บทที่ 1661 ตรวจสอบความเคลื่อนไหว

ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงควรดื่มอวยพรเซียวเฉวียน

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ฉินเซิงก็ตกลงกันว่า "สมควรที่จะดื่มให้กับใต้เท้าเซียวสักจอก"

หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็หยิบชามเหล้าขึ้นมาพร้อมๆ กัน และดื่มอวยพรเซียวเฉวียน

เชื่อฟังคำสั่งดีกว่าเคารพ ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงดื่มมันทั้งหมดในอึกเดียว

หลังจากดื่มเหล้าหนึ่งชาม เซียวเฉวียนรู้สึกเหมือนร่างกายของเขาถูกไฟไหม้

ปริมาณแอลกอฮอล์ในเหล้านี้ไม่สูงและต่ำกว่าที่เซียวเฉวียนต้มเอง เซียวเฉวียนรู้สึกไม่เหมือนเดิมหลังจากดื่มเหล้าที่เขาหมักเอง ทำไมเหล้าที่มีปริมาณแอลกอฮอล์ต่ำกว่าจึงทำให้เขารู้สึกถูกไฟไหม้เหรอ?

และหลังจากนั่งอยู่ที่นี่มานานนี่ไม่ใช่เหล้าชามแรกของเซียวเฉวียน ทำไมมันถึงรู้สึกแตกต่างหลังจากชามนี้?

ในเวลานี้ผนึกจูเสินซึ่งนิ่งเงียบมาเป็นเวลานานพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า "เจ้าอย่าดื่มไปเรื่อยได้หรือไม่?"

เซียวเฉวียนดื่มชามแรก เขาทน

หลังจากชามที่สอง ก็ยังทนได้

หลังจากชามที่สาม พยายามอย่างเต็มที่ที่จะรับมันไว้

แต่มันเป็นเพียงสามสิ่งเท่านั้น หลังจากชามที่สี่ ผนึกจูเสินไม่อยากทนมันอีกต่อไปแล้ว

นับตั้งแต่สิงร่างของเซียวเฉวียนและผนึกจูเสิน เซียวเฉวียนเพลิดเพลินกับอาหารรสเผ็ดและรสชาติของเขาก็ซับซ้อนมากขึ้น

โดยธรรมชาติแล้ว เขาดูถูกเหล้าคุณภาพต่ำในค่ายทหาร

เหล้านี้มีอะไรดี?

เลวร้ายยิ่งกว่าสิ่งที่เซียวเฉวียนทำ!

ผนึกจูเสินนั้นน่าขยะแขยงอย่างยิ่ง

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ความรู้สึกแสบร้อนนี้เกิดจากการที่ผนึกจูเสินแสดงการต่อต้านที่เซียวเฉวียนดื่มต่อไป

เซียวเฉวียนพูดด้วยน้ำเสียงในใจว่า "บรรพชน โปรดเข้าใจด้วยว่า การที่ผู้คนเสนอเหล้าให้ข้านั้น หากข้าปฏิเสธที่จะดื่ม มันไม่ใช่มารยาท"

ผนึกจูเสินพูดอย่างเย็นชา "ก็ควรพอแค่นั้นแหละ"

กับเซียวเฉวียน ความฉลาดเขาไม่ต้องการที่จะดื่มมัน มีวิธีต่างๆ และเจ้าสามารถหลอกพวกเขาได้โดยใช้ข้อแก้ตัวอะไรก็ได้

เซียวเฉวียนเข้าใจความหมายของผนึกจูเสิน เพื่อที่จะหยุดมัน เซียวเฉวียนจึงพูดอย่างใจดีว่า "บรรพชน ข้าจะฟังเจ้า ข้าจะไม่ดื่มแล้วได้ไหมละ?"

ความรู้สึกแสบร้อนนี้ช่างอึดอัดจริงๆ

เซียวเฉวียนเข้าใจความหมายของบรรพชน ไม่สามารถทำให้เขาขุ่นเคืองได้ ไม่เช่นนั้นเขาจะถูกเผาจนตาย

เมื่อได้ยินการประนีประนอมของเซียวเฉวียนผนึกจูเสินก็ดับไฟของเขาด้วยความพึงพอใจ และเซียวเฉวียนก็รู้สึกดีขึ้น

เซียวเฉวียนแอบหายใจออกและพึมพำในใจว่า "บรรพชนคนนี้ จู้จี้จุกจิกเรื่องอาหารจริงๆ ต้องโทษตัวเองที่ทำให้ความอยากอาหารของเขาเสีย"

หลังจากพัฒนามานับพันปี เหล้าโบราณนี้ยังคงมีรสแย่มาก คิดก็รู้ว่าเหล้าเมื่อหลายพันปีก่อนรสแย่ขนาดไหน

ผนึกจูเสินที่มาจากเมื่อหลายพันปีก่อน ยังมีความรังเกียจเหล้าที่พัฒนามานับพันปีด้วยเหรอ?

จุ๊จุ๊จุ๊!

เมื่อรู้ว่าเซียวเฉวียนกำลังว่าตน ผนึกจูเสินก็ตะคอกอย่างเย็นชาและพูดว่า "ไม่พอใจ?"

บรรพชนเอาแต่ใจแล้วผิดอะไร?

นี่เป็นความผิดของเจ้าทั้งหมด เซียวเฉวียน

ตอนนี้เจ้ายังคิดว่าข้าผิดหรือ?

ถ้าไม่เชื่อฟังข้าจะจุดไฟเผา

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เซียวเฉวียนก็รีบพูดทันทีว่า "ไม่ ไม่ ท่านเข้าใจผิดแล้ว"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ผนึกจูเสินก็เงียบไป

ฮึ่ม!

เมื่อรู้สึกได้ว่าเซียวเฉวียนเหม่อลอย ฉินเซิงจึงตะโกนเรียก "ใต้เท้าเซียว?" ด้วยความกังวลและความอยากรู้อยาก

คิดอะไรอยู่หรือ?

หรือว่าไม่สบายที่ใด?

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เซียวเฉวียนก็กลับมามีสติอีกครั้งและตอบว่า "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร บางทีข้าอาจจะดื่มมากเกินไป รู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย"

คนเหล่านั้นเข้าใจทันทีว่าเซียวเฉวียนไม่ใช่นักดื่มที่ดี

นี่เป็นความเข้าใจผิดอย่างแท้จริง ที่จริงแล้วเซียวเฉวียนมีความสามารถในการดื่มที่ดี

อย่างไรก็ตาม จริงๆ แล้ว โดยปกติเซียวเฉวียนไม่ได้ดื่มมากนัก ซึ่งทำให้หลายๆ คนคิดว่าเซียวเฉวียนดื่มไม่เก่งหรือไม่ชอบดื่ม

มันเป็นเรื่องโกหกที่เขาดื่มไม่เก่ง และยังเป็นเรื่องโกหกที่เขาไม่ชอบดื่มด้วย แต่เขาแค่ไม่ดื่มบ่อยเท่านั้น