บทที่ 1712การสิ้นพระชนม์ของราชินี

เมื่อความทะเยอทะยานพองโต มันจะกลายเป็นความหิวกระหายในสงคราม คล้ายกับคุนหลุนที่มุ่งมั่นจะรุกรานดินแดนอื่น

สงครามไม่เคยเป็นสิ่งที่ดี

ผู้ที่ต้องทุกข์ทรมานคือประชาชน

ยังมีอีกปัจจัยหนึ่ง หากระเบิดมือถูกนำไปใช้ในสงคราม อาณาจักรต้าเว่ยอาจกลายเป็นเป้าหมาย

การมีสมบัติล้ำค่า ย่อมนำมาซึ่งภัยร้าย

ปืนถูกใช้งานในสนามรบ ยังพอฟังดูสมเหตุสมผล

ในยุคสมัยแห่งอาวุธเย็น ปืนเป็นอาวุธที่ล้ำสมัยที่สุด อาวุธอื่น ๆ เซียวเฉวียนจะไม่นำออกมา

เขาจะไม่ให้ราชสำนักต้าเว่ยรู้ถึงการมีอยู่ของอาวุธเหล่านี้

เสียงระเบิดดังสนั่น ไม่มีใครเห็นว่าอะไรเป็นต้นเหตุ ทุกคนคิดว่าเป็นเพราะฝีมืออันล้ำเลิศของ เซียวเฉวียน

กองทัพทั้งสองฝ่ายหยุดชะงักไปชั่วครู่ แต่เพียงชั่วพริบตา พวกเขาก็กลับมาต่อสู้กันอีกครั้ง

เหมิงเอ้ากำลังต่อสู้กับนักปราชญ์อยู่ สายตาของเขาเป็นประกายเมื่อเห็นเซียวเฉวียน “นายท่าน!”

เซียวเฉวียนได้ยินเสียงเรียกและมองไปที่เหมิงเอ้า เขาเห็นว่าเหมิงเอ้า กำลังต่อสู้กับนักปราชญ์

เขาเดาว่านักปราชญ์คงจะจับจ้องไปที่ เหมิงเอ้าและเซียวเฉวียนติดอยู่ในแผนผัง

เหมิงเอ้าสามารถต่อสู้กับนักปราชญ์ได้นานขนาดนี้ แสดงว่าเขามีความสามารถมากขึ้นแล้ว!

เมื่อเซียวเฉวียนหลุดพ้นจากแผงผังสำเร็จ นักปราชญ์ก็เริ่มรู้สึกร้อนรน

เหมิงเอ้าคนเดียวก็ยากจะเอาชนะแล้ว ยิ่งมี เซียวเฉวียนเข้ามาช่วย นักปราชญ์ไม่มีทางสู้

ดังนั้นฉวยโอกาสที่เซียวเฉวียนยังไม่เข้าร่วมการต่อสู้เหมิงเอ้ากำลังทักทาย เซียวเฉวียน นักปราชญ์จึงรีบหนีไป

ชะตากรรมของจักรวรรดิ คงต้องปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตา

ด้วยสถานการณ์ของสงครามตอนนี้ นักปราชญ์ไม่มีทางพลิกสถานการณ์ได้

เหมิงเอ้าเพิ่งรู้ตัวว่านักปราชญ์หนีไปแล้ว อดไม่ได้ที่จะด่าว่า “วิ่งเร็วกว่ากระต่ายอีก!”

หนีทำไม!

ถ้าเก่งจริง อย่าหนีสิ!

แต่พูดตามตรง เหมิงเอ้าต่อสู้กับนักปราชญ์มานาน เริ่มจะต้านทานไม่ไหวแล้ว

ข้อมือของเขาเริ่มปวดเมื่อย

ถ้าเซียวเฉวียนออกมาไม่ได้ เหมิงเอ้าคงได้รับบาดเจ็บ

เซียวเฉวียนเดินไปข้างหน้า ตบไหล่ เหมิงเอ้าและกล่าวชมเชยว่า “เหมิงเอ้าทำได้ดี!”

เหมิงเอ้าพัฒนาฝีมือมาถึงขนาดนี้ ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

แน่นอนว่า ถ้าเก่งกว่านี้ได้อีก เซียวเฉวียนก็ยินดี

ยิ่งเก่ง ยิ่งดี!

อืมมม...

นายท่านไม่ได้ชมข้านานแล้ว

ในใจของ เหมิงเอ้านั้นเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้เขาอยู่บนสนามรบ เขาคงจะบ่นกับเซียวเฉวียนสักหน่อย

เสียงปืนและเสียงร้องโหยหวนดังก้องไปทั่ว ไม่ใช่เวลาที่จะพูดเรื่องจิปาถะ เหมิงเอ้ากลั้นความตื่นเต้นไว้แล้วพูดว่า “นายท่านอย่าชมข้าเลย เดี๋ยวข้าจะหลงตัวเอง”

เขาพูดจริง เขาจะหลงตัวเองจริงๆ

เซียวเฉวียนยิ้มจางๆ และพูดว่า “ไปเถอะ”

“ไปถามแม่ทัพว่าถึงเวลาพักรบหรือยัง”

ในตอนนี้ ดวงอาทิตย์ได้ลับขอบฟ้าไปแล้ว

แสงสว่างในท้องฟ้าก็มืดลง

สายลมยามเย็นพัดมา ช่างดูอ้างว้าง

สนามรบเต็มไปด้วยเลือดเนื้อ ทิวทัศน์เต็มไปด้วยศพ

ทหารทั้งสองฝ่ายเต็มไปด้วยความอ่อนเพลีย

ถึงเวลาพักรบแล้ว

“รับคำนายท่าน!” เหมิงเอ้าตอบรับและจากไป

หลังจากนั้นไม่นาน ทหารต้าเว่ยก็เริ่มถอนทัพอย่างเป็นระเบียบ ภายใต้คำสั่งของแม่ทัพ

ในที่สุดก็ถอนทัพแล้ว!

แม้จะเพียงชั่วคราว แต่กองทัพซินเจียงก็รู้สึกโล่งใจ

การต่อสู้ครั้งนี้ช่างโหดร้าย

แม้ว่าพวกเขาจะรู้ดีว่าสนามรบนั้นโหดร้าย แต่ทหารที่ผ่านศึกมานานก็ยังไม่เคยเห็นสนามรบที่โหดร้ายเช่นนี้

กองทัพตะวันตกที่มีรูปร่างใหญ่กว่ากองทัพต้าเว่ย กลับถูกกองทัพต้าเว่ยตีจนยับเยิน

มองไปทั่ว สิ่งที่พบเห็นบนพื้นดินส่วนใหญ่เป็นศพทหารซินเจียง

ช่างน่าสลดใจ!

การต่อสู้ครั้งนี้ทำให้กองทัพซินเจียงไม่มีอารมณ์ต่อสู้

พวกเขาอยากเป็นทหารในเมืองอีหลินจริงๆ

อย่างน้อยก็ไม่ต้องเจอฝันร้ายแบบนี้