บทที่ 1746 ยิงปืนนัดเดียว ได้นกสามตัว

ไฟไหม้รุนแรงกว่าที่ทั้งสองคนคาดไว้มาก

ไฟลุกลามไปทั่วทั้งโรงน้ำชา

จากตอนเริ่มไฟไหม้จนถึงตอนนี้ เพียงครึ่งกำมือธูป ไฟก็ลุกลามขนาดนี้ คงเดาได้ว่า คนที่วางเพลิงนั้นทุ่มเททุนสร้าง ต้องการเผาหอปี๋เซิ่งให้วอดวาย

แม้จะดับไฟได้ แต่ก็ต้องสร้างโรงน้ำชาใหม่

อย่างที่เซียวเฉวียนพูด ไฟไม่ได้เผาแค่ตัวอาคาร แต่เผาเงินทอง!

สรุปแล้ว ถ้าโรงน้ำชาถูกไฟไหม้ เซียวเฉวียนก็ต้องเจ็บเนื้อเจ็บตัว หรือไม่ก็อี้กุยต้องกลายเป็นคนที่ถูกหลอกง่าย

จากที่เจี้ยนจงรู้จักเซียวเฉวียน มีโอกาสถึงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ที่อี้กุยจะเป็นคนที่ถูกหลอกง่าย

เซียวเฉวียนรักเงินก็จริง แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือ อี้กุยทุ่มเทให้เซียวเฉวียนสุดหัวใจ

ในสายตาอี้กุย ตราบใดที่ช่วยเซียวเฉวียนแบ่งเบาภาระและคลายความกังวลได้ แม้จะต้องใช้เงินทองมากมาย อี้กุยก็ไม่ลังเล

ก็ใครทำให้อี้กุยมีแต่เงินเหลือล้น แต่ไร้สิ่งอื่นใดล่ะ!

โชคดีของเซียวเฉวียนจริง ๆ ที่มีหลานชายที่ร่ำรวยล้นฟ้าและทุ่มเทให้เขาขนาดนี้

สำนักดาบพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เสี่ยวเซียนชิวเจ้าไปดูที่บ่อนพนันหน่อย ที่นี่ให้บรรพชนจัดการเอง”

หากเจี้ยนจงเดาไม่ผิด ตอนนี้บ่อนพนันก็น่าจะไฟลุกโชนเช่นกัน

การที่มนุษย์ธรรมดาจะเข้าไปดับไฟนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย อาจจะถึงขั้นเอาชีวิตไม่รอด

เมื่อได้ยินดังนั้น เสี่ยวเซียนชิวตอบอย่างร่าเริงว่า “ข้ารับคำท่านบรรพชน”

เสี่ยวเซียนชิวตอบรับอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้น ร่างของเขาก็หายไป

“ยังมีคนอยู่ข้างในอีกไหม?”

เจี้ยนจงถามเสียงเย็น

พนักงานที่หนีออกมาจากหอปี๋เซิ่งตอบว่า “ทุกคนหนีออกมาหมดแล้ว”

ดีแล้ว ข้างในไม่มีคน เจี้ยนจงก็สามารถโชว์ฝีมือได้

เจี้ยนจงหรี่ตาลง ดวงตาของเขาฉายแววเย็นชา เขาพลิกข้อมือ “ป๊าบ” พัดในมือของเขาถูกเปิดออก

ทันใดนั้น เขาก็โบกพัดไปทางหอปี๋เซิ่ง ลมแรงพัดมา อุณหภูมิรอบข้างลดลงสิบกว่าองศาในทันที ทำให้ชาวบ้านที่ยืนดูอยู่ตัวสั่น

หนาวจริง ๆ

ลมพัดครั้งนี้ทำให้ไฟอ่อนลง

แต่ก็เป็นการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ไม่ได้แก้ปัญหาที่ต้นเหตุ ไฟก็ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง เปลวไฟลุกโชน

การดับไฟต้องใช้น้ำ

เจี้ยนจงมองไปที่ถังน้ำในมือของคนข้าง ๆ

เขาสั่งเสียงดัง “ทุกคนรีบไปหาบน้ำมาให้เยอะ ๆ”

เมื่อมีน้ำเพียงพอ บวกกับลมหนาวของสำนักดาบ การดับไฟครั้งนี้จึงเป็นไปได้

เมื่อได้ยินคำสั่ง ทุกคนก็รีบไปหาบน้ำ

เมื่อน้ำมาถึง เจี้ยนจงก็ใช้พลังภายในขับเคลื่อนน้ำในถัง ทำให้ลอยขึ้นกลางอากาศ

ชาวบ้านเห็นน้ำเป็นก้อนลอยอยู่กลางอากาศ ต่างก็ตกตะลึง

ว้าว!

เจ๋งสุดๆ ไปเลย!

น้ำยังเล่นแบบนี้ได้อีกเหรอ?

สุดยอดจริงๆ!

ทันใดนั้น ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องของผู้คน ศิษย์เจี้ยนจงก็ยกมือที่ถือพัดขึ้น พัดเบาๆ

ลูกน้ำกระจายออกไปเผชิญหน้ากับพลังอำนาจเย็นยะเยือก ก่อนที่จะกลายเป็นลูกเห็บเล็กๆ ตกลงสู่ทะเลเพลิงอย่างต่อเนื่อง

โชคดีที่ผู้คนตักน้ำมาเติมได้ทัน ศิษย์เจี้ยนจงจึงเริ่มใช้ทักษะการโยนลูกปัดน้ำแข็งรอบที่สอง

ด้วยเหตุนี้ เพลิงไฟในหอปี๋เซิ่งจึงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด และยังมีแนวโน้มที่จะอ่อนลงไปอีก

ส่วนชาวเมืองที่มุงดู ต่างก็ลืมจุดประสงค์แรกที่ตนเองมาดูด้วยความตื่นตาตื่นใจกับการแสดงอันน่าทึ่งของเจี้ยนจง

ลูกปัดน้ำแข็งลูกเล็กนับไม่ถ้วนพุ่งลงใส่ทะเลเพลิง ช่างเป็นภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก

ประชาชนต่างพากันสรรเสริญเจี้ยนจง

เพลิงไฟก็อ่อนกำลังลงอย่างเห็นได้ชัดด้วยการโจมตีของลูกปัดน้ำแข็งลูกเล็ก ๆ เหล่านี้

เสี่ยวเซียนชิวเดินทางไปยังบ่อนพนันตามคำสั่ง แต่เมื่อเห็นสภาพบ่อนพนันของพ่อที่ถูกไฟไหม้จนวอดวาย ถึงกับโกรธแค้นจนตัวสั่น

ช่างเป็นเรื่องที่โจ่งแจ้ง!

กล้ามีคนบังอาจวางเพลิงในดินแดนของเซียวเฉวียน!