บทที่ 1724 ผู้ก่อกวน

อย่างไรก็ตาม ในที่สุดพวกเขาก็เปลี่ยนจากการเป็นขุนนางคนสำคัญผู้รุ่งโรจน์มั่งคั่งไม่รู้จบ มาเป็นทาสผู้สูญเสียเอกราช

จวนของพวกเขาไม่ใช่บ้านของพวกเขาอีกต่อไป และพวกเขาต้องย้ายครัวเรือนออกไป ซึ่งหมายความว่าชีวิตที่มีเสื้อผ้าดีๆ และอาหารดีๆ แบบนี้อยู่ห่างไกลจากพวกเขา

แม้ว่ากองทัพต้าเว่ยยังสามารถรับประกันอาหารและเสื้อผ้าให้พวกเขาได้ แต่ก็จำกัดอยู่เพียงอาหารและเสื้อผ้าเท่านั้น

ช่องว่างขนาดใหญ่เช่นนี้เป็นเรื่องยากสำหรับขุนนางหลายคนที่จะยอมรับได้

พวกเขามีความรู้สึกผสมปนเปอยู่ในใจและถอนหายใจไม่รู้จบ

เรื่องราวในโลกมิอาจคำนวณ ช่างน่าเศร้านัก

ขุนนางหลายคนถอดหมวกตำแหน่งในพระราชวัง

อาณาจักรแห่งซินเจียงล่มสลายแล้ว และพวกเขาไม่ใช่อยู่ภายใต้การปกครองของซินเจียงอีกต่อไป

แม้แต่อัครเสนาบดี ก็ถอดหมวกประจำตำแหน่งทันที

เขาจ้องมองเซียวเฉวียนด้วยสายตาที่ซับซ้อน และเซียวเฉวียนก็บังเอิญสบตาเขา

เซียวเฉวียนพยักหน้าอย่างลับๆ บอกอัครเสนาบดีว่า เขาจะทำสิ่งที่เขาสัญญากับอัครเสนาบดีอย่างแน่นอน

เขาจะฆ่านักบุญอย่างแน่นอน

ในความเป็นจริง แม้ว่าอัครเสนาบดีไม่ได้เจรจาเงื่อนไขนี้กับเซียวเฉวียน เซียวเฉวียนก็ยังคงฆ่านักบุญ

การได้รับเงื่อนไขของอัครเสนาบดีเป็นเพียงการอำนวยความสะดวกให้เซียวเฉวียนเข้าครอบครองวังหลวงอย่างสันติมากขึ้น

พูดตรงๆ เซียวเฉวียนไม่อยากเห็นผู้บริสุทธิ์ต้องเสียสละในสงครามครั้งนี้อีกต่อไป

อัครเสนาบดีเข้าใจและมองเซียวเฉวียนด้วยความขอบคุณ

ทั้งสองสื่อสารกันโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ในสายตาของพวกเขาในที่สาธารณะนี้

โดยทั่วไปแล้ว เรื่องราวในวังหลวงกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น

เรื่องต่างๆ ได้รับการจัดการอย่างเหมาะสมภายใต้การเตรียมการของเซียวเฉวียน

แม้ว่าสงครามครั้งนี้จะทิ้งเงาทางจิตใจอันยิ่งใหญ่ให้กับผู้คนในวังหลวง แต่การกระทำของกองทัพต้าเว่ยที่จะไม่รบกวนผู้คนหลังจากเข้ามาในเมืองยังคงชนะใจผู้คนส่วนใหญ่

โดยมีเมืองอีหลินเป็นตัวอย่าง ผู้คนในวังหลวงเชื่อว่ากองทัพต้าเว่ยจะไม่เผา ฆ่า และปล้นพวกเขา และผู้คนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโล่งใจ

สำหรับคนในซินเจียงนั้น ไม่สำคัญว่าใครเป็นเจ้าแห่งซินเจียง สิ่งสำคัญคือประโยชน์ที่บุคคลนี้สามารถนำมาให้พวกเขา หรืออีกนัยหนึ่งไม่สามารถแตะต้องความสนใจของพวกเขาได้

แน่นอนว่ามันจะเป็นการดีที่สุดหากสร้างประโยชน์ให้พวกเขาได้

นอกจากนี้เซียวเฉวียนยังเป็นราชบุตรเขยของพวกเขา เป็นราชครูของต้าเว่ย ดังนั้นเขาจึงมีสถานะค่อนข้างมากในต้าเว่ย

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ได้ยินมาว่าเซียวเฉวียนและองค์หญิงมีความรักใคร่กันมาก

องค์หญิงเป็นหญิงงามและจิตใจดี เธอใจดีต่อผู้คนในซินเจียงมาก เธอจะทำให้เซียวเฉวียนปฏิบัติต่อผู้คนในซินเจียงอย่างกรุณาอย่างแน่นอน

ผู้คนในซินเจียงเชื่อว่ากองทัพต้าเว่ยจะไม่ละเมิดพวกเขา

โดยทั่วไปแล้ว ผู้คนในซินเจียงไม่ปฏิเสธกองทัพต้าเว่ย

ดังนั้นหลังจากที่กองทัพต้าเว่ยเข้ามาในเมืองก็ถือว่ามีความกลมกลืนกับคนในเมือง

ป่ากว้างใหญ่ ย่อมมีนกนานาชนิด

ยังมีคนที่ยั่วยุและสร้างปัญหา

เขาสร้างปัญหาให้กับกองทัพต้าเว่ยที่อยู่ข้างถนน จากนั้นก็ขูดรีดกองทัพต้าเว่ย พูดอย่างไร้ยางอายว่ากองทัพต้าเว่ยกำลังกลั่นแกล้งผู้อื่น

อย่างไรก็ตาม กองทัพต้าเว่ยไม่ต้องการขัดแย้งกับพวกเขา

แต่คนกลุ่มนี้ติดแน่นเหมือนครีมทาหนังสุนัข แม้แต่ยินยอมทำร้ายตัวเอง เพื่อจะสาดน้ำสกปรกใส่กองทัพต้าเว่ย

จริงๆ แล้วเรื่องนี้ไม่ซับซ้อน แต่กองทัพต้าเว่ยนั้นเป็นนักรบที่สามารถเข้าสู่การต่อสู้เพื่อฆ่าศัตรูเท่านั้น ไม่สามารถรับมือกับการเปลี่ยนแปลงกะทันหันเหล่านี้ได้

ดังนั้นจึงมีคนรีบไปหาเซียวเฉวียน แจ้งเรื่องนี้ให้เซียวเฉวียนทราบ

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เซียวเฉวียนก็พาเหมิงเอ้าไปด้วย และมุ่งหน้าไปยังสถานที่เกิดเหตุ

เรื่องแบบนี้ฟังดูเหมือนเป็นการสมรู้ร่วมคิดที่เป็นระบบและวางแผนไว้แล้ว

หากเซียวเฉวียนเดาไม่ผิด คนเหล่านี้น่าจะเป็นคนของหมิงเจ๋อ

สำหรับเซียวเฉวียน เรื่องนี้เป็นเรื่องง่าย และเหมิงเอ้าก็สามารถจัดการได้อย่างง่ายดาย