บทที่ 1747 รบกวนอี้กุย

การคิดจะกินรวบ เป็นสิ่งที่ไม่สมจริง และยังมีโอกาสสำลักตายเองอีกด้วย

ถ้าไม่ใช่เพราะพี่น้องตระกูลเว่ยยังมีประโยชน์ต่อเซียวเฉวียน เพียงแค่พวกมันกล้ายุ่งกับต้นไม้ทำเงินของเซียวเฉวียน เซียวเฉวียนก็จะจัดการให้พวกมันตายอย่างทรมาน!

ยังคิดจะยุ่งกับห้องสมุดชิงหยวนอีก?

อย่างนั้นยิ่งเป็นบาปมหันต์!

ถ้าเซียวเฉวียนเป็นพวกมัน เขาจะจัดการทีละอย่าง

ค่อยๆ สะสม

จากคำอธิบายของเสี่ยวเซียนชิว หอปี๋เซิ่งและบ่อนพนันต้องสร้างใหม่

การสร้างใหม่ครั้งนี้ไม่ใช่แค่การซ่อมแซม แต่เป็นการสร้างใหม่ทั้งหมด ตั้งแต่ต้นจนจบ ทีละอิฐ ทีละกระเบื้อง

เงินทองที่หามาได้อย่างยากลำบาก กลับถูกไฟเผาจนหมดสิ้น!

พวกคนโบราณพวกนี้ช่างใช้จ่ายอย่างสุรุ่ยสุร่ายจริงๆ!

เอะอะก็เผาที่ทำเงินของคนอื่น!

ช่างน่าโมโหเสียจริง!

เมื่อเห็นสีหน้าของเซียวเฉวียนที่ไม่ค่อยดี เสวียนอวี๋อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความสงสัยว่า “ลุงเซียว เกิดอะไรขึ้นกับจวนเซียว?”

เซียวเฉวียนที่สามารถเผชิญกับภัยพิบัติได้โดยไม่หวั่นไหว กลับมีอารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงก็ต่อเมื่อเกิดเรื่องกับจวนเซียวเท่านั้น

เซียวเฉวียนตอบอย่างเย็นชาว่า “ก็ประมาณนั้นแหละ”

หอปี๋เซิ่งและบ่อนพนันเป็นรายได้ของจวนเซียว เมื่อถูกไฟไหม้ ก็ถือว่าเกิดเรื่องกับจวนเซียว

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเสวียนอวี๋ก็ไม่ดีขึ้นเช่นกัน

โอ้!

อย่างนั้น เขาอยากกินเนื้อหมูแดง ก็ต้องรอจนกว่าหอปี๋เซิ่งจะเปิดใหม่ถึงจะมีกิน?

การสร้างตึก ตกแต่ง เตรียมการเปิดร้าน เร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาหนึ่งถึงสองเดือน

ต้องรอคอยนานขนาดนี้ เสวียนอวี๋รู้สึกไม่พอใจ!

“ใครกันที่กล้าอุกอาจขนาดนี้?”

แววตาของเซียวเฉวียนฉายแววความโหดเหี้ยม เขากล่าวอย่างเย็นชาว่า “ไม่เป็นไร เดี๋ยวค่อยไปจัดการกับพวกมันทีเดียว ทั้งบัญชีเก่าบัญชีใหม่!”

เมื่อได้ฟัง เสวียนอวี๋ก็พยักหน้าเห็นด้วยแม้เซียวเฉวียนมีแผนแล้ว ก็ดี

หอปี๋เซิ่งและบ่อนพนันถูกไฟไหม้ เซียวเฉวียนกลับไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร

ดังนั้น เขาจึงบอกเซียนชิว ให้ไปบอกอี้กุยว่า เรื่องการสร้างหอปี๋เซิ่งและบ่อนพนันใหม่ รบกวนอี้กุยด้วย

ส่วนเรื่องเงิน อี้กุยสามารถเบิกจากจวนเซียวได้

ก่อนที่จะไปประตูน้ำมังกร เซียวเฉวียนได้ทิ้งเงินไว้ที่จวนเซียวจำนวนมาก เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับยามจำเป็นของจวนเซียวและห้องสมุดชิงหยวน

ไม่คาดคิดว่า เงินเหล่านั้นจะได้ใช้งานจริงๆ

พูดตามตรง เซียวเฉวียนรู้สึกเสียดาย

แต่เพื่อการลงทุนระยะยาว เขาจำเป็นต้องยอมเสียสละ ต้นไม้ทำเงินสองต้นนี้ จำเป็นต้องปลูกใหม่

รายได้หลักของจวนเซียว มาจากสองต้นนี้

เสี่ยวเซียนชิวย่อมทำตามคำสั่งของเซียวเฉวียน ไปสื่อสารความต้องการของเซียวเฉวียน

เมื่อสั่งงานเสร็จ เซียวเฉวียนก็สิ้นสุดการสื่อสารทางความคิดกับเสี่ยวเซียนชิว

ทางด้านหอปี๋เซิ่ง เจี้ยนจงควบคุมเพลิงไว้ได้เกือบหมด อี้กุยก็รีบรุดมาด้วยความเหนื่อยหอบ

เมื่อเห็นโครงสร้างสีดำสนิทที่เหลืออยู่ของหอปี๋เซิ่ง อี้กุยก็รู้สึกใจไม่ดี

หอปี๋เซิ่ง ถูกไฟไหม้จนขนาดนี้ สภาพของบ่อนพนันคงไม่ต้องพูดถึง

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้!

หอปี๋เซิ่ง คือผลงานชิ้นโบแดงของเซียวเฉวียนนะ!

ถ้าเซียวเฉวียนรู้ว่าหอปี๋เซิ่ง ถูกไฟไหม้จนขนาดนี้ คงจะเจ็บใจตายแน่

ฮือๆๆ

อี้กุยอดไม่ได้ที่จะร้องไห้คร่ำครวญในใจ

เซียวเฉวียนไว้ใจอี้กุยมาก มอบหมายให้ดูแลหอปี๋เซิ่ง และบ่อนการพนัน แต่กลับมาพังทลายในมืออี๋กวย อี๋กวยจะเอาหน้าไปสู้กับเซียวเฉวียนได้อย่างไร

อี้กุยรู้สึกกังวลขึ้นมาทันที

เมื่อเห็นท่าทางของอี้กุย เจี้ยนจงก็ปลอบใจว่า “อย่าโทษตัวเองเลย ป้องกันได้ยากกว่าแก้ ปัญหาหอปี๋เซิ่ง และบ่อนพนันถูกไฟไหม้ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า”

เด็กคนนี้ซื่อสัตย์ และทุ่มเทให้กับเรื่องของเซียวเฉวียน เจี้ยนจงไม่อยากให้เขาโทษตัวเองมากเกินไป

อี้กุยเปรียบเสมือนต้นไม้ทำเงินที่เดินได้ของเซียวเฉวียนตัดสินใจและเงิน เจี้ยนจงควรจะดูแลอี้กุย

ว่าแต่เด็กคนนี้ช่างโชคร้าย หายากที่เขาจะรวบรวม ความกล้าไปที่ห้องสมุดชิงหยวน ตั้งใจจะไปพบกับสาวงามอย่างฉินซูโหรว