บทที่ 1723 มิอาจฝังร่วม

ไร้สาระสิ้นดี!

ตามตรรกะของเว่ยอี้หราน เมื่อมีคนยืมเงินจากเว่ยอี้หราน และเว่ยอี้หรานต้องการเอาเงินกลับคืนมา ลูกหนี้ไม่เพียงแต่ไม่ต้องการชำระหนี้เท่านั้น แต่ยังโลภในความมั่งคั่งของครอบครัวเว่ยอี้หรานด้วย และพยายามที่จะฆ่าเว่ยอี้หราน ชิงทรัพย์สมบัติของครอบครัวมาเป็นของเขาเอง สมเหตุสมผลไหม?

ตรรกะการคิดแบบนี้ไม่สมเหตุสมผล แม้ว่าจะต้องฝ่าฝืนกฎก็ตาม

เมื่อเจ้าครองนครอีกสองคนได้ยินว่าจะถูกประหารก็ตกใจมากจึงร้องขอความเมตตาจากฮ่องเต้ว่า “ฝ่าพระบาท ขอทรงไว้ชีวิตข้าพระองค์ ขอทรงไว้ชีวิตข้าพระองค์! ข้าพระองค์เลอะเลือนไปอยู่ครู่หนึ่ง ฟังคำใส่ร้ายของเสด็จลุง ข้าพระองค์ก็เลยทำผิดพลาดครั้งใหญ่ไป!”

เจ้าครองนครทั้งสองช่างขี้ขลาดมาก ถ้าพ่อของพวกเขาที่อยู่อีกภพรู้เรื่องนี้ เขาจะโกรธมากจนชี้จมูกพวกเขาแล้วตะโกนว่า “ช่างน่าอับอายเสียจริง!"

นึกถึงอู๋ชือและคนอื่นๆ ที่เป็นคนที่กล้าหาญและมีไหวพริบ ด้วยความกล้าหาญที่ไม่ธรรมดา กลับเลี้ยงดูลูกชายที่ไร้ประโยชน์เช่นนี้

โชคร้ายจริงๆ สำหรับตระกูล!

การขอความเมตตาในเวลานี้มีประโยชน์หรือไม่?

และโยนความผิดทั้งหมดไปที่เว่ยอี้หรานเหรอ?

ถ้าวัวไม่อยากดื่มน้ำจะมีใครบังคับหัววัวให้ดื่มน้ำได้ไหม?

เขาขี้ขลาดและไร้กระดูกสันหลังมาก!

เว่ยอี้หรานจ้องมองเจ้าครองนครทั้งสองด้วยดวงตาเบิกกว้างและตัวสั่นด้วยความโกรธ "พวกเจ้า! พวกเจ้า!"

ช่างเถอะ ช่างเถอะ มันไม่มีประโยชน์ที่จะต่อว่ารุ่นน้องสองคนนี้ตอนนี้

ฮ่องเต้ไม่อยากจะฟังพวกเขาร้องขอความเมตตาที่นี่ ตะโกนอย่างเย็นชา “ทหาร!”

ทหารองครักษ์ที่รออยู่ข้างนอกก็ได้ยินเสียงจึงเข้ามา

ฮ่องเต้พูดอย่างเย็นชา “นำตัวพวกเขาลงไปซะ!”

ทหารองครักษ์เหล่านี้ไม่ใช่ทหารองครักษ์ธรรมดา พวกเขาถูกฝึกมาประหารชีวิตสมาชิกราชวงศ์ที่กระทำผิดโดยเฉพาะ

ในวังมีสถานที่ที่ราชวงศ์ไม่อยากเอ่ยถึง สถานที่แห่งนี้ อยู่ติดกับตำหนักเย็นและใช้ลงโทษสมาชิกราชวงศ์ที่ทำผิด เรียกว่า ห้องทารุณกรรม

สิ่งที่เรียกว่าทารุณกรรม หมายถึงตายอย่างกระทันหัน

ตามชื่อ ห้องทารุณกรรมเป็นสถานที่สุดท้ายที่ราชวงศ์ที่ก่ออาชญากรรมพักอยู่

แน่นอนว่ายังมีข้อยกเว้นอยู่ เช่น คนอย่างเว่ยเชียนชิวที่เสียชีวิตนอกบ้านไม่จำเป็นต้องเข้าห้องทารุณกรรม

มิฉะนั้นตราบใดที่ก่ออาชญากรรมร้ายแรงและเป็นสมาชิกของราชวงศ์ ต้องเข้าไปข้างใน

นับตั้งแต่ฮ่องเต้ขึ้นครองบัลลังก์ ก็ไม่มีใครถูกส่งเข้าไปในห้องทารุณกรรม

โดยไม่คาดคิด ในกรณีนี้ จะต้องส่งคนสามคนเข้าไป

เมื่อเขาได้ยินว่าเขาจะถูกส่งไปที่ห้องทารุณกรรม นัยน์ตาของเว่ยอี้หรานก็สั่นไหวและร่างกายของเขาก็สั่นเทา

เป็นการโกหกที่บอกว่า ไม่กลัวความตาย

แต่เขารู้ว่าฮ่องเต้ตั้งใจแน่วแน่ที่จะประหารชีวิตพวกเขา และไม่ว่าพวกเขาจะร้องขอความเมตตามากเพียงใด มันก็ไม่เกิดประโยชน์

แต่เจ้าครองนครอีกสองคนกลับไม่คิดเช่นนั้น พวกเขาร้องขอความเมตตาด้วยเสียงสั่นเครือ

แต่ฮ่องเต้ยังคงไม่ไหวติงและตรัสว่า “นำตัวพวกเขาลงไป!”

ทหารองครักษ์ก็ตอบรับว่า “ขอรับ ฝ่าบาท!”

ด้วยวิธีนี้ พวกเขาทั้งสามจึงถูกพาไปที่ห้องขัง

อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขาถูกพาตัวไป เจ้าครองนครทั้งสามก็ไม่ได้พูดอะไรที่ไม่พึงประสงค์ ท้ายที่สุด พวกเขายังมีครอบครัวและไม่กล้าที่จะรุกรานฮ่องเต้

มิฉะนั้นฮ่องเต้จะประหารพวกเขาทั้งหมดและพวกเขาก็จะไม่มีลูกหลาน

การแก้แค้นของสุภาพบุรุษไม่เคยสายเกินไปในรอบสิบปี

ตราบใดที่ลูกชายของพวกเขายังมีชีวิตอยู่ ลูกชายของพวกเขาจะช่วยพวกเขาแก้แค้นอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม พวกเขาคิดมากเกินไป และในที่สุดลูกชายของพวกเขาก็จะได้รับอิทธิพลจากเซียวเฉวียน และมีมุมมองที่ถูกต้องมาก

ไม่เพียงแต่พวกเขาจะไม่ล้างแค้น พวกเขายังจะรู้สึกว่าพ่อของพวกเขากำลังก่อกบฏ ทำร้ายราชสำนักและราษฎร และสมควรตาย!

แน่นอนว่าทั้งหมดนี้มีไว้สำหรับภายหลัง

เมืองหลวงของซินเจียง

หลังจากที่ไฟที่ประตูเมืองดับสนิทแล้ว เซียวเฉวียนก็ถอดม่านกำบังออกแล้วนำกองทหารของเขาตรงไปที่พระราชวัง