บทที่ 1717 จับโจรเอาหัวโจก

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็มองดูเซียวเฉวียนด้วยสายตาที่ซับซ้อน จากนั้นก็ถอนหายใจจนแทบไม่ได้ยิน

เซียวเฉวียนพูดถูก ในสงครามครั้งนี้ ขวัญกำลังใจของทหารภายใต้การบัญชาการของเขาต่ำมาก

หลังจากการต่อสู้ ขวัญกำลังใจของทหาร ยิ่งลดลง แม้แต่แม่ทัพเองก็รู้สึกว่าเขาไม่สามารถทำตามที่เขาต้องการได้

อย่างไรก็ตาม หากเขา

ประนีประนอมในศึกครั้งนี้ ซินเจียงจะต้องสิ้นหวัง

อัครเสนาบดีเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าจะต้องยึดประตูเมืองด้านนี้ไว้ จนกว่ากำลังเสริมจะมาถึง และจนกว่ากองทัพซินเจียงอื่นๆ จะโจมตีบริเวณชายแดนต้าเว่ย

เมื่อถึงเวลานั้น บางทีซินเจียงจะมีรอดได้

ถูกต้อง คือบางที ไม่เป็นที่แน่นอน

พูดตามตรง ไม่มีใครอยากเป็นทาสของการปราบปรามประเทศ

แต่เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบันแล้ว แม่ทัพก็ไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะสามารถต้านทานรอจนกว่ากำลังเสริมจะมาถึงหรือไม่

อย่างไรก็ตาม จำต้องอดทนสักพัก บางทีอดทนไว้สักระยะหนึ่งก็อาจจะมีความหวัง

ดังนั้น แม่ทัพจึงกัดฟันสู้ ไม่ยอมจำนน

ช่างดื้อดึงเสียนัก!

เซียวเฉวียนพูดเบาๆ ว่า "ในเมื่อแม่ทัพยืนกรานมาก อย่าโทษตัวข้าเซียวที่ไม่มีความเมตตา"

ข้าตั้งใจจะไว้ชีวิตพวกเจ้า แต่พวกเจ้าไม่ทะนุถนอมมันเอง ดังนั้นอย่าตำหนิข้าที่ไร้ความปรานี

หลังจากพูดเช่นนี้แล้ว เซียวเฉวียนก็ยกมือขึ้น และถอดม่านกำบังออก

ก่อนที่เซียวเฉวียนจะลงมือใส่แม่ทัพ แม่ทัพก็ลงมือก่อนแล้ว

เขาเหวี่ยงดาบ โดยตั้งใจที่จะจับเซียวเฉวียนตอนไม่ทันระวัง

โดยไม่คาดคิด เซียวเฉวียนสังเกตเห็นมันเซียวเฉวียนยกมือขึ้น ใช้นิ้วสองนิ้วคีบดาบของแม่ทัพไว้อย่างง่ายดาย ระดมกำลังภายในของเขา ด้วยการขยับข้อมือเล็กน้อย ดาบของแม่ทัพก็หักด้วย "ป๊อป!"

ฉากนี้ทำให้แม่ทัพตกใจมากจนอ้าปากค้าง

ไอ้x!

ดาบนี้ทำจากเหล็กนิล ไม่ใช่ดาบไม้

กลับถูกเซียวเฉวียนทำลายทิ้งอย่างง่ายดายจริงหรือ?

ไอ้เวรเซียวเฉวียนยังเป็นมนุษย์อยู่หรือไม่เนี่ย?

ดาบเล่มนี้ แข็งแกร่งหาที่เปรียบมิได้ แต่ในมือของเซียวเฉวียน มันเปราะบางเหมือนกิ่งไม้เซียวเฉวียนอย่าได้แข็งแกร่งเกินไปจะได้หรือไม่?

ดวงตาของแม่ทัพเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

ในขณะนี้เซียวเฉวียนยิงฝ่ามือใส่แม่ทัพ

ด้วยความแม่ทัพตกใจเกินไป ดังนั้นปฏิกิริยาของเขาจึงช้าเกินไปครึ่งหนึ่ง และเขาถูกฟาดด้วยฝ่ามือของเซียวเฉวียน

“เอ่อ!”

แม่ทัพคำราม และในเวลาเดียวกัน เนื่องจากจุดศูนย์ถ่วงไม่เสถียร เขาจึงถอยหลังไปหลายก้าวก่อนจะทรงตัวได้

เขาเช็ดเลือดที่ไหลออกมาจากมุมปากของเขา จากนั้นพ่นเลือดออกมาเต็มปาก และจ้องมองที่เซียวเฉวียนด้วยความไม่เต็มใจและตกใจ

เซียวเฉวียนยืนตระหง่าน ใบหน้าของเขาดูเรียบเฉยนิ่งสงบ

แม้ว่าเขาจะยืนอยู่ในสนามรบที่นองเลือด โกลาหลวุ่นวาย และเสียหายจากสงคราม ก็ราวกับว่าไม่ส่งผลกระทบต่อเขาเลยแม้แต่น้อย

เขาแค่ยืนอยู่ที่นั่นมองดูแม่ทัพด้วยสายตาอันแผ่วเบา

ดูเหมือนจะมีรอยยิ้มที่มุมปากของเขา แต่เมื่อตรวจดูอย่างใกล้ชิด กลับไม่มีรอยยิ้มเลย

ไม่รู้ว่าเขายิ้มหรือเปล่า หรือว่าเขาเยาะเย้ยหรือกำลังดูถูกเหยียดหยาม

หลังจากที่ถูกผนึกจูเสินเข้าสิง ออร่าการฆ่าในเซียวเฉวียนก็รุนแรงขึ้นในทันทีจนน่าเกรงขาม

หลังจากที่ผนึกจูเสินรวมเข้ากับเซียวเฉวียน เซียวเฉวียนไม่เพียงแต่มีกลิ่นอายความอาฆาตที่เพิ่มมากขึ้นเท่านั้น แต่ยังแสดงท่าทีดูถูกในทุกสิ่งอีกด้วย

เช่นเดียวกับเสี่ยวเซี่ยนชิวที่มักพูดว่า "เจ้ามันเป็นแค่มนุษย์!"

ในสายตาของเซียวเฉวียน แม่ทัพคนปัจจุบันของซินเจียงเป็นเพียง "มนุษย์ธรรมดา"

เซียวเฉวียนได้ทราบรายละเอียดของการเคลื่อนไหวของแม่ทัพแล้วในตอนนี้

ด้านวรยุทธ์ ไม่ต้องพูดถึงเอาชนะเซียวเฉวียนแม้แต่ เจินฮ่าว แม่ทัพก็ไม่สามารถเอาชนะเขาได้

ไม่ใช่ว่าเซียวเฉวียนดูถูกเขา แต่เขามีพลังเท่านี้จริงๆ และเซียวเฉวียนก็แค่พูดถึงสิ่งต่างๆ

อย่างไรก็ตาม ร่างกายของแม่ทัพยังคงแข็งแกร่ง เขาถูกเซียวเฉวียนฟาด และแม้ว่าเขาจะอาเจียนเป็นเลือด แต่เขาก็ยังยืนหยัดได้