บทที่ 1688 ฆ่าตัวตายซะ

เซียวเฉวียนลอยอยู่เหนือศีรษะของนักปราชญ์ และเฆี่ยนใส่นักปราชญ์ แต่นักปราชญ์หลบได้จึงพลาดไป

ทั้งสองจึงเริ่มต่อสู้กันอีกครั้ง

ตอนที่นักปราชญ์โจมตีเซียวเฉวียน เซียวเฉวียนก็เหวี่ยงแส้ยาวไปที่รูปภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิแล้วพูดว่า "รูปภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิ รับไว้!"

สิ่งดีๆ จะต้องถูกซ่อนไว้ มิฉะนั้นนักปราชญ์จะแย่งชิงสิ่งเหล่านั้นกลับไป และความพยายามทั้งหมดจะเสียเปล่า

รูปภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิและเซียวเฉวียนร่วมมือกันเป็นอย่างดี มันกรพริบร่าง รับแสร้ไว้ได้อย่างเรียบร้อย จากนั้นก็ไปสกัดลูกธนูของกองทัพซินเจียงต่อ

เมื่อเห็นสิ่งนี้ หัวใจของนักปราชญ์ก็อดไม่ได้ที่จะเลือดออก มันเป็นสมบัติที่อาจารย์ของเขามอบให้เขา และก็ถูกเซียวเฉวียนยึดไปเป็นของเขาเอง!

อีกทั้งยังรวมอยู่ในรูปภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิด้วย

ด้วยวิธีนี้ หากเซียวเฉวียนไม่นำแส้ออกมาใช้ในอนาคต นักปราชญ์จะไม่มีโอกาสได้แส้คืนใช่หรือไม่?

ว่ากันว่ารูปภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิสามารถรองรับทุกสิ่งในโลกได้ และนักปราชญ์เห็นด้วยตาของเขาเองว่า รูปภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิเพิ่งแจกจ่ายปืนให้กับกองทัพต้าเว่ย

ปืนถูกซ่อนอยู่ในรูปภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิหรือ?

นั่นแสดงว่า เงินที่เซียวเฉวียนขูดรีดจากนักปราชญ์ ก็ซ่อนอยู่ในรูปภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิด้วยสินะ?

หากเป็นกรณีนี้ เป็นไปได้ไหมที่นักปราชญ์จะฉกฉวยภาพรูปภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิและชนะเกมกลับมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ?

หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว นักปราชญ์ก็เกิดความคิดไปที่รูปภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิขึ้นมาทันที

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขาพัวพันกับเซียวเฉวียน และไม่สามารถไปเก็บภาพรูปภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิได้ในโอกาสนี้

ดังนั้น หากเขาต้องการได้รูปภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิ นักปราชญ์ก็สามารถกำจัดความยุ่งเหยิงของเซียวเฉวียนได้เท่านั้น

ในขณะที่เขากำลังต่อสู้กับเซียวเฉวียน

เขาก็เหลือบมองภาพรุ่งอรุณแห่งฤดูใบไม้ผลิเป็นครั้งคราวโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้ และคิดว่าจะกำจัดเซียวเฉวียนได้อย่างไร

เมื่อปรมาจารย์แข่งขันกัน แม้แต่การเคลื่อนไหวที่น้อยที่สุดก็อาจดึงดูดความสนใจของคู่ต่อสู้ได้

เซียวเฉวียนรู้สึกว่านักปราชญ์ต้องการอยากได้รูปภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิ

เนื่องจากเขามีความรู้สึกนี้ ไม่ว่านักปราชญ์จะหมายความเช่นนี้จริงๆ หรือไม่ เซียวเฉวียนจะไม่ยอมให้นักปราชญ์คิดถึงสิ่งของของเขา

เซียวตะโกนอย่างเย็นชา

"รูปภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิ ปล่อยสายฟ้าออกมา!"

ด้วยการปลุกเสกสายฟ้า ดูสิว่าใครจะกล้าเข้าใกล้รูปภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิโดยไม่กลัวเสี่ยงชีวิต

ไม่ต้องพูดถึง ทหารจากซินเจียงยิงธนูใส่มันอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย รูปภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิที่หงุดหงิดกับการต้านมันมานานแล้ว ต้องการโจมตีพวกเขาด้วยสายฟ้า ผ่าใส่พวกมันจนไหม้!

ด้วยคำชี้นำของเซียวเฉวียน รูปภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิก็ปล่อยสายฟ้าทันที

ท้องฟ้าที่ใสแต่เดิม ก็เกิด ”เปรี้ยง“ สายฟ้าฟาดลงทันที มันเป็นฟ้าผ่าตอนกลางวันจริงๆ!

สิ่งที่แปลกก็คือสายฟ้าเหล่านี้มีความสามารถที่จดจำใบหน้าด้วย และพวกมันก็โจมตีกองทัพซินเจียงอย่างแม่นยำทีละคน

กองทัพซินเจียงไม่ทันตั้งตัว

กองทัพซินเจียงที่ถูกฟ้าผ่า รู้สึกถึงกระแสน้ำอันทรงพลังที่ไหลตั้งแต่หัวจรดเท้า จากนั้นก็ล้มลงกับพื้นก่อนที่จะส่งเสียงกรีดร้อง!

เกิดอะไรขึ้น?

ภาพวาดสามารถสกัดกั้นลูกธนูและรองรับทุกสิ่งในโลก ซึ่งเพียงพอที่จะท้าทายสวรรค์

ตอนนี้ยังมาแสดงฟ้าผ่าตอนกลางวันในที่สาธารณะหรือ?

ทั้งยังคงมุ่งเป้าไปที่กองทัพซินเจียงด้วยสายฟ้า?

เซียวเฉวียนจะมีของชั่วร้ายเช่นนี้อยู่ในมือของเขาได้อย่างไร?

พูดตามตรง มันโชคไม่ดีจริงๆ ที่ได้ต่อสู้กับเซียวเฉวียน!

แม่ทัพแห่งซินเจียงขมวดคิ้ว

สายฟ้าฟาดทำให้ผู้คนตื่นตระหนก กองทัพซินเจียงกลัวว่าจะถูกฟ้าผ่าโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า พวกเขาต้องดูทิศทางของสายฟ้าเป็นครั้งคราว เป็นผลให้พวกเขาไม่สามารถอุทิศตนให้กับการต่อสู้

ดังนั้นในเวลานี้ นักธนูของกองทัพซินเจียงจึงยิงเกือบจะในคราวเดียว และลูกธนูจำนวนมากยังคงถูกยิงคดเคี้ยว แทงทะลุเพื่อนร่วมทีมโดยตรง

การดำเนินการนี้ทำให้หัวใจของแม่ทัพซินเจียงหลั่งเลือด “สิ่งนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร!”

ฝ่ายกองทัพต้าเว่ยมีภาพวาดที่ยอดเยี่ยม แต่ฝ่ายของกองทัพซินเจียงไม่มีอะไรเลย