บทที่ 1564 เรื่องของบังเอิญ

เมื่อได้ยินดังนั้น เซียวเฉวียนจึงเหลือบมองหลินฟ่างด้วยสายตาครุ่นคิด มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยด้วยความเยาะเย้ย ฮึ่ม ทนไม่ไหวแล้วหรือ?

แค่ความสามารถนี้ ยังกล้าก่อกวนต่อหน้าข้าอีก?

ก็ไม่กลัวที่จะจมน้ำตายเองหรือ

เซียวเฉวียนเลิกคิ้ว น้ำเสียงเย็นชา "เดาสิ"

คำพูดนี้ทำให้หลินฟ่างแทบตาย

รู้อยู่แล้วว่าเซียวเฉวียนเก่งในการทำให้ผู้คนโกรธ วันนี้ได้สัมผัสด้วยตัวเองแล้ว จริง ๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะร่างกายของหลินฟ่างแข็งแรงและสามารถทนทานได้ เกรงว่าจะถูกทำให้เป็นลม

แต่ต่อหน้าเซียวเฉวียน เขาไม่สามารถสร้างความสับสนวุ่นวายได้ หลินฟ่างแสร้งทำเป็นสงบ “หลินฟ่างผู้นี้โง่เขลา โปรดชี้แจงให้ใต้เท้าเซียวฟังด้วย"

กล่าวคือ ข้าเดาไม่ออก รีบบอกข้าเถอะ

เซียวเฉวียนเยาะเย้ย “วันนี้ผู้แซ่เซียวเซียวก็รู้ว่าอะไรคือการทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้”

“ใตเท้าหลินหลิน คนในจวนของเจ้าหายไปสองคนหรือเปล่า?”

พูดจบ สายตาของเซียวเฉวียนก็จ้องตรงไปที่หลินฟ่าง

หลินฟ่างได้ยินแล้วหัวใจก็เต้นตุบๆ แน่นอนว่าใช่แล้ว คนสองคนที่หายตัวไปนั้นเกี่ยวข้องกับเซียวคุน

ถ้าอย่างนั้น เซียวเฉวียนก็ได้ยินข่าวลือแล้ว

แต่หลินฟ่างกล้ายอมรับหรือไม่?

ยอมรับแล้วมีทางเดียวเท่านั้น นั่นคือตาย

ในเวลานี้ หลินฟ่างไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องเซียวเฉวียนที่สามารถได้ยินเสียงหัวใจได้ เขาคิดอย่างบ้าคลั่งว่าจะหลอกเซียวเฉวียนอย่างไร

เซียวเฉวียนเยาะเย้ยในใจอีกครั้ง พูดหลอกคน?หลินฟ่างเป็นคู่ต่อสู้ของเซียวเฉวียนได้อย่างไร?

ยังคิดที่จะหลอกเซียวเฉวียน?

ช่างเป็นเรื่องตลก!

เซียวเฉวียนกล่าวอย่างเย็นชา "อย่างไรก็ตาม ใต้เท้าหลินหลินไม่ยอมรับก็ไม่เป็นไร"

"คนทั้งเมืองหลวงรู้ว่าผู้แซ่เซียวมีสมบัติชิ้นหนึ่งชื่อภาพฤดูใบไม้ผลิบนเขาคุนหลุน"

"มันสามารถเก็บสิ่งของในโลกได้ และยังมีฟังก์ชันบันทึกเสียงและภาพ"

"ข้าคิดว่าใต้เท้าหลินน่าจะเข้าใจการบันทึกเสียง แต่สำหรับภาพ พูดง่ายๆ ก็คือ พูดง่ายๆ ก็คือ ตอนนี้เราพูดและทำอะไร ภาพฤดูใบไม้ผลิสามารถบันทึกได้ และสามารถแสดงต่อผู้อื่นได้"

คำพูดของเซียวเฉวียนทำให้หัวใจของหลินฟ่างเต้นรัว หมายความว่าเซียวเฉวียนมีหลักฐานเกี่ยวกับเขา?

แต่นี่ก็เป็นเพียงคำพูดของเซียวเฉวียนปากเปล่าก็ไร้หลักฐาน

ใครจะรู้ว่าเซียวเฉวียนกำลังหลอกล่อเขาหรือไม่?

ไม่มีหลักฐาน หลินฟ่างไม่สามารถยอมแพ้ได้ ยิ่งกว่านั้น เขาไม่สามารถยอมรับได้ว่าเขาและอู๋จี้วางแผนทำร้ายเซียวเฉวียน

หลินฟ่างแสร้งทำเป็นสงบ "ขออภัย หลินคนนี้โง่เขลา ฟังไม่เข้าใจว่าใต้เท้าเซียวพูดอะไร"

อะไรจะเรียกว่าบันทึกเสียงและภาพ?ข้าไม่เข้าใจ และข้าไม่กลัวการข่มขู่ของเจ้า

ใช่แล้ว หลินฟ่างคิดว่าเซียวเฉวียนกำลังข่มขู่เขา เว้นแต่ให้เขาเห็นด้วย เขาจะได้เห็นและได้ยิน

"ฮ่า!"

จริง ๆ แล้ว

ไม่เห็นศพก็ร้องไห้ไม่ได้!

เซียวเฉวียนเปล่าเสียงออกมาอย่างเย็นชา “ภาพชุนเซี่ยว！ออกมา！”

เพียงแค่เล่นเสียงบันทึก ไม่จำเป็นต้องปรากฏตัวภาพชุนเซี่ยว

เซียวเฉวียนออกคำสั่ง การสนทนาระหว่างเซียวเฉวียนและคนในจวนหลินค่อย ๆ ไหลออกมา

หลินฟ่างรับรู้ได้ ว่าเป็นเสียงของคนสองคนที่เขากำลังมองหา

ฟังครึ่งทาง เซียวเฉวียน สั่งให้ ภาพชุนเซี่ยวหยุด เขามองหลินห่างด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น และพูดว่า “เป็นยังไง?เป็นคนในจวนของเจ้าหรือเปล่า?”

หยุดชั่วครู่ เซียวเฉวียน พูดต่อว่า “ฉันยังมีภาพของพวกเขา แต่ฉันจะไม่ให้คุณดูภาพ”

ในเวลานี้ หลินฟ่างในที่สุดก็ไม่สามารถซ่อนความกลัวในใจของเขาได้ เขามองเซียวเฉวียน และพูดว่า “ท่านคิดจะทำอะไร?”

“ฮึ ฮึ!”

สมองไม่เฉียบแหลมมากเมื่อสร้างข่าวลือหรือไม่?

หากพวกเขาเพียงจัดการกับเซียวเฉวียนเพียงคนเดียว เซียวเฉวียนก็จะไม่โกรธขนาดนี้

แต่พวกเขาไม่เพียงต้องการใช้ประโยชน์จากองค์หญิงต้าถง แต่ยังปล่อยให้แม้แต่คนตายก็ไม่ได้รับการปล่อยตัว

เซียวเฉวียน ดวงตาเย็นชาและพูดว่า “เจ้าคิดจะทำอะไร ข้าก็จะทำ!”