บทที่ 1522 ทั้งหมดวิ่งหนี

เซียวเฉวียนมองหลี่เมิ่ง ตรงๆ แล้วพูดตรงๆ ว่า “เจ้ากลัวหลี่ซื่อ รู้ว่าเจ้าอยู่ในห้องสมุดชิงหยวนใช่ไหม？”

เมื่อถูกเซียวเฉวียน พูดตรงประเด็นหลี่เมิ่ง ในใจก็อดไม่ได้ที่จะสะดุ้ง คิดว่า “เป็นไปได้ไหมว่าท่านใต้เท้าเซียวจะรู้ในสิ่งที่ข้าคิด？”

ยังไม่ทันที่หลี่เมิ่ง จะพยักหน้า เซียวเฉวียน ก็พูดต่อว่า “เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวล ให้เขามีความกล้าขนาดไหน ก็กล้าไม่ได้”

เพื่อหลี่เมิ่งแล้วสบายใจ เซียวเฉวียน พูดว่า “ต่อไปเจ้าก็อาศัยอยู่ที่ห้องสมุชิงหยวน ขณะเดียวกัน ข้าจะขอให้ทุกคนในห้องสมุดชิงหยวนช่วยเจ้ารักษาความลับนี้ จนกว่าเจ้าจะเรียนจบ”

เมื่อถึงเวลานั้น หลี่เมิ่ง มีความสามารถในการป้องกันตัวเอง ก็ไม่ต้องกลัวว่าหลี่ซื่อจะหาเรื่องนาง

เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเฉวียน หลี่เมิ่งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ก็ได้ ตามที่ท่านใต้เท้าเซียว ว่ามา ข้ายินดีไปห้องสมุดชิงหยวน”

เซียวเฉวียน พอใจพยักหน้า

พูดตามตรง หลี่เมิ่ง แม้ว่าจะไม่รู้หนังสือ แต่นางเก่ง จิตใจดี และเข้าใจโลก

คนที่แบบนี้ เรียนแพทย์เหมาะที่สุด

ในอนาคต นางสามารถใช้ทักษะทางการแพทย์ช่วยเหลือผู้คนได้มากขึ้น ก็ไม่เสียเปล่าที่เซียวเฉวียนช่วยนางในครั้งนี้

แม้หลี่เมิ่งตกลงแล้ว เซียวเฉวียน ก็สั่งให้เสี่ยวเซียนชิว พาหลี่เมิ่ง ไปที่ห้องสมุดชิงหยวน และมอบให้กับมู่จิ่น

และสั่งให้เสี่ยวเซียนชิว บอกเจี้ยนจง คำพูดหนึ่ง จะต้องให้ทุกคนในห้องสมุดชิงหยวน ออกไปจากชิงหยวนแล้วปิดปากเกี่ยวกับเรื่องนี้

พูดอีกอย่างก็คือ ห้ามเปิดเผยเรื่องนี้ว่า หลี่เมิ่งอยู่ในห้องสมุดชิงหยวน

เจี้ยนจงในห้องสมุดชิงหยวน สถานะ เป็นเพียงรองเซียวเฉวียน เทียบเท่ากับโรงเรียนสมัยใหม่ อาจารย์รอง

รองอาจารย์คนนี้ อยู่แล้วน่าเกรงขาม พูดของเขา คนที่ชิงหยวนไม่มีใครกล้าไม่ฟัง

ดังนั้น หลังจากเจี้ยนจงถ่ายทอดความหมายนี้แล้ว คนทั้งห้องสมุดชิงหยวน ต่างตบหน้าอกรับประกันว่า เรื่องหลี่เมิ่ง เรื่องนี้ พวกเขาจะไม่พูดแม้แต่คำเดียว

เจี้ยนจงกลัวว่านักเรียนจะเผลอพูดเรื่องนี้ออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ดังนั้น เขาจึงให้นักเรียนสาบานต่อหน้า และนักเรียนก็เชื่อฟัง

