บทที่ 1657 ราชวงศ์อันสูงศักดิ์

หากเซียวเฉวียนเกาะติดเรื่องนี้ไม่ปล่อย เผยแพร่เรื่องนี้อย่างกว้างขวาง ความคิดเห็นของผู้คนทั่วไปในแผ่นดินที่มีต่อเจ้าครองเมืองก็จะลดลงอย่างมาก

พวกเขาก็อยากจะทิ้งความประทับใจที่ดีไว้ให้ผู้คนเช่นกัน เพราะหากได้รับความรักจากประชาชน โลกก็จะเป็นของพวกเขา

ดูสิ เซียวเฉวียนพูดไม่กี่คำก็ทำให้เว่ยอี้หรานเงียบไป เซียวเฉวียนคนนี้ช่างเก่งจริงๆ

เว่ยหงและเว่ยหยานอดไม่ได้ที่จะมองเซียวเฉวียนด้วยความชื่นชมมากขึ้น ชายคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ

แต่เซียวเฉวียนไร้มารยาทต่อหน้าพวกเขามาก ก็ไม่ใส่ใจพวกเขาเลย

เอาล่ะ ยังไงซะ พวกเขาก็เป็นเจ้าครองเมือง เป็นราชวงศ์อันสูงศักดิ์

เว่ยหงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ท่านใต้เท้าเซียวดูถูกราชวงศ์ขนาดนี้ เหมาะสมหรือไม่?”

“เรื่องนี้เหมาะสมหรือไม่ ท่านอ๋องเองก็ไม่ต้องกังวลหรอก” เซียวเฉวียนหัวเราะเยาะ

ในสายตาของเซียวเฉวียน เหมาะสมหรือไม่นั้นไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือเขามีชีวิตที่สะดวกสบายตามใจชอบ

ช่างกล้าหาญ!

เว่ยหงดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าครองเมืองรัฐหวู่โจวยู่ห่างไกลจากราชสำนัก ยังไม่กล้ามีความทะเยอทะยานเช่นนี้ ใช้ชีวิตอย่างสะดวกสบายตามใจชอบ

เมื่อได้ยินดังนั้น เซียวเฉวียนก็หัวเราะเยาะ “ท่านอ๋องไม่สามารถเปรียบเทียบกับข้าได้ ข้าไม่มีความทะเยอทะยาน ชีวิตนี้ข้าแค่อยากจะใช้ชีวิตอย่างสะดวกสบายตามใจชอบ”

พูดมาถึงตรงนี้ เซียวเฉวียนจงใจหยุดพัก แล้วเลิกคิ้วขึ้น มองเว่ยหงด้วยสายตาเปล่งประกายว่า “ไม่เหมือนท่านอ๋องที่มีความคิดใหญ่โต ไม่พอใจที่จะอยู่อย่างสงบสุข”

ใช่แล้ว เซียวเฉวียนกำลังเยาะเย้ยเจ้าครองเมืองเหล่านี้มีความคิดใหญ่โต อยากก่อกบฏ

เว่ยหงที่ถูกจับได้ ก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก สีหน้าของเขาเห็นได้ชัดว่าไม่ธรรมชาติ

ให้เด็กอายุยี่สิบกว่าคนมาเปิดเผยแผนการลับในที่สาธารณะ และยังถูกเซียวเฉวียนเยาะเย้ยอีก เว่ยหงย่อมไม่อาย

เจ้าครองเมืองอีกสี่คนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เช่นกัน

ในสายตาของพวกเขาที่มีต่อเซียวเฉวียน มีสีสันของความประหลาดใจ ประหลาดใจ หมดหนทาง และโกรธแค้น

เว่ยหยานตะโกนเสียงเย็นชาว่า “เซียวเฉวียน อย่าคิดว่าอาศัยที่ผ่าบาทไว้ใจเจ้าแล้วเจ้าจะทำอะไรก็ได้ จงใจดูหมิ่นเรา พวกเราเป็นราชวงศ์นะ!”

อย่าลืมว่าฮ่องเต้ก็เป็นราชวงศ์ เจ้าคิดว่าในใจของฮ่องเต้ เกียรติยศของราชวงศ์มีค่ามากกว่าเกียรติยศของเจ้าเซียวเฉวียนหรือไม่?

พวกเขาไม่เชื่อเลยว่าฮ่องเต้จะปล่อยให้เซียวเฉวียนพูดจาไม่สุภาพกับพวกเขาเหล่าราชวงศ์เช่นนี้!

แต่ต้องคิดให้รอบคอบแล้ว!

ช่างไร้เหตุผล!

ช่างกล้าหาญยิ่ง!

ถ้าเป็นคนอื่น ต่อให้เกลียดเจ้าครองเมืองแค่ไหน ก็ยังต้องใส่ใจมารยาทอยู่ดี

ต่อให้รู้ดีว่าเจ้าครองเมืองเหล่านี้จะก่อกบฏ ก็ยังไม่สามารถปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างไร้มารยาทได้

พวกเขาเป็นราชวงศ์อันสูงศักดิ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเว่ยหงและเว่ยหยาน และเว่ยอี้หรานยังเป็นพี่ชายของฮ่องเต้ แม้แต่ฮ่องเต้ก็จะต้องทักทายพวกเขา

ไม่สามารถพูดกับพวกเขาแบบนี้ได้

โดยสรุปแล้ว สถานะของพวกเขาสูงส่งเกินไป เซียวเฉวียนไม่มีสิทธิ์พูดกับพวกเขาแบบนี้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่สามารถพูดกับเว่ยหงและเว่ยหยานแบบนี้

เซียวเฉวียนมองเว่ยหยานด้วยสายตาเย็นชา พูดด้วยท่าทางสบายๆ ว่า “ยังรู้ตัวว่าเป็นราชวงศ์อยู่อีกเหรอ?แล้วทำไมยังจะก่อกบฏอีก?”

ญาติสนิทตีกันเอง ไม่กลัวคนอื่นหัวเราะ!

หลังจากได้ยินคำพูดของเซียวเฉวียน เว่ยหยานก็ไม่มีคำโต้แย้งอีก “เจ้า!”

อืม อีกหนึ่งเจ้าครองเมืองพ่ายแพ้

ยิ่งพวกเขาดูอารมณ์เสียเท่าไหร่ เซียวเฉวียนก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น

ดูเหมือนว่าปากของเหล่าเจ้าครองเมืองนั้นไม่ได้แข็งแกร่งนัก

เซียวเฉวียนพูดขึ้นอย่างเย็นชา “ทุกท่านวางใจไปก่อกบฏได้เลย วังของท่านจะได้รับการดูแลโดยราชสำนักเอง ครอบครัวของท่านหากเป็นคนมีสติปัญญา ก็จะไม่มีปัญหาเรื่องชีวิต”

พูดจบ เซียวเฉวียนก็หัวเราะเย็นๆ มองเว่ยหวงและเว่ยหยานแล้วพูดว่า "ไม่ทราบว่าท่านใดเป็นเจ้าเมืองหวู่โจว?"

“ภรรยาและองค์ชายของพระองค์ ข้าเห็นแล้ว พวกท่านไม่รู้จักกาลเทศะ ดังนั้นชีวิตของพวกท่านจึงมีโอกาสรอดชีวิตเพียง 90% เท่านั้น"

เมื่อได้ยินเซียวเฉวียนพูดถึงครอบครัว ใบหน้าของเว่ยหง ซึ่งค่อนข้างสงบกว่า ก็ไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป เขาตะโกนว่า “เซียวเฉวียน เจ้าทำอะไร!"