บทที่ 1613 พาเซียวเฉวียนไปด้วย

พูดตามตรง ตอนที่เซียวเฉวียนเห็นทั้งสองในครั้งแรก เขาก็ตกตะลึงไปชั่วครู่ก่อนที่เขาจะฟื้นคืนสติได้

พวกเขาไม่ได้เจอกันแค่สองสามเดือน เหตุใดพวกเขาถึงกลายเป็นเช่นนี้ได้?

เซียวเฉวียนรีบสั่งให้คนหาเสื้อผ้า ให้พวกเขาสองอาบน้ำแต่งตัว แล้วค่อยถามพวกเขาเกี่ยวกับรายละเอียด

เห็นได้ชัดว่า ทั้งสองคนตรงไปที่จวนเซียวทันทีที่กลับมา

สิ่งนี้ทำให้เซียวเฉวียนประหลาดใจ ไม่ว่ายังไงก็ตาม พวกเขาคงมิใช่ว่าไม่กลับบ้าน แล้วมาที่จวนของเซียวเฉวียนโดยตรงหรอกกระมัง

ฉินหนานดื่มน้ำสักแก้วแล้วเล่าให้เซียวเฉวียนฟังทุกอย่างเกี่ยวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น

หลังจากพูด เขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเบา ๆ และพูดว่า "โอ้ ในที่สุดข้าก็เข้าใจความหมายของคำว่า ชาวโลกไร้นำใจต่อกันแล้ว"

การสวมเสื้อผ้าที่มีผ้าไม่ดีจะถูกคนอื่นดูถูก

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นลูกแท้ ๆ ของตระกูลฉิน แต่เพียงเพราะพวกเขาสวมเสื้อผ้าราคาถูก และมีผิวคล้ำ จึงไม่มีใครคิดว่าพวกเขาใช่

แม้ว่าพวกเขาจะมีป้ายหยกของจวนฉิน แต่ก็ไร้ประโยชน์

เท่านั้นไม่พอ เขายังคงถูกมองว่าเป็นขโมย

เจ้าว่ามันน่าโมโหหรือไม่?

หลังจากฟังเรื่องราวของฉินหนานแล้วเซียวเฉวียนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะในใจ เด็กสองคนนี้โชคไม่ดีจริงๆ

แต่แล้ว เมื่อพิจารณาดูจากพวกเขาในสภาพตอนมาที่จวนเซียวครั้งแรก มันเป็นเรื่องปกติที่ทหารจะมองพวกเขาแบบนี้

ท้ายที่สุด หากตัวตนถูกสลับกัน ฉินหนานเป็นทหาร ฉินหนานจะปฏิบัติต่อเขาในลักษณะเดียวกัน

หลังจากได้ยินสิ่งที่เซียวเฉวียนพูด ฉินหนานก็คิดอย่างรอบคอบและรู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นสมเหตุสมผล

เขาก็ไม่ได้ปฏิบัติต่อเซียวเฉวียนแบบนั้นมาก่อนเหรอ?

เขาพยักหน้าอย่างครุ่นคิดและกล่าวว่า "สิ่งที่ใต้เท้าเซียวพูดถูกแล้วจรืง ๆ"

เมื่อเห็นสีหน้าที่รับการสั่งสอนของฉินหนาน เซียวเฉวียนก็อดยิ้มไม่ได้

ถูกต้อง เขาใช้โอกาสนี้สอนบทเรียนให้กับพี่น้องฉินหนาน โดยสอนพวกเขาถึงวิธีคิดจากมุมมองของผู้อื่น

หลังจากพูดสิ่งที่ควรพูดแล้ว ทั้งสองกลับมาที่เมืองหลวงอีกครั้ง พวกเขาคงต้องการกลับไปที่จวนฉิน เซียวเฉวียนพูดขึ้นอย่างเรียบเฉยว่า "ข้าพาเจ้ากลับ?"

