บทที่ 1685 ตกหลุมรักมัน

สถานการณ์ปัจจุบันอยู่นอกเหนือความคาดหมายของนักปราชญ์

นักปราชญ์ไม่คาดคิดจริงๆ ว่ากองทัพต้าเว่ยจะมีอาวุธทรงพลังเช่นปืนกล

เมื่อฟังเสียง “ต้า-ดา-ดา” หัวใจของนักปราชญ์ก็ดูเหมือนจะมีเลือดไหล

เขาไม่ได้รู้สึกเสียใจกับการบาดเจ็บล้มตายของกองทัพซินเจียง แต่รู้สึกว่าเขาประเมินศัตรูต่ำไปจริงๆ และปล่อยให้กองทัพซินเจียงตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่อาจโต้ตอบเช่นนี้

แน่นอนว่าเขาก็ไม่ได้เสียใจ แต่เขาก็ไม่เต็มใจที่จะปล่อยให้เซียวเฉวียนและกองทัพต้าเว่ยได้เปรียบ

เดิมที นักปราชญ์ต้องการรั้นเซียวเฉวียนไว้ และให้โอกาสกองทัพซินเจียงปีนกำแพง จากนั้นจึงจับเซียวเฉวียนไปพร้อมกัน

ตอนนี้กองทัพซินเจียงได้ไต่ขึ้นแล้ว แต่สำหรับกองทัพต้าเว่ยสถานการณ์ดีขึ้นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น และไม่มีการเปลี่ยนแปลงมากนัก

เขาไม่เคยคิดเลยว่าเซียวเฉวียนจะมีปืนกล!

กองทัพต้าเว่ยสองสามคน และปืนกลสองสามกระบอก สามารถทำให้กองทัพซินเจียงนอกเมืองทำอะไรไม่ถูก ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บล้มตายจำนวนมาก ช่างเป็นการจับมัดห้อยเฆี่ยนตีจริงๆ!

ดูเหมือนจะเห็นความสงสัยและไม่เต็มใจในใจของนักปราชญ์ เซียวเฉวียนก็เยาะเย้ยและพูดว่า "นักปราชญ์ ปืนของตัวข้าเซียว พอไหวหรือไม่?"

ที่แท้สิ่งนี้เรียกว่าปืน

ไม่เพียงแต่จะทำได้ แต่ในฐานะอาวุธสงคราม ทำได้ดีนัก!

ในเมื่อเซียวเฉวียนเปิดประเด็นแล้ว นักปราชญ์ก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “เจ้าเป็นคนสร้างมันหรือ?”

เซียวเฉวียนปฏิเสธ “พูดไปนักปราชญ์อาจไม่เชื่อ นี่เป็นมู่จิ่นก็ค้นคว้าออกมาเอง”

ตราบใดที่เซียวเฉวียนไม่บอกว่ามันเป็นอาวุธสมัยใหม่ และคนโบราณเหล่านี้ก็ไม่รู้เรื่องนี้

ยิ่งไปกว่านั้น เซียวเฉวียนยังอ้างกับโลกภายนอกว่าเป็นผลงานของมู่จิ่น

ทุกสิ่งเป็นไปได้ มู่จิ่นมีความสามารถในการพัฒนาอาวุธประเภทนี้ ใครจะกล้าตั้งคำถาม?

เมื่อได้ยินว่าเป็นมู่จิ่น ใบหน้าชราของนักปราชญ์ก็อดไม่ได้ที่จะกระตุก และเขาก็รู้สึกไม่มีความสุขมากยิ่งขึ้น

มู่จิ่นเจ้าคนทรยศ มีพรสวรรค์เช่นนี้ แต่เขาไม่เป็นประโยชน์ต่อสำนักหมิงเซียน

มันไม่สำคัญว่าไม่เป็นประโยชน์ต่อเขา สิ่งที่น่าโมโหก็คือ เขามอบอาวุธอันทรงพลังเช่นนี้ให้กับเซียวเฉวียนได้!

