บทที่ 1614 พูดน้ำไหลไฟดับ

เซียวเฉวียนและคนอื่น ๆ ลงจากหลังม้า ฉินหนานมองดูองครักษ์ด้วยสายตาที่เฉยเมยและพูดว่า "ลุกขึ้นเถอะ"

สามคำง่ายๆ นี้ทำให้องครักษ์รู้สึกไม่รู้จะเลือกยังไงดี

แค่นี้จริง ๆ หรือ?

ไม่มีแม้แต่คำดุต่อว่า?

ว่าแต่ ทำไมนิสัยของคุณชายรองถึงดีขึ้นมากขนาดนี้หลังจากที่เขากลับมาจากทำภารกิจ?

ถ้าเป็นในอดีต ฉินหนานคงจะดุองครักษ์

เมื่อเห็นว่าองครักษ์ไม่ได้ลุกขึ้นมาเป็นเวลานาน ฉินหนานก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและพูดว่า "ทำไม? การคุกเข่านี่เป็นที่นิยมมากนักหรือ?"

ในอดีต ฉินหนานมีการติดต่อกับเซียวเฉวียนบ่อยครั้ง เรียนรู้คำศัพท์สมัยใหม่จากเซียวเฉวียนมามากมาย เขายังใช้มันอย่างอิสระอย่างราบรื่นมาก

เมื่อองครักษ์ได้ยินสิ่งนี้ พวกเขาก็แสดงความขอบคุณทันทีและพูดว่า "ขอบคุณ คุณชายรองและคุณชายสาม!"

จากนั้นองครักษ์ก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

คุณชายของตน ย่อมรู้จักนิสัยเขาดี

ฉินหนานเป็นคนค่อนข้างใจร้อน หากองครักษ์ไม่ทำตามที่เขาพูดอย่างโดยรวด พวกเขาก็กลัวที่จะทำให้ฉินหนานขุ่นเคืองและถูกลงโทษ

ดูเหมือนทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี ถ้ายังไม่ลุกขึ้น นั่นไม่ใช่ขอกรรมหรือ?

ฉินหนานเหลือบมององครักษ์เบา ๆ แล้วพูดว่า "ไปเปิดประตู"

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ องครักษ์ก็รีบหันกลับไปและเดินไปที่ประตู จากนั้นเปิดประตู ต้อนรับทั้งสามคนด้วยความเคารพ

เดิมทีเซียวเฉวียนเพียงต้องการส่งพวกเขากลับมาถึงที่ประตูจวนฉิน พอยืนยันตัวตนของพวกเขาต่อองครักษ์แล้วก็จากจากไป

อย่างไรก็ตาม ฉินหนานกระตือรือร้นและดื้อรั้นไม่ยอม เขาดึงเซียวเฉวียน ต้องการให้เซียวเฉวียนเข้าไปนั่งในจวน

พวกเขาคิดถึงเซียวเฉวียนมากหลังจากที่ไม่ได้เจอเขามาหลายเดือน และพวกเขายังมีหลายสิ่งที่พวกเขาอยากขอคำแนะนำจากเซียวเฉวียน และสิ่งที่น่าสนใจบางอย่างที่พวกเขาต้องการแบ่งปันกับเซียวเฉวียน

ตามคำพูดนั้น มาแล้วจะรีบกลับทำไม?

พวกเขาทั้งสองเชิญเขาอย่างกระตือรือร้นมาก แต่ถ้าเซียวเฉวียนยังคงปฏิเสธ มันจะดูไร้ความปรานีเล็กน้อย ทำลายความสุขของพวกเขา

ดังนั้น เซียวเฉวียนจึงฟังชายสองคนและเข้าไปในจวนฉิน

ทันทีที่เขาเข้าไปในจวนฉิน ฉินหนานรู้สึกว่ามีกลิ่นหอม เขาอดไม่ได้ที่จะหายใจเข้าอย่างตื่นเต้น "ในที่สุดข้าก็กลับมาแล้ว!"

สวรรค์วิมานก็ไม่เหมือนอยู่บ้านตน

ยิ่งไปกว่านั้น จวนฉินไม่ใช่บ้านสุนัขเลย

ในช่วงที่พวกเขาจากบ้าน สองพี่น้องก็คิดถึงเรื่องดีๆ ของจวนฉินตลอดเวลา

หลังจากถอนหายใจ ฉินหนานก็เชิญเซียวเฉวียนเข้าไปในห้องนั่งเล่นอย่างรวดเร็วอย่างกระตือรือร้น จากนั้นบอกสาวใช้ในบ้านให้นำน้ำชามา "ต้องใช้ชาที่ดีที่สุดของจวนฉิน!"

หาได้ยากที่เซียวเฉวียนจะมาที่จวนฉิน อย่าได้ต้อนรับไม่ดี

สาวใช้ตอบรับแล้วออกไป

จนกว่าร่างของสาวใช้จะหายไปจากห้องนั่งเล่น ฉินหนานมองไปที่เซียวเฉวียนด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาและกล่าวว่า "ใต้เท้าเซียว เราได้รับคำสั่งให้ออกไปทำภารกิจในครั้งนี้ เก็บเกี่ยวไม่น้อยเลยจริงๆ"

"คนโบราณไม่ได้หลอกเราหรอก อ่านตำราหมื่นเล่ม เปรียบได้กับเดินทางหมื่นลี้"

สมัยก่อนสิ่งที่ได้รับจากตำราเป็นเพียงความรู้ทางทฤษฎีเท่านั้น โดยไม่ได้เห็นอะไรมากมายด้วยตาตัวเอง ไม่ได้สัมผัสโดยส่วนตัว ไม่มีความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง

ตัวอย่างเช่น ตำรากล่าวว่าผู้คนใช้ชีวิตอย่างยากลำบากและฉินหนานไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารและเสื้อผ้ามาตั้งแต่เด็ก หากเขาไม่ได้รับคำสั่งให้ออกไปทำภารกิจ และเห็นความทุกข์ทรมานที่แท้จริงของผู้คน เขาคงคิดว่า หารายได้เพียงน้อยนิดด้วยแรงงาน เลี้ยงชีพอย่างฝืนลำบาก นั่นก็เป็นทุกข์แล้ว

ความทุกข์ที่แท้จริงคือ แม้ว่าเจ้าจะพยายามอย่างเต็มที่ พยายามทุกวิถีทาง แต่เจ้าก็ยังไม่สามารถอยู่รอดได้

กินไม่อิ่มมีชีวิตลำเค็ญ อดตายข้างถนน มีกินไม่พอ ถูกชนชั้นผู้มีอำนาจกดขี่ข่มเหง นี่คือความทุกข์แท้จริง และชีวิตทั่วไปคนธรรมดาสามัญ