บทที่ 1610 จะเกิดเรื่องใหญ่

แต่ก็แค่สักครู่เดียว เหมิงเอ้าก็ตอบว่า "ขอรับ นายท่าน!"

จากนั้นเหมิงเอ้าก็ริเริ่มที่จะยุติการสนทนาทางจิตกับเซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนรู้สึกไม่คุ้นชินจริงๆ กับการวางสายโทรศัพท์ในเชิงรุกเช่นนี้

อย่างไรก็ตาม มันเป็นสิ่งที่ดี!

ดูเหมือนว่า อีกไม่นาน เหมิงเอ้าจะสามารถเป็นเหมือนอย่างไป๋ฉี่ เป็นผู้นำในการปกป้องต้าเว่ยแล้ว!

สองคนนี้เป็นทหารที่เซียวเฉวียนนำออกมาเซียวเฉวียนมีความสุขมากที่ทหารของเขาประสบความสำเร็จเช่นนี้!

ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!

เซียวเฉวียนมีความสุขมากจนมุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่ได้ตั้งใจ

ฉากนี้บังเอิญเห็นเจินฮ่าวที่ผ่านมา เจินฮ่าวมองไปที่เซียวเฉวียนด้วยความสับสนอย่างมากและพูดว่า "พี่เซียว เรื่องอะไรหรือถึงได้มีความสุขมากเช่นนี้ได้?"

ช่วงนี้ไม่มีอะไรในจวนเซียวเฉวียนที่ทำให้เซียวเฉวียนมีความสุขมากเช่นนี้นี่นา

เซียวเฉวียนเหลือบมองเจินฮ่าวด้วยสายตาแผ่วเบา และพูดอย่างใจเย็นว่า "ไม่บอกเจ้า"

ต่อหน้าพวกเขา เคยชินกับเซียวเฉวียนที่ดูเยือกเย็นสุขุม หากพวกเขารู้ว่าเซียวเฉวียนมีความสุขมากเพราะเรื่องความก้าวหน้าของเหมิงเอ๋อ ภาพลักษณ์ไอดอลของเซียวเฉวียนจะมีปัญหามิใช่หรือ?

สรุปก็คือ หากต้องการรักษาความสุขุม ไม่สามารถบอกเหตุผลว่าทำไมเขาถึงมีความสุข

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เจินฮ่าวก็โค้งริมฝีปากของเธอแล้วพูดเบาๆ “ถ้าไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด ข้ามีบางอย่างที่พี่เซียวต้องสนใจมาก ไม่ทราบว่าพี่เซียวอยากได้ยินหรือไม่?”

หลังจากพูดอย่างนั้น เจินฮ่าวก็เลิกคิ้วและเงยหน้าขึ้น เขามองที่เซียวเฉวียนอย่างคาดหวัง ราวกับจะพูด บอกข้ามาเร็ว ข้าอยากฟัง

เซียวเฉวียนเหลือบมองเจินฮ่าวอย่างไม่แยแสและพูดว่า "ถ้าเจ้าต้องการให้ข้าแลกเปลี่ยนข้อมูล ข้าไม่อยากฟังก็ได้"

ข้าไม่ฟัง แต่ข้าสามารถสืบหาความในใจของเจ้าได้อย่างลับๆ

ฮ่าฮ่า!

เจินฮ่าวดูเหมือนจะเข้าใจความตั้งใจของเซียวเฉวียน เขาพูดอย่างรวดเร็วว่า "ไม่จำเป็นต้องแลกเปลี่ยน เจ้าช่วยแสดงจรรยาบรรณของจอมยุทธ์ได้ไหม หยุดฟังความคิดของคนอื่นอย่างลับๆ เสียที"

เป็นเรื่องจริง แม้ว่าการมีพลังวิเศษจะยิ่งใหญ่ แต่เจ้าไม่ควรทำทุกอย่างโดยพึ่งพลังวิเศษใช่ไหม?

นั่นน่าเบื่อขนาดไหน

เซียวเฉวียนยิ้มเบาๆ แล้วพูดว่า "เช่นนั้นเจ้าบอกมา"

เจินฮ่าวเข้าหาเซียวเฉวียนอย่างลึกลับ โน้มตัวไปใกล้หูของเขาแล้วกระซิบว่า "ต้าเว่ยจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นในเร็วๆ นี้!“

สามารถทำให้เจินฮ่าวบอกว่าเป็นเรื่องใหญ่ ต้องไม่เล็กแน่นอน

เซียวเฉวียนมองดูเจินฮ่าวด้วยสีหน้าจริงจังแล้วพูดว่า "เรื่องใหญ่อะไร?"

เจินฮ่าวดึงเซียวเฉวียนเข้ามาในห้องหนังสือและพูดว่า "ตามข้อมูลที่น่าเชื่อถือ เจ้าครองนครทั้งห้ารัฐที่เหลือของต้าเว่ย กำลังวางแผนที่จะ กบฏ“

เรื่องนี้พูดแล้วยาว ดังนั้นเจินฮ่าวจึงหาเก้าอี้มานั่งลง แล้วเล่าให้เซียวเฉวียนฟังอย่างช้าๆ

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ เซียวเฉวียนอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว และเขาก็อดไม่ได้ที่จะสงสัยว่า "เจ้าครองนครจะกบฏไม่ช้าก็เร็ว แล้วเหตุใดจึงเลือกเวลานี้มากบฏ?"

ในขณะนี้ต้าเว่ยถือได้ว่าเป็นความสงบสุข ไม่มีเหตุผลที่จะทำให้เจ้าครองนครส่งทหาร

เซียวเฉวียนนั่งลงอย่างสบายๆ และถามอย่างจริงจังว่า "เจ้ารู้ไหมว่าเพราะเหตุใด?"

หรืออีกนัยหนึ่ง อะไรคือสาเหตุของการกบฏของพวกเขา?

เจินฮ่าวส่ายหัวแล้วพูดว่า "พวกเขาแค่รู้สึกว่าฝ่าบาทได้ยึดเกาะนกกระสาและ รัฐมู่อวิ๋นกลับมาแล้ว และต่อไปคงจะดำเนินการกับพวกเขาอย่างแน่นอน"

“แทนที่จะรอให้ฝ่าบาทลงมือ เจ้าครองนครทั้งห้าหารือกัน เป็นการดีกว่าที่จะทรงริเริ่มและเปลี่ยนความเฉยเมยเป็นความคิดริเริ่ม มุ่งตรงสู่เมืองหลวง และยึดเมืองหลวง”

“หากดำเนินการทีหลัง ฝ่าบาททรงเตรียมการสมบูรณ์ เมื่อถึงเวลานั้น พวกเขาคงไม่สามารถตีโต้กลับได้ทันเวลา”

ตั้งแต่วันที่ ฮ่องเต้ตัดสินใจลดอำนาจข้าราชบริพาร เซียวเฉวียนคิดว่าสักวันต้องมีวันนี้

นั่นเป็นเหตุผลที่เซียวเฉวียนแนะนำฮ่องเต้ว่าไม่ควรรีบร้อน แต่ควรค่อยเป็นค่อยไป และหาเหตุผลที่สมเหตุสมผล เขาไม่ควรปล่อยให้เจ้าครองนครองค์อื่นรู้สึกถึงวิกฤติ ยิ่งไม่ควรทำให้พวกเขารวมตัวกันเพื่อหาทางออก

ดังนั้นจึงใช้เวลานานมากในการฟื้นตัวเกาะนกกระสาก่อนที่จะมาถึงรัฐมู่อวิ๋น