บทที่ 1612 หนีทั่วรอบเมือง

หลังจากมาประสบกับความตกอับเช่นนี้ ได้รับการปฏิบัติเหมือนเป็นโจร ในที่สุดฉินหนานก็ตระหนักว่า มันยากแค่ไหนสำหรับเซียวเฉวียน ผู้ซึ่งถูกเยาะเย้ยทุกวันในอดีต

ครั้งนี้ ฉินหนานรู้สึกว่าความรู้สึกนี้ช่างขมขื่นนัก

แต่เซียวเฉวียนเคยถูกเยาะเย้ยหลายครั้งต่อวัน ทว่าเซียวเฉวียนยังคงใช้ชีวิตเชิงบวก ราวกับว่าเขาไม่สนใจเลย

ใครๆ ก็สามารถจินตนาการได้ว่าคุณภาพทางจิตวิทยาของเซียวเฉวียนนั้นแข็งแกร่งเพียงใด

ด้วยเหตุนี้ ฉินหนานจึงรู้สึกว่าเขาด้อยกว่าเซียวเฉวียนมาก

ตลอดชีวิตนี้ยากสำหรับเซียวเฉวียนจริงๆ!

หากเซียวเฉวียนรู้ว่าในขณะที่ฉินหนานกำลังประสบปัญหา ยังคงมาคิดเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ เซี่ยวเฉวียนจะเอืมระอาต่อเขาอย่างแน่นอน

คุณชายที่ถูกดูแลมาอย่างดีแตกต่างจากคนอื่น ทั้งๆ ที่ตัวเองกำลังลำบาก แต่ก็ยังคิดถึงความยากลำบากของผู้อื่น เขาได้รับการปกป้องอย่างดีจริงๆ แม้หลังจากฝึกฝนมาหลายเดือน แต่ความไร้เดียงสาของเขาก็ยังไม่สามารถกำจัดไปได้จริงๆ!

หากเป็นความคิดของคนปกติ พวกเขาคงไม่ใช่พยายามคิดหนทางจัดการกับทหารเหล่านี้ในเวลานี้ ทำให้พวกเขาเชื่อว่าพวกตนเป็นบุตรชายของตระกูลฉินที่แท้จริงไม่ใช่หรือ?

ทหารพูดอย่างเย็นชา "ถ้าเจ้าต้องการให้พวกข้าเชื่อ ก็ขึ้นอยู่กับหลักฐานที่เจ้ามีมาโน้มน้าวพวกข้า"

หลังจากพูดอย่างนั้น ทหารก็มองไปที่ฉินหนานด้วยความดูถูกและพูดว่า "อย่างไรก็ตาม ดูสภาพเจ้าในเช่นนี้ เกรงว่าเจ้าจะทำอะไรไม่ได้สินะ ก็เพราะว่าพวกเจ้าเป็นตัวปลอม!"

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

ทันทีที่เสียงของทหารดังขึ้น ทหารคนอื่นๆ ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะราวกับว่าพวกเขาได้ยินเรื่องตลก

พวกเขาหัวเราะหนักมากจนแอ่นหน้าแอ่นหลัง

ฉินหนานและฉินเป่ยมองดูพวกเขาราวกับว่าพวกเขาโง่เขลา มันตลกมากรึ? หัวเราะจนเป็นสภาพนี้ จุดขำตื้นยิ่งนัก!

ความหมายของพวกเขาชัดเจน ไม่ว่าฉินหนานจะพูดอะไร ก็เป็นไปไม่ได้สำหรับพวกเขาที่จะเชื่อฉินหนาน

และสองพี่น้องฉินหนานกลับมาอย่างมีความสุข ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ควรมาถูกจับและโยนเข้าคุกเช่นนี้ไหม?

ช่างโชคร้ายอะไรเช่นนี้

หากเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป จะนำความอับอายมาสู่ตระกูลฉินได้

ไม่ เขาไม่สามารถติดคุกได้

ในกรณีนี้ พี่น้องฉินหนานมีทางเดียวเท่านั้นที่จะหลุดไปได้ นั่นคือการวิ่งหนี

ใช้ประโยชน์จากแผนนี้ ฉินหนานขยิบตาให้ฉินเป่ยที่อยู่ด้านหลังของเขา ส่งสัญญาณให้ฉินเป่ยติดตามเขาอย่างโดยเร็วทันทีเห็นการเคลื่อนไหวของเขา

จากนั้น ฉินหนานก็หันความสนใจไปที่ม้าโดยตั้งใจที่จะบอกฉินเป่ยว่าพวกเขาควรขึ้นม้าอย่างรวดเร็วและเข้าไปในเมืองในขณะที่ทหารไม่สนใจ

ตราบใดที่เขากลับไปยังอาณาเขตของจวนฉิน พวกเขาจะได้รับการช่วยเหลือ

สองคนพี่น้องนั้นใจตรงกัน ฉินเป่ยก็พยักหน้าอย่างเข้าใจทันที

ฉวยโอกาสก่อนที่ทหารจะหยุดหัวเราะ สองพี่น้องก็ขึ้นม้าพร้อมกัน และเปล่งเสียง "ย้า" ควบม้าเข้าเมืองไป

ไม่เคยคิดเลยว่าชายสองคนนี้จะกล้าได้กล้าเสีย กล้าหนีต่อหน้าต่อตาพวกเขา

เมื่อพวกเขาตอบสนอง ม้าก็วิ่งไปแล้ว

ด้วยสัญชาตญาณ พวกเขาโบกอาวุธและหลบไปด้านข้าง

จนกระทั่งพวกเขาเห็นว่าม้าตัวนั้นวิ่งห่างจากพวกเขาไประยะหนึ่ง พวกเขาจึงได้สติกลับคืนมา ไล่ตามขึ้นไปทันที พร้อมทั้งตะโกนว่า "หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้!"

หยุดรึ?

หยุดให้พวกเจ้าจับข้าเข้าคุกสิไม่ว่า?

เป็นไปได้ยังไง!

ในขณะที่ขี่ม้า ฉินหนานหันกลับมาและพูดด้วยรอยยิ้ม "ลาก่อน ไม่ต้องส่ง!"

กล้าดียังไงที่นักโทษที่หลบหนีมายิ้มอย่างสนุกสนาน?

ผู้ไล่ตามโกรธมากจนพวกเขาสาบานว่า แม้ว่าพวกเขาจะไล่ล่าพวกเขาไปจนสุดขอบโลก พวกเขาจะตามทันฉินหนานและฉินเป่ย ต้องสั่งสอนสักหน่อย!

ม้าสองตัวที่อยู่ข้างหน้าวิ่งอย่างมีความสุข และผู้ไล่ตามด้านหลังก็ไล่ตามพวกเขาไปอย่างสุดกำลัง

เพื่อหลีกเลี่ยงชนใส่ผู้คน ฉินหนานที่หนีไปด้วยตะโกนไปด้วยว่า "หลีกทาง ออกไปให้พ้นทาง!"

ถนนซึ่งเงียบสงบมาหลายปี ก็เกิดความชุลมุนแตกตื่น ผู้คนต่างตื่นตระหนก

ผู้คนบนท้องถนนต่างพากันหลีกทางไปด้านข้าง พากันเฝ้ากินเผือกอย่างเอร็ดอร่อย

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”

“มีอันธพาลที่เมืองหลวงงั้นหรือ?”