บทที่ 1734 รู้ความจริง

เหมิงเอ้าและไป๋ฉี่ไม่อยู่ที่จวนเซียว เจี้ยนจงเองก็ไม่อยู่ ยังไงก็ต้องมีผู้แข็งแกร่งคอยปกป้องดูแลบ้าน

อีกอย่าง หากวันนี้เสี่ยวเซียนชิวติดตามไปข้างกายของเซียวเฉวียน นางจะต้องเผชิญหน้ากับการฆ่าฟันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ยังคงเป็นคำพูดเดิม การจะให้เด็กผู้หญิงไปรบราฆ่าฟันนั้นไม่ใช่เรื่องดี โดยธรรมชาติแล้ว เด็กผู้หญิงควรได้รับการดูแลมากกว่า

ความลังเลของเซียวเฉวียนทำให้เสี่ยวเซียนชิวมีความสุข นางคิดว่าเซียวเฉวียนจะให้นางไปกับเขา แต่ใครจะไปรู้ว่าท้ายที่สุดแล้วเซียวเฉวียนปล่อยให้นางอยู่ที่จวนเซียว

เสี่ยวเซียนชิวรู้สึกไม่มีความสุขเอาเสียเลย

เห็นอยู่ว่านางสุดยอดถึงเพียงนี้ เหตุใดท่านพ่อถึงไม่ยอมพานางไปด้วย?

แต่นางก็เชื่อฟังเซียวเฉวียนเป็นอย่างมาก เซียวเฉวียนบอกให้นางอยู่ที่จวนเซียว แม้ว่านางจะไม่ค่อยพอใจ แต่นางก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมา

สำหรับเซียวเฉวียนแล้ว จวนเซียวก็ถือเป็นสถานที่สำคัญ ช่วยเซียวเฉวียนปกป้องจวนเซียว มันก็เป็นการช่วยแบ่งเบาภาระของเซียวเฉวียน

เมื่อคิดเช่นนี้ ความรู้สึกไม่พอใจในหัวใจของเสี่ยวเซียนชิวก็ค่อยๆ จางหายไป ตอบรับกลับมาอย่างมีความสุข “ได้เลย ท่านพ่อ”

หลังจากที่สองพ่อลูกส่งกระแสจิตคุยกัน เซียวเฉวียนก็มุ่งความสนใจไปที่การต่อสู้

แม้ว่าองครักษ์ซ่อนเร้นจะทำอะไรองครักษ์เงาของหมิงเจ๋อไม่ได้ ก็สามารถควบคุมองครักษ์เงาได้เป็นอย่างดี

องครักษ์ซ่อนเร้นพวกนี้นั้นเยี่ยมมาก เพียงแค่สี่คนก็สามารถสกัดการเคลื่อนไหวของทั้งเก้าคนเอาไว้ได้

เซียวเฉวียนอยากให้ทุกคนในจวนเซียวมีความสามารถเช่นนี้

ยิ่งมองดูมากเท่าไหร่ เซียวเฉวียนก็ยิ่งอยากได้สี่คนนี้มาเป็นอยู่ในครอบครองมากขึ้นเท่านั้น เซียวเฉวียนจึงเริ่มคิดวิธีว่าจะเอาชนะทั้งสี่คนนี้ รวมถึงพาพวกเขากลับไปด้วยอย่างไร

พรสวรรค์เช่นนี้เป็นสิ่งที่ยากจะตามหา ดังนั้นจะปล่อยพวกเขาให้หลุดมือไปไม่ได้

ทางด้านของเซียวเฉวียนได้จับจ้ององครักษ์ซ่อนเร้นไว้แล้ว ส่วนทางด้านของนักปราชญ์ เขายกดาบวิ่งไปทางหมิงเจ๋อ

หมิงเจ๋อสัมผัสได้ถึงการมาของนักปราชญ์ เขายกไม้ในมือของเขาขึ้นเพื่อหยุดการโจมตีของนักปราชญ์ ตอนนี้หมิงเจ๋อกลัวความตายพอๆ กับนกที่หวาดกลัว แต่ใบหน้าของเขากลับมีความเพียรพยายามเป็นอย่างยิ่ง

พูดให้ชัดก็คือ เขากลัวว่าตนเองจะต้องมาตายด้วยดาบในมือของนักปราชญ์ แต่เขาไม่ได้กลัวนักปราชญ์

