บทที่ 1662 ลงมือด้วยตัวเอง

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ หัวใจที่เพิ่งโล่งใจของเว่ยหงก็กลับมาวิตกกังวลอีกครั้ง

เขาหลับตาลงครึ่งหนึ่ง มองดูสายลับด้วยสายตาที่เคร่งขรึม แล้วพูดอย่างเคร่งขรึมว่า "แล้วพวกเขาเอาอะไรไว้ล่ะ?"

เมื่อสัมผัสได้ถึงความเข้มงวดในน้ำเสียงของเว่ยหง สายลับก็ตัวสั่นด้วยความตกใจ และในน้ำเสียงไม่อาจซ่อนความสั่นสะท้านว่า "ข้าน้อยไม่รู้ว่ามันคืออะไร ไม่เคยเห็นมาก่อนขอรับ"

หลังจากนั้นสายลับก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะบรรยายปืนให้เจ้าครองนครฟังตามลักษณะ พวกเขาไม่เคยเห็นอาวุธประเภทนี้มาก่อน

คำพูดของสายลับ ทำให้เจ้าครองนครหนุ่มไม่ง่วงนอนเลยทันที พวกเขามองดูสายลับด้วยดวงตาที่สดใส เต็มไปด้วยความสงสัย มีอาวุธเช่นนี้ในโลกหรือ?

ไม่ใช่ดาบ หรือกระบี่ ไม่มีอาวุธมีคมแทงคนได้ แค่ดูเหมือนสิ่งสีดำ ปลายด้านหนึ่งเป็นมน?

นี่มันเหมือนไม้ไม่ใช่เหรอ?

ตามคำอธิบายของสายลับ ปืนเป็นเพียงกระบองไม้ที่สวยงามในสายตาของเจ้าครองนคร

เหตุผลที่ทำให้ผู้คนรู้สึกเช่นนี้ ก็เพราะว่าสายลับอยู่ในความมืดและไม่เห็นโครงสร้างที่แท้จริงของปืน ดังนั้นพวกเขาจึงทำได้แต่อธิบายคร่าวๆ เท่านั้น

นอกจากนี้สายลับไม่กล้าที่จะหยุดและสังเกตอย่างระมัดระวัง ท้ายที่สุด เขาก็กลัวที่จะถูกค้นพบเช่นกัน

หากมองเห็นได้ชัดเจนจะพบว่าปืนมีไกปืน เมื่อผ่านไกปืน พวกเขาอาจคิดว่าสิ่งนี้อาจคล้ายกับคันธนูและลูกธนู

น่าเสียดายที่ในคืนที่มืดมิด สายลับไม่สามารถตรวจสอบอย่างรอบคอบได้

ดังนั้น สิ่งนี้ทำให้เจ้าครองนครช่วยไม่ได้ที่ฃเชื่อยิ่งขึ้นว่า กองทัพของตระกูลฉินไม่ได้ใช้ดาบด้วยซ้ำ แต่ใช้กระบองไม้แทน?

พวกเขามีแผนการอะไรกันแน่?

ไม่ พวกเขาจะไม่ดูหมิ่นศัตรูมากนัก นี่อาจเป็นการเคลื่อนไหวที่พวกเขาใช้เพื่อสร้างความสับสนให้กับเจ้าครองนคร

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เป็นไปได้ที่กองทัพตระกูลฉินคาดการณ์ว่า เจ้าครองนครจะส่งผู้คนไปตรวจสอบเกี่ยวกับสถานการณ์ในเวลากลางคืน และจงใจแสดงอาวุธไร้ประโยชน์เหล่านี้ให้สายลับเห็น เพื่อหลอกลวงเจ้าครองนคร ทำให้พวกเขาผ่อนคลายความระมัดระวังของพวกเขา

เพื่อยืนยันความคิดนี้ เว่ยหงพูดอย่างเย็นชา "พรุ่งนี้ไปตรวจสอบอีกครั้ง ดูว่ามีดาบและอาวุธอื่นๆ ซ่อนอยู่ในค่ายของกองทัพฉินหรือไม่"

หากมี ก็พิสูจน์ได้ว่ากองทัพฉินกำลังเล่นกลอุบาย

ถ้าไม่เช่นนั้น ต้องชัดเจนว่าพวกเขาถืออะไรอยู่

การไปสนามรบนั้นอันตรายอย่างยิ่ง ใครจะไปด้วยท่อนไม้?

ไม่ว่ากระบองไม้จะสวยงามแค่ไหน มันก็ยังคงเป็นไม้ ใช้ตีได้เท่านั้น และมีอัตราการตายเพียงเล็กน้อย

ภายใต้ดาบ หอก และทวนแห่งกองทัพของเจ้าครองนคร พวกเขาไปในสนามรบด้วยกระบองไม้ พวกเขากำลังเร่งรีบตายหรอกหรือ?

หากไม่ใช่เพื่อความลึกลับ ไม้ในมือของกองทัพตระกูลฉินก็คงจะมีภูมิหลังมากมาย

สายลับตอบกลับ "ขอรับ!"

แล้วถอยออกไป

แม้ว่าจะไม่มีวี่แววของการลอบโจมตีโดยกองทัพของตระกูลฉินในตอนกลางคืน แต่ก็เป็นค่ำคืนที่ยาวนาน พวกเขาต้องเฝ้าระวัง

เว่ยหงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกว่า "ท่านแม่ทัพ เราต้องเสริมกำลังการป้องกันของเราในเวลากลางคืน อย่าได้หละหลวม"

ในฐานะแม่ทัพเว่ยอี้หรานรู้ว่าเว่ยหงกำลังพูดกับเขา และเขาตอบว่า "ท่านกุนซือกล่าวถูกแล้ว"

การปฏิบัติตนในค่าย ยศศักดิ์ควรแยกแยะ วินัยควรเข้มงวด

แม้ว่าคำพูดของเว่ยหงจะมีน้ำหนักมากในหมู่เจ้าครองนคร แต่เขาก็ยังต้องปฏิบัติตามกฎเกณฑ์

ดังนั้นเขาจึงต้องเรียกเว่ยอี้หรานว่าท่านแม่ทัพ และเว่ยอี้หรานเรียกเขาว่ากุนซือ

หลังจากอธิบายเรื่องนี้แล้ว เจ้าครองนครก็แยกย้ายกันไปประชุมและกลับไปยังกระโจมของตน

กระโจมของเว่ยหยานและเว่ยหงอยู่ติดกัน ระหว่างทางกลับมาด้วยกัน เว่ยหยานอดไม่ได้ที่จะถามว่า "ท่านพี่ ถ้าอาวุธที่อยู่ในมือของกองทัพฉินเป็นอาวุธต่อสู้ของพวกเขาจริงๆ ท่านคิดอย่างไร มันจะเป็นอย่างนั้นหรือ?”

ถ้าเป็นอาวุธต่อสู้จริงๆ เจ้าครองนครไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับอาวุธประเภทนี้ ซึ่งเป็นอันตรายต่อกองทัพของเจ้าครองนครอย่างมาก

สงครามกำลังจะเริ่มต้นขึ้น หากเรารอตรวจสอบสถานการณ์พรุ่งนี้ อาจมีตัวแปร หากเราไม่มีเวลาทำความเข้าใจอาวุธ กองทัพตระกูลฉินจะเป็นผู้นำในการเปิดสงคราม

เป็นผลให้กองทัพของเจ้าครองนครเป็นฝ่ายถูกกระตุ้น