บทที่ 1565 การยุติความสัมพันธ์

ยากที่จะเข้าใจตรรกะของจวนอู๋และจวนหลินจริงๆ

แม้แต่คนโง่ก็ยังเข้าใจได้ แต่อู๋จี้และหลินฟ่างกลับไม่เข้าใจ สมองของพวกเขาไม่ดีนัก ไม่น่าแปลกใจที่พวกเขาถูกระเบิดจวน

สมควรแล้ว!

เหตุผลที่ประชาชนคิดแบบนี้ก็เพราะพวกเขายืนอยู่ข้างเซียวเฉวียน และปกป้องเซียวเฉวียน จากมุมมองของเขา

แต่เมื่อมองข้ามจุดยืนแล้ว หลินฟางยอมเสียเซียวเฉวียน เพื่อญาติของเขา และถูกเซียวเฉวียน ระเบิดประตูจวน มันก็กล้าหาญพอสมควร

ประชาชนก็ต้องการญาติแบบนี้เช่นกัน ให้มาเท่าไหร่ก็เอาเท่าไหร่

ภายนอกจวนหลินมีผู้คนพูดคุยกันมากมาย ในขณะที่ภายในจวนหลินกลับเงียบสงัด เงียบสงัดราวกับตายไปแล้ว

เมื่อได้ยินเสียงรบกวน เหล่าทาสต่างก็ตกใจกลัว และยืนอยู่ในลานบ้านอย่างไม่ขยับเขยื้อน ไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียว ไม่กล้าหายใจแม้แต่ครั้งเดียว

แม้แต่ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง

พวกเขากลัวที่จะสบสายตาของหลินฟ่างที่กำลังโกรธเกรี้ยว กลัวที่จะกลายเป็นเป้าระบายอารมณ์ของเขา

ในสถานการณ์เช่นนี้ ใครกล้าพูดอะไร ก็มีแนวโน้มที่จะโชคร้ายมากขึ้น

เดิมทีหลินฟ่างก็โกรธเกรี้ยวอยู่แล้ว เมื่อเห็นเหล่าทาสยืนนิ่งราวกับท่อนไม้อยู่ในลานบ้าน เขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก

แต่เนื่องจากมีประชาชนจำนวนมากอยู่นอกจวน หลินฟ่างจึงไม่สามารถระบายอารมณ์ใส่เหล่าทาสได้ ดังนั้น เขาจึงหลับตาลง คิดว่าไม่เห็นก็จะไม่เป็นไร

เขากลัวว่าตัวเองจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ และถ้าใครเห็นเขาระบายความโกรธใส่ทาสของเขา เขาจะถูกตีความอย่างโหดร้าย ถ้าเขาถูกใส่ร้ายว่าเป็นคนทารุณทาส ชื่อของเขาก็จะเสื่อมเสียไปด้วย

ต้นไม้ต้องรักษาเปลือกไว้ ส่วนคนก็ต้องการรักษาหน้าไว้

โดยเฉพาะบรรดาขุนนางนักปราชญ์อย่างหลินฟ่าง ต่างก็ถือหน้าไว้ยิ่งกว่าชีวิต

ในเวลานี้ อู๋จี้เพิ่งจะหลุดพ้นจากการจับกุมของหลินฟู่ กลับมาที่นี่ได้ทันเวลา เขาถือมีดสั้นในมือ บุกออกมาอย่างเกรี้ยวกราด ตะโกนเรียกชื่อ "เซียวเฉวียน"

อู๋จี้ได้ยินเสียงระเบิด ส่วนหลินฟู่ ก็เพราะได้ยินเสียงระเบิด จึงเผลอตัว ทำให้อู๋จี้ หลุดพ้นจากการจับกุมได้

แต่ตอนนั้น พวกเขาอยู่ในบ้าน ไม่รู้ว่าเซียวเฉวียน ระเบิดประตูบ้านของจวนหลิน

ดังนั้น เมื่ออู๋จี้ รู้ตัว เขาก็รีบซ่อนมีดสั้นไว้ด้านหลัง ไม่อยากให้ชาวบ้านที่อยู่นอกบ้านเห็น