คนโบราณให้ความสำคัญกับคำสาป เมื่อมีข้อผูกมัด พวกเขามักจะไม่กล้าทำตัวเหลวไหล

แต่การกระทำนี้ ทำให้นักเรียนในห้องสมุดชิงหยวน เกิดความสนใจในหลี่เมิ่งอย่างมาก

ทำไมหลี่มิ่ง ถึงได้รับการปฏิบัติจากเจี้ยนจงเช่นนี้

เมื่อไม่กี่วันก่อน เหตุการณ์ที่หลี่ซื่อ ก่อความวุ่นวายที่หน้าประตูจวนเซียว แพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวง นักเรียนก็ได้ยินข่าวลือเช่นกัน

ชื่อหลี่เมิ่ง ก็ค่อย ๆ เป็นที่รู้จักของคนทั่วไป

เพิ่งผ่านไปไม่กี่วัน หลี่เมิ่ง ก็มาที่ห้องสมุดชิงหยวน แล้ว เป็นไปได้ไหมที่เรื่องเล่านั้นเป็นเรื่องจริง

หลี่เมิ่ง กับเซียวเฉวียน มีความสัมพันธ์ที่ไม่ควรเปิดเผย?

มิฉะนั้น หลี่เมิ่ง ทำไมถึงปรากฏตัวในห้องสมุดชิงหยวน?

แม้ว่าห้องสมุดชิงหยวน จะรับสมัครโดยไม่แบ่งชนชั้น โดยไม่แบ่งชายหญิง แต่หลังจากหมดเวลารับสมัครแล้ว ก็เปิดเรียนมาหลายวันแล้ว

ที่สำคัญที่สุดคือ หลี่เมิ่ง ไม่มา ไม่มา แต่มาในช่วงเวลานี้

อยากจะไม่คิดมากก็ยาก

เจี้ยนจง รู้ว่า ใจจริงของเด็กๆ ในชิงหยวน คิดอะไรอยู่ เพื่อทำให้เรื่องง่ายขึ้น และเพื่อให้หลี่เมิ่ง ใช้ชีวิตในหลี่ซื่อ ดีขึ้นบ้างเจี้ยนจง จึงบอกความจริงเรื่องนี้กับเด็กๆ

แน่นอน เขาไม่ได้พูดเรื่องเปลี่ยนเลือด แต่เน้นว่าหลี่ซื่อ เลวแค่ไหน ยิ่งเลวเท่าไรก็ยิ่งพูดเลวเท่านั้น

ได้ยินเด็กๆ ต่างโกรธจนกำหมัดแน่น รู้สึกเห็นใจชะตากรรมของหลี่เมิ่ง อย่างมาก

ชะตากรรมของหลี่เมิ่ง กระตุ้นความปรารถนาที่จะปกป้องของเด็กๆ พวกเขาต่างก็กล่าวว่า จะต้องรักษาความลับของหลี่เมิ่ง อย่างแน่นอน เพื่อให้นางสามารถเรียนได้อย่างตั้งใจในห้องสมุดชิงหยวน

ในเวลาเดียวกัน นักเรียนหญิงหลายคนต่างก็ชื่นชมความกล้าหาญของหลี่เมิ่ง

หากพวกนางอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ พวกนางก็คงจะกล้าต่อต้านไม่กล้าปล่อยให้ครอบครัวจัดการทุกอย่างตามที่พวกเขาต้องการ และยอมจำนนต่อโชคชะตา

เรื่องที่เกิดขึ้นกับหลี่เมิ่งได้จุดประกายให้พวกเธอ นางคิดว่าถ้านางเจอเรื่องแบบนี้ นางก็จะพยายามช่วยเหลือตัวเองและตัดสินใจด้วยตัวเอง

เมื่อเรื่องหลี่เมิ่งจบลง นางก็ย้ายเข้าไปอยู่ในห้องสมุดชิงหยวน