บทที่ 1725 อยากรู้อยากเห็น

เหมิงเอ้าหยุดครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ "นอกจากนี้ พวกเจ้าดูไม่เหมือนคนธรรมดา ยังมีรัศมีที่แข็งแกร่งของชาวยุทธภพ"

คำถามนี้มีระดับหนึ่ง

คล้ายกับที่บางคนมักพูดกันในยุคปัจจุบัน คนมากมา ทำไมเป็นถึงคุณคนเดียวล่ะ?

เช่น ถ้าคุณโดดเดี่ยวที่โรงเรียน จะมีคนถามว่า ทำไมคุณถึงโดดเดี่ยวในเมื่อคนอื่นเข้ากันได้ดี?

มันไม่ใช่ปัญหาของคุณเองเหรอ?

คำพูดของเหมิงเอ้าเทียบเท่ากับการพูดที่ว่า แม้ว่ากองทัพต้าเว่ยของเราจะทำร้ายพวกเจ้า แต่พวกเจ้าคงจะผิดก่อน

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อพิจารณาจากรูปลักษณ์ภายนอกของพวกเจ้า เห็นได้ชัดว่าพวกเจ้าแค่แกล้งทำเป็นสาดน้ำสกปรกใส่กองทัพต้าเว่ย นำชื่อเสียงที่ไม่ดีมาสู่กองทัพต้าเว่ย และหว่านความขัดแย้ง

แค่มองก็รู้แล้วว่าพวกเจ้าไม่ใช่คนดี!

หลังจากที่เหมิงเอ้ากล่าวถึงสิ่งนี้ คนทั่วไปก็อดไม่ได้ที่จะมองดูผู้ก่อปัญหาอีกสองสามครั้ง ไม่ต้องพูดถึง ยิ่งพวกเขามองพวกเขามากเท่าไร พวกเขาก็ยิ่งดูไม่คุ้นเคยมากขึ้นเท่านั้น เหมือนกับที่เหมิงเอ้ากล่าวว่าพวกเขาไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป

เหมือนอันธพาชข้างถนนมากกว่า

เกือบจะถูกพวกเขาชักนำแล้ว!

บางคนเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองโดยชอบธรรมและกล่าวว่า "ข้าเกือบจะโดนพวกเจ้าหลอก! พวกเจ้าเป็นใคร กำลังคิดอะไรอยู่?"

เมื่อเห็นผู้คนตั้งข้อสงสัยขึ้น ผู้ก่อกวนก็อดไม่ได้ที่จะมองหน้ากัน เผยความตื่นตระหนก

แต่คำพูดของพวกเขายังคงหนักแน่นมาก “อย่าฟังคำหลอกลวงของพวกเขา พวกข้าทนไม่ได้กับท่าทีแสแสร้งของพวกเขา หลังจากกล่าวว่ากับพวกเขาได้สองสามคำพวกเขาก็เริ่มทุบตีเรา”

"พวกเขายึดวังหลวง และคิดเกี่ยวกับการผนวกดินแดนของซินเจียง มีเจตนาดีอะไร จะปฏิบัติต่อเราชาวซินเจียงได้ดีได้หรือ?”

“เป็นไปไม่ได้แน่นอน!”

“พี่น้องทั้งหลาย อย่าหลงกลภาพลวงตาเหล่านี้ พวกเขาไม่มีเจตนาดี! "

พูดไปพูดมา ผู้ก่อกวนคือกล่าวหาว่า กองทัพต้าเว่ยนั้นไม่น่าเชื่อถือ จะไม่ปฏิบัติต่อผู้คนในซินเจียงอย่างดี

ในอนาคตจะมีการเลือกปฏิบัติในระดับภูมิภาคอย่างแน่นอน

ผู้คนต่างตกตะลึงเมื่อได้ยินสิ่งนี้

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ เหมิงเอ้าก็พูดขึ้นและพูดว่า "อย่าทำให้ทุกคนสับสนกับการโกหกของเจ้าที่นี่ อย่าคิดว่าข้าเหมิงเอ้า ไม่รู้จริงๆว่าเจ้าเป็นใคร!"