แต่ด้วยท่าทีแบบนี้ เมื่อเขาออกมา ชาวบ้านก็เห็นอย่างแจ่มแจ้ง โดยเฉพาะมีดสั้นในมือเขา ที่เปล่งประกายเย็นยะเยือก

ปากของเขายังตะโกนเรียกชื่อเซียวเฉวียน

และท่าทางของเขาก็ดูเกรี้ยวกราด

คนที่มองเห็นก็รู้ได้ในทันทีว่า อู๋จี้ ต้องการฆ่าเซียวเฉวียน

เซียวเฉวียน นั้นเป็นประมุขแห่งชิงหยวน และเป็นผู้นำของเหล่านักปราชญ์ทั้งแผ่นดิน!

อู๋จี้นักเรียนแห่งชิงหยวน จะฆ่าเซียวเฉวียนได้อย่างไร？

ครูเปรียบเสมือนพ่อ

นักเรียนฆ่าครูเหมือนฆ่าพ่อ

การฆ่าครูของอู๋จี้เป็นการกระทำที่ผิดศีลธรรมและขัดต่อธรรมชาติ

และหลินฟ่างในฐานะผู้พิพากษาสูงสุดปล่อยให้อู๋จี้ทำเช่นนั้นเป็นการละเมิดกฎหมายและไร้ค่าในฐานะผู้พิพากษาสูงสุด!

ประชาชนที่เห็นสิ่งนี้ด้วยตาตัวเองก็โกรธแค้นอย่างมาก

ผู้พิพากษาสูงสุดแท้ ๆ กลับปล่อยให้ญาติพี่น้องทำตามใจชอบ ช่างเป็นความโชคร้ายของต้าเว่ยเสียจริง!

หลินฟ่างที่ได้ยินเสียงแล้วลืมตาขึ้นมา เกือบจะโดนอู๋จี้ทำให้โมโหตายเสียแล้ว

ช่างเป็นความจริงที่ว่า ไม่กลัวคู่ต่อสู้ที่เก่งกาจ กลัวแต่เพื่อนร่วมทีมที่โง่เง่า

หลินฟ่างอดทนมาตลอด ก็เพื่อไม่ให้ราษฎรตำหนิ

แต่อู๋จี้กลับดีแต่กลัวชื่อเสีย ถือมีดพกออกมาอย่างดุดันก็พอแล้ว ยังตะโกนเรียกอะไรก็ไม่รู้ “เซียวเฉวียน!”

ทำราวกับว่าตะโกนเรียกเซียวเฉวียน สักครั้ง เซียวเฉวียนจะผอมลงสักกี่กิโล

การตะโกนของเขาครั้งนี้ ไม่เพียงทำให้ตัวเองเสียชื่อ แต่ยังทำให้หลินฟ่างต้องเดือดร้อนไปด้วย

โอ้!

หลินฟ่างช่างโมโหจนแทบคลั่ง ช่างเป็นเหล็กที่ตีไม่เข้าแล้ว!

เรียกให้เขากลับไปอยู่บ้านดีๆ เขาก็ไม่ยอมฟัง ไร้ความสามารถยังชอบออกมาอวดดี

ในทันใดนั้น หลินฟ่างก็รู้สึกไม่ดีกับห

เขาตระหนักได้ว่า เมื่อเทียบกับเซียวเฉวียน แล้ว อู๋จี้นอกจากจะพูดจาโผงผางแล้ว ดูเหมือนจะไม่มีอะไรพิเศษ

แต่การพูดจาโผงผางมีประโยชน์อะไร?

ไม่มีประโยชน์เลย!

เขาทันใดนั้นก็รู้สึกไม่เข้าใจว่า ทำไมเขาถึงคิดว่าอู๋จี้ในหมู่คนรุ่นเดียวกันนั้น ถือว่าโดดเด่น

ตอนนี้ดูแล้ว ไม่มีอะไรโดดเด่นเลย เมื่อเทียบกับเซียวเฉวียน แล้ว ช่างเป็นฟ้ากับเหว

ไม่ เมื่อเทียบกับเซียวเฉวียน แล้ว อู๋จี้ก็คือโคลนติดกำแพง!