บทที่ 1617 ปล่อยนักปราชญ์

มีโบราณวัตถุบางคน ปกติก็อยากให้เซียวเฉวียนตายอยู่แล้ว แต่ไม่สามารถทำอะไรเซียวเฉวียนได้ ดังนั้นจึงทำได้แค่หาเรื่องจากเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น

แม้ว่าเซียวเฉวียนจะรับมือได้

แต่โบราณวัตถุเหล่านี้ไม่สามารถทนต่อความโกรธได้ เซียวเฉวียนชายหนุ่มที่ดีในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ถูกพวกเขาทำให้หงุดหงิดตลอดทั้งวัน พูดตามตรงเซียวเฉวียนไม่สามารถทนได้

ถ้าพวกเขาโกรธมากจนหายใจไม่ออกและตายไป นั่นจะเป็นบาปไม่ใช่หรือ?

ดังนั้น เมื่อความง่วงมาเยือน เซียวเฉวียนทำได้เพียงหันเหความสนใจของเขาเอง และส่งข้อความถึงชิงหลงที่ห่างไกลหลายพันไมล์

หลังจากกลับมาจากซินเจียงในครั้งที่แล้ว ชิงหลงก็กลับไปที่ภูเขาคุนหลุน

เซียวเฉวียนรู้ด้วยว่าการติดต่อชิงหลงในเวลานี้จะทำให้ชิงหลงประหลาดใจอย่างแน่นอน

ท้ายที่สุด เมื่อพิจารณาจากช่วงเวลา ตอนนี้ยังเช้ามาก ชิงหลงอาจจะยังหลับอยู่

แต่เซียวเฉวียนคิดว่าความเป็นไปได้นี้มีน้อย คนโบราณเข้านอนเร็ว ตื่นเช้า มักจะได้ยินไก่ขันลุกมารำดาบ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเจ้าชายอย่างชิงหลงซึ่งมีวินัยในตนเองมาก อาจจะกำลังฝึกซ้อมอยู่ในเวลานี้

แม้ว่าชิงหลงจะหลับอยู่ แต่เซียวเฉวียนก็รู้สึกว่าการปลุกเขาไม่ใช่เรื่องผิด อย่างไรก็ตาม เขาตื่นเช้ากว่า ดังนั้นชิงหลงจึงถือว่ามีความสุขพอแล้วที่ได้นอนหลับมาจนถึงเวลานี้

ไม่สามารถมีความสุขเกินไปใช่ไหม?

โชคดีที่ไม่นานก็มีเสียงของชิงหลงเข้ามา “อรุณสวัสดิ์ ใต้เท้าเซียว!”

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยพลัง ไม่มีความรู้สึกที่เกียจคร้านของคนเพิ่งตื่น เห็นได้ชัดว่าเขาตื่นแต่เช้าแล้ว

เซียวเฉวียนพูดว่า "อรุณสวัสดิ์ ตอนนี้ข้าอยู่ที่ท้องพระโรง รู้สึกเบื่อมาก ดังนั้นข้าจะคุยกับเจ้าหน่อย"

เข้า เข้าท้องพระโรงรู้สึกเบื่อ อยากคุยกับเขา?

สิ่งที่ทำให้ชิงหลงประหลาดใจจริงๆ ไม่ใช่ว่าเซียวเฉวียนหาเขาแต่เช้า แต่หาเขาในช่วงที่อยู่ท้องพระโรง และบอกว่ารู้สึกเบื่อ

สิ่งนี้ไม่ต่างจากนักเรียนที่ไม่ตั้งใจฟังการบรรยายในชั้นเรียนและเสียสมาธิ

ทันใดนั้นชิงหลงที่ซื่อตรงและซื่อสัตย์ก็เห็นใจฮ่องเต้แห่งต้าเว่ย การมีขุนนางที่นอกรีตเช่นเซียวเฉวียน คงทำให้เขาปวดหัวมาก เป็นเรื่องยากสำหรับเขาจริงๆ

ชิงหลงถามอย่างอ่อนแรงว่า "มันจะดีรึ?"

ดีไม่ดีอะไร ไม่มีใครจะรู้ว่าเซียวเฉวียนกำลังใจลอยอยู่แล้ว

เซียวเฉวียนพูดเบา ๆ ว่า "ไม่เป็นไร ไม่มีใครรู้"

จากนั้น เซียวเฉวียนกล่าวต่อ "ในช่วงไม่กี่วันมานี้มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ในซินเจียงหรือไม่?"

เนื่องจากเป็นการสนทนา จึงต้องมีหัวข้อ

ตามรายงานของเหมิงเอ้า ในเมื่อนักปรชญ์และหมิงเจ๋อกำลังมุ่งหน้าไปยังซินเจียง คนของชิงหลงที่ซุ่มซ่อนอยู่ในซินเจียง ก็ควรทราบถึงเรื่องนี้ด้วย

แต่คำตอบของชิงหลงนั้นอยู่นอกเหนือความคาดหมายของเซียวเฉวียน ชิงหลงกล่าวว่า "ไม่พบสิ่งผิดปกติ"

เหตุผลที่เซียวเฉวียนถามเช่นนี้ เพราะเขามองข้ามประเด็นหนึ่งไป

เขาประเมินค่าความสามารถของคนของชิงหลงสูงเกินไป

ในความเป็นจริง ความสามารถของเหมิงเอ้านั้นเหนือกว่าคนของชิงหลงมาก

แม้แต่ผู้มีความสามารถอย่างเหมิงเอ้า ก็ยังตามนักปราชญ์ไม่ได้ คนของชิงหลงจะรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?

จนกระทั่งเขาได้ยินสิ่งที่ชิงหลงพูด เซียวเฉวียนจึงตระหนักถึง คิดในใจ "ก็จริง ทำไมเขาถึงเพิกเฉยต่อสิ่งนี้ ความสามารถของเหมิงเอ้า เมื่อเปรียบเทียบกับชิงหลงก็ไม่แตกต่างกันมากนัก"

และครั้งหนึ่งชิงหลงก็พลาดนักปราชญ์ไป เหมิงเอ้าก็ยิ่งตามทันไม่ทัน ไม่ต้องพูดถึงคนของชิงหลง

ในกรณีนี้เซียวเฉวียนรู้สึกว่า จำเป็นสำหรับเขาที่จะให้คำแนะนำแก่ชิงหลง "จากการตามสืบของเหมิงเอ้า นักปราชญ์และหมิงเจ๋อได้ไปที่ซินเจียงแล้ว"

ชิงหลงกล่าวว่า "ใต้เท้าเซียวหมายความว่าพวกเขาอาจกลับไปที่ซินเจียงเพื่อพัฒนาอำนาจของของพวกเขา?"

ตอนนี้ราชินีแห่งซินเจียงมีอำนาจ พวกเขารู้สึกว่าเป็นโอกาสที่พวกเขาสามารถใช้ประโยชน์ได้ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาทั้งสองมาจากซินเจียง ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้วบ้านเกิดของพวกเขาจึงย่อมดีมากกว่า

ยิ่งไปกว่านั้น ในสายตาของนักปราชญ์ สิ่งที่เขาให้ความสำคัญมากที่สุดคือสำนักหมิงเซียน