ขัดแย้งกันอย่างยิ่ง

เห็นท่าทางที่ขัดขืนความตาย เห็นแก่ที่เคยรู้จักกัน นักปราชญ์ก็ไม่ได้ทำอะไรที่ไร้เยื่อใยมากเกินไป ยิ่งไปกว่านั้นหมิงเจ๋อยังเคยเป็นองค์ชายที่ได้รับความเคารพนับถือจากคนจำนวนมาก หมิงเจ๋อเคยให้ความนับถือตนเองที่เป็นนักปราชญ์จากใจจริง ดังนั้นนักปราชญ์จึงอยากมอบดาบอันศักดิ์สิทธิ์ให้กับเขาเพื่อเป็นการสั่งลา

เขาพูดอย่างเยือกเย็น “หมิงเจ๋อ ถ้าเจ้ายอมปลิดชีวิตของตัวเอง ข้าจะเห็นแก่มิตรภาพที่ผ่านมา เก็บศพให้เจ้า ว่าอย่างไร?”

ไม่อย่างนั้น อดีตองค์ชายแห่งซินเจียงคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากถูกโยนเข้าไปในถิ่นทุรกันดารและกลายเป็นผีโดดเดี่ยว

ได้ยินเช่นนั้นหมิงเจ๋อก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างเยือกเย็น “ฝันไปเถอะ!”

ต่อให้ต้องกลายเป็นผีโดดเดี่ยว หมิงเจ๋อก็ไม่มีทางปล่อยให้นักปราชญ์ได้สมหวัง

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่แน่นักปราชญ์อาจจะไม่สามารถสังหารหมิงเจ๋อได้สำเร็จก็เป็นได้

แม้องครักษ์เงาของหมิงเจ๋อจะถูกพัวพันโดยองครักษ์ซ่อนเร้นของนักปราชญ์ แต่หมิงเจ๋อก็ยังมีไพ่ตายอยู่ในมืออีกหนึ่งใบ

ใบไพ่ตายใบนี้ คิดว่าเซียวเฉวียนน่าจะสนใจ

หมิงเจ๋อรู้มาโดยตลอดว่าเซียวเฉวียนอยากรู้ว่าใครเป็นคนชิงเลือดบริสุทธิ์ของกองทัพตระกูลเซียวไป

ก่อนหน้านี้หมิงเจ๋อไม่เคยคิดที่จะบอกมันกับเซียวเฉวียน เพราะเขาอยากให้หมิงเจ๋อหมกมุ่นอยู่กับการหาคำตอบของเรื่องนี้

ดีที่สุดคือให้เซียวเฉวียนหมกมุ่นกับมันไปทั้งชีวิต ไม่อาจแก้แค้นให้กับกองทัพตระกูลเซียวที่ถูกชิงเลือดบริสุทธิ์ไปได้!

ให้เขาเสียใจที่เขาไร้ความสามารถไปทั้งชีวิต

แต่ตอนนี้ เพื่อปกป้องชีวิตของตนเองเอาไว้ หมิงเจ๋อยอมใช้เงื่อนไขนี้ในการแลกกับโอกาสรอดชีวิตของตนเอง

แต่หมิงเจ๋อรู้ว่าเซียวเฉวียนเป็นคนฉลาด เขาไม่อาจต่อรองด้วยวิธีปกติได้

หากเขาบอกเซียวเฉวียนไปแล้ว มันก็ไม่มีอะไรมารับประกันว่าเซียวเฉวียนจะรักษาสัญญา

ด้วยพฤติกรรมของเซียวเฉวียน มีความเป็นไปได้สูงว่าเซียวเฉวียนจะสังหารหมิงเจ๋อหลังจากที่ได้รู้ความจริง

ด้วยเหตุนี้หมิงเจ๋อจึงต้องคิดหาวิธีที่จะทำให้ตนเองหลุดพ้นจากความเสี่ยง

ก่อนอื่นหมิงเจ๋อไหลเวียนพลังภายในของตัวเองพร้อมตะโกนออกมาว่า “เซียวเฉวียน! ข้ารู้ว่าเจ้าอยากรู้ว่าใครเป็นคนชิงเลือดบริสุทธิ์ของกองทัพตระกูลเซียวไป”

“ข้ารู้ว่ามันเป็นใคร”