บทที่ 1711น่าสะพรึงกลัว

เมื่อไม่มีเซียวเฉวียนคอยขัดขวาง ถึงเวลาแล้วที่นักปราชญ์จะพลิกสถานการณ์ให้กับกองทัพซินเจียง

นักปราชญ์หันไปทางเหมิงอ้าว

จัดการเหมิงอ้าวก่อน จากนั้นไปจัดการแม่ทัพต้าเว่ยก็ง่ายขึ้น

เมื่อรู้สึกถึงพลังดาบที่เต็มไปด้วยความโหดร้ายพุ่งเข้าใส่ เหมิงอ้าวก็ไม่ได้กะพริบตา เขาพลิกร่างหลบหนีจากนักปราชญ์ได้อย่างรวดเร็ว

นักปราชญ์ไม่คาดคิดเลยว่าเหมิงอ้าวจะมีทักษะที่ว่องไวถึงขนาดนี้ เขาสามารถหลบเลี่ยงการโจมตีของเขาได้อย่างง่ายดาย?

แม้ว่าพลังขององครักษ์จะเพิ่มขึ้นตามพลังของเจ้านาย แต่พลังของเหมิงอ้าวก็เพิ่มขึ้นผิดปกติไปหน่อย

พลังของเซียวเฉวียนนั้นไม่ต่างอะไรกับนักปราชญ์

ตามหลักแล้ว พลังของเหมิงอ้าว แม้จะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ตาม ก็ยังคงมีช่องว่างกับนักปราชญ์อยู่บ้าง เป็นไปไม่ได้ที่จะหลบเลี่ยงการโจมตีของนักปราชญ์ได้ง่ายดาย

แต่ในความเป็นจริง เหมิงอ้าวก็ทำได้ มันช่างเหลือเชื่อ

เหมิงอ้าวหันกลับมาเห็นความประหลาดใจในดวงตาของนักปราชญ์ อดไม่ได้ที่จะเลียนแบบรอยยิ้มเยาะของเซียวเฉวียนและพูดว่า “แปลกใจมากไหม?”

ฮึ!

ยังคิดจะเอาชีวิตเจ้านายข้า ถามข้าเหมิงอ้าวก่อนเถอะ!

พลังขององครักษ์นั้นขึ้นอยู่กับพลังของเจ้านาย แต่ก็ไม่ได้พึ่งพาพลังของเจ้านายทั้งหมด

พลังที่เจ้านายให้ก็มี แต่เหมิงอ้าวเองก็ไม่เคยเกียจคร้าน เขาทุ่มเทฝึกฝนอย่างหนัก พลังของเขาจึงไม่ด้อยไปกว่าใคร

ยิ่งไปกว่านั้น เหมิงอ้าวเคยเห็นพลังของนักปราชญ์

และเขาเป็นองครักษ์ของเซียวเฉวียน มีหน้าที่ปกป้องความปลอดภัยของเซียวเฉวียน

เมื่อมีศัตรูที่แข็งแกร่งอย่างนักปราชญ์ เหมิงอ้าวไม่กล้าประมาทและไม่กล้าเกียจคร้าน

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ตั้งแต่เหมิงอ้าวรู้ว่านักปราชญ์เป็นศัตรูของเซียวเฉวียน เขาก็ฝึกฝนอย่างหนัก

ไม่เพียงแค่นั้น เขายังขอคำแนะนำจากเสี่ยวเซียนชิวและเจี้ยนจง

เสี่ยวเซียนชิวและเจี้ยนจงก็อยากให้เซียวเฉวียนปลอดภัยเช่นกัน พวกเขายินดีที่จะสอนเหมิงอ้าว

ด้วยการสอนของบรรพชนสองคนนี้ เหมิงอ้าวอยากจะก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว

แล้วเขาก็ฝึกฝนอย่างหนัก พลังของเขาจึงเพิ่มขึ้นอย่างมาก ไม่ใช่เรื่องปกติหรือ?

มีอะไรให้แปลกใจอีก?

เมื่อได้ยินดังนั้น มุมปากของนักปราชญ์ก็กระตุก เขามองเหมิงอ้าวด้วยสายตาเย็นชาและเยาะเย้ย

เหมิงอ้าวไม่ได้พูดอะไร เขาคิดว่าเขายอมรับแล้ว เหมิงอ้าวปิดโหมดพูดมาก “จริงๆ แล้วท่านไม่ต้องแปลกใจมาก เจ้านายของข้าเก่งขนาดนี้ ในฐานะองครักษ์ของเขา ข้าไม่สามารถทำให้เขาขายหน้าได้ ข้าต้องทำให้ตัวเองเก่งขึ้น”

“มิฉะนั้น จะจัดการกับท่านได้อย่างไร?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

เมื่อพูดจบ เหมิงอ้าวก็หัวเราะเสียงดัง

มันช่างสบายใจเหลือเกิน นานแล้วที่เขาไม่ได้หัวเราะอย่างอิสระแบบนี้

รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของ เหมิงอ้าวกระตุ้นประสาทสัมผัสของนักปราชญ์

ทาสคุนหลุนคนหนึ่ง ทาสองครักษ์กล้าที่จะหยิ่งยโสต่อหน้าตัวแทนของสวรรค์อย่างนักปราชญ์ได้อย่างไร?

ช่างไร้เดียงสา ไร้ความเคารพ!

ทาสคุนหลุนเป็นคนต่ำต้อยที่สุดในโลก

คนต่ำต้อยที่สุด กล้าที่จะเยาะเย้ยประมุขใหญ่ของสำนักหมิงเซียนอย่างเปิดเผย!

ทนไม่ได้!

นักปราชญ์โกรธจัด ไฟโกรธพลุ่งพล่านออกมา เขาโกรธจนเคราและตาของเขาสั่นระริก

ถ้าสายตาสามารถฆ่าคนได้เหมิงอ้าวคงถูกนักปราชญ์เผาจนไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน!

ด้วยความโกรธ นักปราชญ์ก็ชักดาบออก ฟันไปที่ เหมิงอ้าวราวกับสายฟ้า

เหมิงอ้าว ฟาดดาบจิงหุนเข้ากับดาบของนักปราชญ์

เมื่อดาบและมีดปะทะกัน เกิดประกายไฟที่เจิดจ้า

แม้จะเพียงชั่วพริบตา แต่ทั้งคู่ก็ต้องหรี่ตาลงตามสัญชาตญาณ

ทั้งคู่ลืมตาขึ้นพร้อมกัน