บทที่ 1713 ความเมตตา

ไม่เพียงแค่นั้น อัครมหาเสนาบดีก็ยังสั่งให้ทหารส่วนใหญ่ไปที่ประตูเมืองเพื่อสนับสนุนกองทัพซินเจียงที่ประตูเมือง

ไฟไหม้คิ้วแล้ว ยังมีทหารอยู่มากในวังหลวง ถ้ากองทัพต้าเว่ยฆ่าทหารซินเจียงที่ประตูเมืองทั้งหมดและบุกตรงไปยังพระราชวัง ทหารซินเจียงเหล่านี้ก็ต้านทานได้ไม่นาน

ยังไม่ดีเท่าการรวมกำลังทหารที่ประตูเมืองเพื่อต่อสู้กับกองทัพต้าเว่ย

นอกจากนี้ อัครมหาเสนาบดียังออกคำสั่งให้ทหารจากที่อื่นไปยังเมืองหลวงเพื่อสนับสนุนประตูเมือง

นอกจากนี้ อัครมหาเสนาบดียังออกคำสั่งให้ทหารซินเจียงอื่นๆ ที่ประจำการอยู่ตามแนวชายแดนติดกับต้าเว่ย เปิดฉากทำสงครามกับต้าเว่ยพร้อมกัน

ในทางกลับกันกองทัพต้าเว่ยก็บุกถึงเมืองหลวงของซินเจียงแล้ว ตั้งใจจะยึดเมืองหลวง

ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดคือซินเจียงล่มสลาย

ยังดีกว่าปล่อยให้ซินเจียงล่มสลายแบบนี้ สู้ตายดีกว่า แม้ว่าสุดท้ายจะรักษาซินเจียงไว้ไม่ได้ แต่ทหารซินเจียงก็พยายามอย่างเต็มที่

แม้ว่ากองทัพต้าเว่ยจะยึดซินเจียงได้ในที่สุด แต่ก็ไม่สามารถปล่อยให้กองทัพต้าเว่ยได้อย่างง่ายดาย

กล่าวอีกนัยหนึ่ง การดิ้นรนอย่างสุดชีวิตนั้นจำเป็น แม้จะตายก็ต้องพยายามทำให้กองทัพต้าเว่ยลำบาก

กองทัพซินเจียงไม่มีจุดจบที่ดี กองทัพต้าเว่ยก็อย่าคิดว่าจะสบาย

ในเวลานี้ ซินเจียงได้เข้าสู่สภาวะที่ทุบหม้อข้าวแล้ว

นักปราชญ์ที่หนีออกมา กลับไปที่ภูเขาหมิงเซียน

หลังจากการดูแลอย่างเอาใจใส่จากนักบุญ ภูเขาหมิงเซียนที่หัวโล้นในที่สุดก็มีจุดสีเขียวประดับประดา

แต่มันก็เป็นแค่จุด ๆ เท่านั้น เป็นแบบที่มองไกลๆ มี มองใกล้ๆ ไม่มี

นักปราชญ์ยังนำข่าวกลับมาอีกด้วย “ราชินีสิ้นพระชนม์”

ภูเขาพิงหลังที่แข็งแกร่งที่สุดพังทลายลง หัวใจของหมิงเจ๋อไม่เพียงสั่นสะท้าน รู้สึกว่างเปล่าทันใดนั้น และโกรธจัด

แม้ว่าเขาจะอยู่ที่ภูเขาหมิงเซียนตลอดเวลา แต่หมิงเจ๋อก็รู้เรื่องใหญ่ที่กองทัพต้าเว่ยโจมตีเมืองหลวง

ในสายตาของเขา เซียวเฉวียนเป็นผู้ตัดเส้นทางหลังของเขา และเซียวเฉวียนเป็นผู้ฆ่าราชินี

ถ้าไม่ใช่เพราะเซียวเฉวียน กองทัพต้าเว่ยจะยึดเมืองอีหลินได้ง่ายดั่งพลิกฝ่ามือแล้วบุกไปยังเมืองหลวงได้อย่างไร?

เซียวเฉวียน ไอ้ภัยร้าย!

หมิงเจ๋อรู้สึกเสียใจ!

ตอนแรกเขาไม่ควรเสียเวลาจัดการอาจื่อ ผู้หญิงชั่วคนนี้ไปฆ่าเซียวเฉวียน เขาควรจัดการกับเซียวเฉวียนด้วยตัวเองตั้งแต่เซียวเฉวียนยังไม่แข็งแกร่ง!

ก็เพราะความประมาทเลินเล่อของเขา ทำให้เขาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ และนำความหายนะมาสู่ซินเจียง

หมิงเจ๋อรู้สึกเสียใจจริงๆ!

ราชินีสิ้นพระชนม์ หมิงเจ๋อไม่สามารถส่งเธอเป็นครั้งสุดท้ายได้ ถือว่าเป็นการกตัญญูรู้คุณ

บนใบหน้าของหมิงเจ๋อไม่มีความเศร้าโศก แต่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น

เขาเกลียดเซียวเฉวียน

เขาอยากเหยียบย่ำเซียวเฉวียนให้จมดิน อยากจะแทงเซียวเฉวียนทุกวัน ลอกหนังเขา ให้เขาอยากจะอยู่ก็อยู่ไม่ได้ อยากจะตายก็ตายไม่ได้

เขาเกลียดเซียวเฉวียนมากกว่าหมิงเจ๋อเป็นร้อยเท่า พันเท่า!

หมิงเจ๋อเกลียดชังจนแทบจะกัดฟันแตก

เซียวเฉวียนเป็นดาวเคราะห์ร้ายของเขาจริงๆ

การดึงหมิงเจ๋อลงจากแท่นบูชาและเหยียบย่ำลงในโคลนตมยังไม่เพียงพอ เขายังทำให้ราชินีที่ปกป้องเขาโกรธจนสิ้นพระชนม์

มันเป็นความจริงตามคำทำนายของนักปราชญ์ ถ้าไม่กำจัดเซียวเฉวียน ซินเจียงจะพังทลายลงในมือของเขา

หมิงเจ๋อเงียบไปครึ่งค่อนวัน นักปราชญ์ถอนหายใจอย่างยากลำบากและปลอบโยนว่า “องค์ชายหมิงเจ๋อ โปรดแสดงความเสียใจอย่างเหมาะสมด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

หลังจากครู่หนึ่ง หมิงเจ๋อก็พูดขึ้นว่า “นักปราชญ์ ข้าได้ยินมาว่ากองพลชาวยุทธ์แท้มีความกล้าหาญและเก่งกล้าสามารถ รบไม่แพ้ใคร ข้าขอร้องท่านเรื่องหนึ่ง ท่านช่วยให้กองพลชาวยุทธ์แท้ช่วยเมืองหลวงหน่อยได้ไหม?”