หลังจากพูดอย่างนั้นเหมิงเอ้าก็จ้องมองไปที่ผู้ก่อกวนอย่างเย็นชา "ถ้าข้าเดาไม่ผิด เจ้าคือคนที่หมิงเจ๋อส่งมาใช่ไหม?"

เมื่อผู้ก่อกวนได้ยินสิ่งนี้ เขาก็ตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นมองไปที่เหมิงเอ้าด้วยความประหลาดใจ หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวายแล้ว

ใช่ พวกเขาทำงานให้กับหมิงเจ๋อจริงๆ ด้วย เพราะคนที่มาหาพวกเขา เตือนพวกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าอย่าทำให้เรื่องนี้ยุ่งเหยิง ไม่เช่นนั้นหมิงเจ๋อจะโกรธ ไม่มีใครสามารถใช้ประโยชน์จากมันได้

แต่เหมิงเอ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?

มันไม่น่าเชื่อเลย

พวกเขายอมรับไม่ได้ “พวกข้าไม่เข้าใจว่าเจ้ากำลังพูดถึงอะไร!”

เหมิงเอ้ายิ้มเยาะ “ไม่สำคัญว่าเจ้าจะเข้าใจหรือไม่ ขอเพียงทุกคนรู้อยู่แก่ใจก็เพียงพอ

“ในเมื่อเอ่ยถึงหมิงเจ๋อ ข้าอาจบอกความลับแก่พวกเจ้าได้เช่นกัน”

ทันทีที่ได้ยินว่ามีเผทอกให้กิน ผู้คนก็ตื่นเต้นทันที เลิกกังวลเรื่องสิทธิและความผิดระหว่างกองทัพต้าเว่ยและผู้ก่อกวนชั่วคราว พวกเขามอง ที่เหมิงเอ้าด้วยดวงตาเป็นประกาย “ความลับอะไร รีบพูดมาเร็ว พูดมาโดยเร็วเลย”

เหมิงเอ้าแสร้งทำเป็นไตร่ตรองความคิดของเขา แล้วค่อยๆ พูดว่า “ทุกท่านมิใช่ไม่ได้เห็นองค์ชายหมิงเจ๋อของพวกท่านมาสักระยะหนึ่งแล้วหรอกหรือ?”

ผู้คนพยักหน้า แสดงว่าใช่

จากนั้นเหมิงเอ้าก็พูดอีกครั้งว่า "พวกท่านสงสัยไหมว่า ทำไมกษัตริย์สวรรคต เกิดสงครามในซินเจียง การสิ้นพระชนม์ของราชินี และเหตุการณ์สำคัญเช่นนี้ กลับไม่เห็นองค์ชายหมิงเจ๋อปรากฏตัวเลย?"

เมื่อมาถึงจุดนี้ ผู้คนก็อดไม่ได้ที่จะกลายเป็น อยากรู้อยากเห็นมากขึ้น พวกเขาทั้งหมดมองที่เหมิงเอ้าด้วยสายตากระหายน้ำ รอให้เหมิงเอ้าพูดต่อ

แม้แต่คนก่อกวนก็หยุดอยู่ครู่หนึ่งเพื่ออยากได้ยินเรื่องซุบซิบ

เหมิงเอ้าแสดงความคิดของพวกเขา เหตุใดหมิงเจ๋อจึงยังไม่ปรากฏให้เห็น แม้จะมีเหตุการณ์มากมายเกิดขึ้นในซินเจียง

อยากรู้อยากเห็นยิ่งนัก

และเหมิงเอ้าก็กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนได้สำเร็จ

เซียวเฉวียนซึ่งอยู่ในฝูงชนอดไม่ได้ที่จะยิ้ม เหมิงเอ้าเจ้าหมอนี่รู้แจ้งเร็วมากจริงๆ

การยั่วยุและหลอกลวงผู้อื่นก็เช่นเดียวกัน

อืม ไม่เลว

เขาเป็นเหมือนเซียวฉวนมากขึ้นเรื่อยๆ