อได้ยินหลี่เมิ่งพูดเช่นนี้ ท่าทางของ เซียวเฉวียน ก็ผ่อนคลายลง เขาแค่ต้องการดูว่หลี่เมิ่งเป็นคนที่มีจิตใจแจ่มใสหรือไม่ และคุ้มค่าหรือไม่ที่เขาจะให้นางฟังสิ่งเหล่านี้ต่อไป

บางคนก็โง่เขลาจนชนกำแพงซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่หันหลังกลับ

หากหลี่เมิ่งก็เป็นแบบนี้ เซียวเฉวียน ก็ไม่คิดจะเสียเวลาคุยกับนางต่อไป

แน่นอนว่าไม่มีใครสามารถปลุกคนที่กำลังแกล้งหลับได้ การพูดดีๆ ยากที่จะโน้มน้าวผีตายโหง

ในตอนนี้ หลี่เมิ่งไม่ใช่คนโง่เขลา นางมีค่าควรแก่การโน้มน้าวของเซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนพูดเบา ๆ ว่า “ตามที่ข้ารู้ เจ้าของที่ดินยังมีความคิดไม่ดีต่อเจ้า ช่วงนี้หลี่ซื่อยังคงเข้าออกบ่อนพนัน”

ก่อนหน้านี้ เซียวเฉวียนได้เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาให้หลี่เมิ่งฟังคร่าวๆ ทำให้หลี่เมิ่งรู้สึกงงงวย

กล่าวคือ หลี่ซื่อหลังจากชำระหนี้ของเจ้าของที่ดินแล้ว ก็ลืมความเจ็บปวดและกลับมาติดการพนันอีกครั้ง