ฉินหนานพยักหน้าและกล่าวว่า "ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรบกวนใต้เท้าเซียวแล้ว"

ตอนนี้ฉินเซิงและฉินซูโหรวไม่ได้อยู่ในบ้าน หากฉินหนานและฉินเป่ยกลับไป องครักษ์อาจไม่ปล่อยให้พวกเขาเข้าไป

นอกจากนี้ ทหารที่ไล่ตามเหล่านั้นคงจะยังค้นหาพวกเขาอยู่

ในกรณีนี้ สองพี่น้องต้องการให้เซียวเฉวียนส่งพวกเขากลับบ้านจริงๆ

ถ้าเซียวเฉวียนช่วยพวกเขาพิสูจน์ตัวตนก็จะไม่มีปัญหา

หลังจากนั้นทั้งสามคนก็ออกจากจวนเซียวและมุ่งหน้าไปยังจวนฉิน

แน่นอนว่า ทั้งสามคนได้เผชิญหน้ากับผู้ไล่ในระหว่างทาง

แม้ว่าฉินหนานทั้งสองพี่น้องจะเปลี่ยนเสื้อผ้าและล้างหน้า แต่ผิวสีเข้มคงต้องใช้เวลาครึ่งเดือนถึงจะกลับมาขาวได้

นอกจากนี้ ผิวสีเข้มของพวกเขายังโดดเด่นมาก จนทหารที่ไล่ตามสามารถจำพวกเขาได้ทันที

ทหารที่ไล่ตามกำลังจะก้าวไปข้างหน้าและล้อมรอบชายทั้งสอง แต่ในขณะนี้ พวกเขาประหลาดใจที่พบว่าเซียวเฉวียนอยู่กับพวกเขาด้วย

เพราะเซียวเฉวียนพูดขึ้นว่า "ทุกคน ข้าผู้แซ่เซียวจะพิสูจน์ให้พวกเจ้าเห็นว่าชายสองคนที่อยู่ข้าง ๆ เซียวนั้นเป็นคุณชายของตระกูลฉิน"

เดิมทีทหารที่ไล่ตามคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่เมื่อคำพูดเหล่านี้ออกมาจากปากของเซียวเฉวียน พวกเขาอดไม่ได้ที่จะเชื่อเล็กน้อย

แต่ไม่ว่าพวกเขาจะมองอย่างไร พวกเขารู้สึกว่าฉินหนานและฉินเป่ยมีนิสัยที่แตกต่างกันมากจากคุณชายของตระกูลขุนนาง ทหารที่ไล่ตามบางคนอดไม่ได้ที่จะพูดอย่างสุภาพว่า "ใต้เท้าเซียว ที่กล่าวมาเป็นเรื่องจริงหรือขอรับ?"

อย่าให้สองคนนี้หลอกเอาได้นะ

เจ้าต้องดูให้ละเอียด

เซียวเฉวียนพูดอย่างใจเย็น "เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงอย่างแน่นอน ข้าผู้แซ่เซียวคิดว่าตนเองมีสายตาที่ดีเยี่ยม จะไม่มีวันจำคนผิด"

คำตอบนั้นหนักแน่นมาก

เป็นการยากที่ทหารที่ไล่ตามจะพูดอะไรอีก

หากมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น เนื่องจากมีผู้คนจำนวนมากเฝ้าดูอยู่ ก็คือเซียวเฉวียนที่ปกป้องคนสองคนนี้เอง หากเบื้องบนตำหนิ พวกเขาคงไม่สามารถตำหนิทหารที่ไล่ตามได้

ท้ายที่สุดแล้วเซียวเฉวียนในฐานะราชครู มีสถานะที่โดดเด่น พวกเขาเป็นเพียงทหารตัวน้อย พวกเขากล้าขึ้นเสียงกับราชครูได้อย่างไร?

ใช่ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ก็โทษเซียวเฉวียนทั้งหมดเลย

หลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง ทหารก็ทักทายเซียวเฉวียน จากนั้นจึงหันหลังกลับและเตรียมจากไป

ในขณะนี้ ฉินหนานตะโกนว่า "เดี๋ยวก่อน"