เรื่องนี้ทำให้นักปราชญ์โกรธมาก

!

เลี้ยงดูและเอ็นดูมู่จิ่นเสียเปล่ามาตั้งหลายปี!

หมาป่าตาขาว!

ไม่ว่านักปราชญ์จะโกรธแค่ไหนที่มู่จิ่นขาดจิตสำนึก แต่เขาก็ไม่สงสัยในตัวตนของมู่จิ่น

เป็นเรื่องน่าขันที่จะกล่าวว่า ปราชญ์อ้างตนว่าเป็นตัวแทนของเทียนเต๋า สามารถสอดแนมความลับของสวรรค์และคำนวณสิ่งแปลกประหลาดทั้งหมดในโลก แต่เขาคิดไม่ออกด้วยซ้ำว่า ศิษย์ที่เขาชื่นชอบนั้นเป็นบุคคลจากอีกโลกหนึ่ง

ตลกไหมล่ะ!

สงสัยนักว่าถ้านักปราชญ์รู้เรื่องนี้เข้า เขาจะโกรธหรือไม่?

อย่างไรก็ตาม เซียวเฉวียนไม่มีความตั้งใจที่จะบอกนักปราชญ์ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในเวลานี้

เซียวเฉวียนกล่าวด้วยรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าของเขา "เมื่อพูดถึงเรื่องนี้แล้ว ข้าต้องขอบเจ้านักปราชญ์ที่ฝึกฝนอัจฉริยะที่มีความสามารถโดดเด่นเช่นนี้ให้กับต้าเว่ย"

ในท้ายที่สุด เขาก็ทำแทนให้กับต้าเว่ยเสียเปล่า

เซียวเฉวียนจงใจกาไหนน้ำไม่เดือด หยิบกานั้น ทำให้นักปราชญ์รำคาญ

เมื่อพบโอกาส ก็ควรจะยั่วยุตาเฒ่าใจร้ายคนนี้ เพราะแก่แล้ว โกรธได้มากเท่าที่จะโกรธได้ ถ้าวันหนึ่งเขาตายไปก็ไม่มีโอกาส

นักปราชญ์รู้ว่า เซียวเฉวียนตั้งใจจะทำให้เขาโกรธมาก อันที่จริงเขาโกรธมากในใจ อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถปล่อยให้เซียวเฉวียนประสบความสำเร็จได้ เขาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะแสดงสีหน้าไม่แยแสและพูดตะคอก “ศิษย์เหลือขอนั่น! ข้าเจ้าสำนักก็จะมองว่าแค่เลี้ยงหมาป่าตาขาวตัวหนึ่ง ถ้าเจ้า เซียวเฉวียนชอบก็เอาไป แต่อย่าให้ถูกแว้งกัด"

ความหมายก็คือ สำหรับผู้ทรยศเช่นนี้ เขาสามารถทรยศต่อสำนักได้ครั้งหนึ่ง และทรยศครั้งที่สอง อย่ามีความสุขเร็วเกินไป ไม่เช่นนั้นอาจจะถูกขายแล้วยังมาช่วยมู่จิ่นนับเงิน!

ทั้งสองทะเลาะกัน เริ่มโต้เถียงกันเรื่องมู่จิ่น

เซียวเฉวียนเยาะเย้ยและพูดว่า "ทำไมมู่จิ่นถึงทรยศต่อสำนัก? นักปราชญ์ไม่มีความคิดในใจเลยเหรอ?"

เจ้ารู้ไหมว่าเจ้าได้ทำเรื่องหลอกลวงมากมายเพียงใดภายใต้หน้ากากแห่งวิถีแห่งสวรรค์!

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ นักปราชญ์ก็จ้องมองไปที่เซียวเฉวียนอย่างเย็นชา และฝ่ามือลมของเขาก็เฉียบคมขึ้น

เขาไม่ต้องการโต้เถียงกับเซียวเฉวียนเกี่ยวกับเรื่องนี้ต่อไป