บทที่ 1615 เด็กที่น่าสงสาร

เซียวเฉวียนยังกังวลด้วยว่า ฉินหนานจะใช้พลังงานทางร่างกายมากเกินไป

เดิมทีฉินหนานและฉินเป่ยมีอายุเท่ากัน มีวรยุทธ์ที่คล้ายคลึงกัน พวกเขาเดินทางมาเป็นเวลานานเช่นกัน ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลที่พวกเขาไม่เหนื่อย

ดูฉินเป่ยที่เหนื่อยล้า แต่นี่เป็นเรื่องปกติ

ในทางกลับกัน เป็นเรื่องผิดปกติที่ฉินหนานที่เป็นเช่นนี้

เหตุผลที่ฉินหนานมีพลังมากก็เนื่องมาจากความตื่นเต้นนี้ เช่นเดียวกับคนง่วงนอนที่ดื่มกระทิงแดง

เขาไม่ง่วงเหรอ?

ไม่ เขาง่วงนอน

มันเป็นเพียงพลังงานของกระทิงแดงที่ทำให้เขาตื่นตัวและมีพลัง

และเซียวเฉวียนคือกระทิงแดงของฉินหนาน

ขอเพียงแค่เซียวเฉวียนจากไป เซียวเฉวียนมั่นใจว่า ฉินหนานจะง่วงมากจนสามารถหลับไปบนเตียงโดยทันที

อย่างไรก็ตามฉินหนานพูดอย่างตื่นเต้น จึงไม่เข้าใจความตั้งใจของเซียวเฉวียนในทันที เขาคิดจริงๆ ว่าเซียวเฉวียนกังวลจะรบกวนเวลาพักผ่อนของเขา และรู้สึกผิดในใจ ดังนั้น ฉินหนานจึงพูดอย่างรวดเร็วว่า "ไม่ ไม่ได้รบกวน ใต้เท้าเซียวกังวลมากเกินไปแล้ว"

เมื่อเซียวเฉวียนได้ยินสิ่งนี้ เขาแทบจะเอามือกุมขมับแล้วพูดว่า "โอ้สวรรค์"

ดูเหมือนว่าฉินหนานยังไม่สนุกเพียงพอ

แต่พูดตามตรง ประการแรกเพื่อสุขภาพของฉินหนาน และประการที่สอง สิ่งที่เขาพูดไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับเซียวเฉวียน ดังนั้นเขาจึงไม่เต็มใจที่จะฟังต่อไป

ดังนั้น เซียวเฉวียนจึงแก้ตัวแบบสบายๆ: "ข้าเพิ่งจำได้ว่าข้ายังต้องเข้าวังเพื่อทำภารกิจบางอย่าง"

ความหมายก็คือ ข้ายังมีเรื่องสำคัญที่ต้องหารือกับฮ่องเต้

ในเวลานี้ การยกฮ่องเต้ออกมาย่อมดีกว่าสิ่งอื่นใด

เมื่อเขาได้ยินว่าเซียวเฉวียนต้องการเข้าวัง ฉินหนานกล่าวว่า "เช่นนั้น ข้าจะไม่รบกวนเวลาของใต้เท้าเซียวแล้ว"

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ เซียวเฉวียนก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและออกจากจวนฉินด้วยเสียงโห่ร้อง

ก่อนจากไป เขาไม่ลืมที่จะบอกฉินหนานว่า "ตอนนี้ก็กลับมาที่เมืองหลวงแล้ว ก็พักผ่อนให้เต็มที่"

คุณชายที่ถูกเลี้ยงมาโดยอย่างสุขสบาย ถูกขัดเกลาจนกลายเป็นเช่นนี้เห็นได้ว่าเขาต้องอดทนกับความยากลำบากมากมายจริง ๆ และมันก็ยากสำหรับพวกเขาด้วย

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ฉินหนานพูดอย่างมีความสุข "ได้!"

ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าหลังจากที่เขากลับมาจากการเดินทางไปทำภารกิจ ทัศนคติของเซียวเฉวียนที่มีต่อเขาดีขึ้นกว่าเดิมมาก

เป็นเรื่องดี เรื่องดีจริงๆ

หากเขาสามารถรับการปฏิบัติที่เป็นมิตรจากผู้คนรอบตัวเขาหลังจากกลับจากการเดินทางไปทำภารกิจ ฉินหนานก็เต็มใจที่จะเดินทางมากขึ้น

ฮ่าฮ่าฮ่า

ไม่ต้องพูดถึง ทันทีที่เซียวเฉวียนก้าวไปข้างหน้า ปากของฉินหนานหยุดลง ความง่วงนอนอย่างล้นหลามก็พัดเข้าปกคลุมเขา ทำให้ฉินหนานหาวครั้งแล้วครั้งเล่า

ไม่ไหว ง่วงยิ่งนัก

แทบจะลืมตาไม่ขึ้นแล้ว

ฉินหนานกลับไปที่ห้องอย่างรวดเร็ว

เช่นเดียวกับที่เซียวเฉวียนคาดการณ์ ฉินหนานผล็อยหลับไปทันทีที่เขาเข้าไปในห้อง

หลังจากการนอนนี้ ข้าตื่นขึ้นมาด้วยความหิวในเช้าวันรุ่งขึ้น หิวยิ่งนัก

ในเวลานี้ มันเป็นเพียงรุ่งเช้า และคนรับใช้ของจวนฉินก็ยุ่งอยู่แล้ว

ฉินหนานลูบท้องแล้วลุกขึ้นไปที่ห้องครัวเพื่อหาของกิน

ทันทีที่เขาเปิดประตู สาวใช้สองคนก็ทักทายฉินหนานด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าและพูดว่า "อรุณสวัสดิ์ คุณชายรอง!"

สาวใช้คนหนึ่งพูดเบา ๆ ว่า "คุณชายรองคงจะหิวแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ? ข้าน้อยได้เตรียมอาหารเช้าสำหรับท่านแล้ว"

หลังจากนั้น สาวใช้ก็โบกมือให้สาวใช้ที่รออยู่ไม่กี่ก้าวก็เข้ามาพร้อมอาหารเช้า

สาวใช้สองคนที่เดินเข้ามาถือถ้วยชาในมือคนหนึ่ง และอีกหนึ่งคนก็ถืออ่างน้ำ นอกจากนี้ยังมีผ้าเช็ดตัวแช่อยู่ในน้ำ ซึ่งเตรียมไว้สำหรับฉินหนานเพื่อล้างหน้าของเขา

เมื่อเห็นการเตรียมการอย่างละเอียดถี่ถ้วนเช่นนี้ ฉินหนานก็อารมณ์ดีมาก เขาหันหลังกลับและกลับเข้าห้องแล้วพูดว่า "เข้ามาเลย"

ปรากฎว่าเมื่อวานนี้ ตอนที่ฉินเซิงกลับมาจากงาน ก็อดไม่ได้ที่จะดีใจเมื่อรู้ว่าลูกชายทั้งสองของเขากลับมาแล้ว