บทที่ 1609 มุ่งไปทางซินเจียง

หลังจากนั้น กงกงก็กระซิบข้างหูของเซียวเฉวียนสองสามคำ จากนั้นมองเซียวเฉวียนอย่างมีความหมาย ยิ้มและพูดว่า "ประประสงค์ของฝ่าบาท ใต้เท้าเซียวเข้าใจหรือไม่?"

เซียวเฉวียนพูดอย่างเรียบเฉยว่า “เข้าใจ ต้องรบกวนกงกงเดินทางมาในครั้งนี้แล้ว"

กงกงรักษารอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาแล้วพูดว่า “ใต้เท้าเซียวพูดถึงไหนกัน?”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง กงกงก็พูดต่อว่า “ราชโองการได้แจ้งให้ทราบแล้ว ถึงเวลาที่ข้าจะต้องกลับไปรายงานแล้ว

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ เซียวเฉวียนก็พูดอย่างสุภาพ “กงกงค่อยๆ กลับนะขอรับ"

หลังจากนั้น เขาก็ทำท่าเชิญ

ในสายตาของกงกง ช่างประทับใจยิ่งนัก

ทุกครั้งที่เขาไปมาหาสู่กับเซียวเฉวียน เซียวเฉวียนก็ดูสุภาพอยู่เสมอ

ทั้งเยาว์วัยและมีความสามารถเช่นนี้ แต่มักทำตัวค่อมต่ำเช่นนี้ ไม่แสดงวางมาดขุนนางใดๆ เลย คนแบบนี้หายากจริงๆ

ในทางกลับกัน ลูกหลานคนอื่นๆ จากตระกูลชนชั้นสูงมองหน้ากงกงด้วยความเคารพ แต่ในใจกลับดูถูกเขามาก ความดูถูกแบบนี้ ไม่อาจปกปิดซ่อนไว้ได้

กงกงที่ได้พบกับผู้คนนับไม่ถ้วน สามารถเห็นได้ด้วยการมองเพียงครั้งเดียว

และการแสดงออกของเซียวเฉวียน ไม่ได้มีความหมายของการดูถูกแม้แต่น้อย สิ่งนี้ไม่สามารถเสแสร้งได้

อื้ม ไม่เลวเลย เขาเป็นคนที่ไม่เลวเลยจริงๆ

กงกงหันกลับมาอย่างมีความสุข ออกจากห้องหนังสือ และออกจากจวนเซียว

วันนี้ เขาฝึกฝึกคัดอักษรก็พอสมควรแล้ว

ไม่นานหลังจากที่กงกงจากไป เซียวเฉวียนก็ออกจากห้องหนังสือด้วย

ทันทีที่เขาเดินไปที่ประตู เสียงของเหมิงเอ้าก็ส่งสารทางจิตมา "นายท่าน! นายท่าน!“

เซียวเฉวียนได้ยินเสียงจึงพูดอย่างเฉยเมยว่า “เรื่องอันใด?”

“” ทางนั้น เหมิงเอ้าเงียบไปสักพัก

ฮือฮือฮือ

นายท่านไม่รักข้าแล้วหรือ

ไม่ติดต่อข้ามานานแล้ว เกือบลืมการมีอยู่ของข้าไปแล้วกระมัง?

นี่ก็ช่างเถิด ข้าติดต่อเขา พอเขาเอ่ยปากก็ถามเรื่องอันใด

หรือว่าหากไม่มีธุระ ข้าไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหาเขาเลยหรือ

เขาจะรู้ไหมว่า ในระหว่างการเดินทางเพื่อทำภารกิจ เหมิงเอ้าคิดถึงเขา คิดถึงจวนเซียวมากแค่ไหน

พูดสั้นๆ คือเขาอยากกลับเมืองหลวง

แต่เขาก็รู้ด้วยว่า นายท่านจะไม่ปล่อยให้เขากลับไป ก่อนที่เขาจะพบเบาะแสของนักปราชญ์และชาวยุทธ์แท้

เฮ้!

ตั้งใจทำภารกิจ พบนักปราชญ์และชาวยุทธ์แท้แล้วค่อยว่ากันใหม่เป็นการดีกว่า

หลังจากนั้นไม่นานที่เหมิงเอ้ารู้สึกเศร้า แล้วปลอบใจตัวเอง ปรับอารมณ์ให้เหมือนเดิม

น้ำเสียงของเขาแฝงความตื่นเต้นเล็กน้อย "นายท่านช่างเก่งกาจยิ่งนัก รู้ว่าข้าน้อยหาท่านคือย่อมมีธุระ”

“นายท่าน ข้าน้อยค้นพบร่องรอยของนักปราชญ์และหมิงเจ๋อโดยบังเอิญ”

แต่น่าเสียดายที่เหมิงเอ้าติดตามอยู่ดีๆ แต่กลับคลาดกัน

เมื่อได้ยินเกี่ยวกับที่อยู่ของนักปราชญ์ ดวงตาของเซียวเฉวียนก็สว่างขึ้น พูดว่า "พบที่ใด?"

ปรากฏว่า เหมิงเอ้าได้สอบถามไปทั่วเมืองชานถังและเมืองโดยรอบ เขายังค้นหาทุกยอดเขาในเมืองเหล่านี้ แต่ก็ยังไม่พบร่องรอยของนักปราชญ์หรือชาวยุทธ์แท้

ดังนั้นเหมิงเอ้าจึงตัดความเป็นไปได้ที่นักปราชญ์จะซ่อนตัวอยู่ในสถานที่เหล่านี้

เขาขยายขอบเขตไปยังทะเลทราย

ด้วยเหตุนี้ เหมิงเอ้าก็ออกตามหาในทะเลทรายเป็นเวลากว่าสิบวัน

สวรรค์ไม่ใจร้าบต่อคนเพียรพยายาม เหมิงเอ้าได้พบโดยพลันกับนักปราชญ์และหมิงเจ๋อที่กำลังจะออกจากทะเลทราย

สิ่งที่เรียกว่าพบโดยพลันนั้น ก็ช่างเป็นพบโดยพลันจริงๆ

ในเวลานั้นดวงอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้า เหมิงเอ้ากำลังเดินอยู่บนทะเลทราย ทันใดนั้นก็มีเงาปกคลุมเขา เหมิงเอ้าเงยหน้าขึ้นมองและเห็นคนสองคนกำลังบินอยู่ในอากาศ

เหมิงเอ้าขยี้ตาและมองใกล้ๆ "เอ๋ นั่นไม่ใช่นักปราชญ์และหมิงเจ๋อหรอกเหรอ?"