บทที่ 1753 ปริมาณความอยากอาหารเพิ่มขึ้น

หากพวกเขาเคยได้ทานอาหารของหอคอยเหลียนเซียง พวกเขาจะรู้ว่าอาหารของหอปี๋เซิ่งก็แค่นั้น

นี่แหละเรียกว่า ไม่มีการเปรียบเทียบก็ไม่ทำร้ายกัน

เมื่อซินเจียงและต้าเว่ยรวมเป็นหนึ่งเดียว และผู้คนในทั้งสองแห่งสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ ชื่อเสียงของหอคอยเหลียนเซียงก็จะเพิ่มพูนขึ้นตามธรรมชาติ และจะมีผู้มารับประทานอาหารที่นี่มากขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อถึงเวลานั้น หอคอยเหลียนเซียงจะเป็นบ่อเงินบ่อทองที่ใหญ่ที่สุดของเซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนรู้สึกมีความสุขเมื่อคิดถึงเงินพร่างพราวที่ลอยเข้ากระเป๋าของเซียวเฉวียน

สถานศึกษาชิงหยวนเป็นเพียงโครงการนำร่อง เซียวเฉวียนจะเปิดสถานศึกษาเพิ่มในอนาคต เพื่อให้ผู้คนทั่วโลกสามารถเรียนหนังสือได้

เพื่อให้บรรลุถึงอุดมคตินี้ ต้องใช้เงินจำนวนมาก

ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงต้องหาวิธีหาเงิน

ในเวลานี้ ผนึกจูเสินอดไม่ได้ที่จะพึมพำอย่างไม่พอใจว่า "เจ้าจะคิดงานต่างๆ เจ้ากินก่อนค่อยคิดได้ไหม?"

ต่อหน้าอาหารอร่อย ในขณะที่ดูเสวียนอวี๋กินเนื้อแพะย่างด้วยความพอใจอย่างยิ่ง เซียวเฉวียนกำลังคิดสิ่งอื่น และถือเนื้อแพะไว้ในมืออย่างเหม่อลอย ไม่ได้เอาเข้าปาก

เนื้อย่างที่แสนอร่อย ผนึกจูเสินยังทานไม่อิ่ม เซียวเฉวียนก็ชักช้าไม่ทานต่อ ผนึกจูเสินอดไม่ได้ที่จะบ่นใส่เซียวเฉวียน

หลังจากที่ผนึกจูเสินพูดเช่นนี้ เซียวเฉวียนก็ดึงความคิดของเขากลับมาและพูดว่า "นักกิน!"

จากนั้นเขาก็ทำตามคำแนะนำของผนึกจูเสินและเริ่มมุ่งความสนใจไปที่การกินเนื้อย่าง

อืม อร่อย!

เนื้อแพะทั้งตัวถูกย่าง เซียวเฉวียนเหลือครึ่งหนึ่งให้คนครัว เขา เสวียนอวี๋ และซือหลิวกินอีกครึ่งหนึ่ง

เมื่อเซียวเฉวียนขอเนื้อแพะทั้งตัวย่างเป็นครั้งแรก ซือหลิวอดไม่ได้ที่จะถามว่า "นายท่าน ทานแพะทั้งตัวหมดได้หรือ?"

คิดไม่ถึงว่า เซียวเฉวียนจะมอบครึ่งหนึ่งให้กับคนครัว

แต่เซียวเฉวียนทั้งสามคนกินเนื้อแพะครึ่งตัว แต่ซือหลิวยังคงรู้สึกเหมือนว่าเยอะ "นายท่าน ทานหมดหรือ?"

จากประสบการณ์ของซือหลิว หากพนักงานทั้งหมดของหอคอยเหลียนเซียง ก็สามารถทานเนื้อแพะได้ครึ่ง ก็กำลังพอเหมาะ

แต่หากสามคน สามารถทานได้หนึ่งในสี่ก็นับว่าทานเก่งมากแล้ว

โดยไม่คาดคิดเซียวเฉวียนยังคงตอบว่า "ได้!"

ซือหลิวทานได้ไม่มาก อิ่มเร็วและหยุดทาน ตั้งใจว่าจะพักสักครู่หนึ่งแล้วฝึกซ้อมต่อ

แต่พอได้เห็นท่าทีของเซียวเฉวียนและเสวียนอวี๋ที่ทานเนื้อสัตว์ ร่างกายของซือหลิวก็หยุดฟังสมองสั่งการ

เธอมองเสวียนอวี๋และเซียวเฉวียนทานด้วยความประหลาดใจ

เสวียนอวี๋ตัวเล็ก แต่มีความอยากอาหารไม่ธรรมดา เขาได้ทานน่องแพะไปแล้ว แต่ยังไม่ยอมหยุดทาน

ซือหลิวอดไม่ได้ที่จะมองเสวียนอวี๋อย่างเป็นกังวล: "ศิษย์พี่ ไม่ว่ามันจะอร่อยแค่ไหน เราก็มิควรทานมากเช่นนี้"

ระวังทานจนพุงกาง

โชคดีที่เสวียนอวี๋ทานช้าๆ มิเช่นนั้นพุงเขาจะแตกใช่ไหม?

เสวียนอวี๋เหลือบมองที่ซือหลิวด้วยดวงตาเป็นประกาย กลืนเนื้อย่างเข้าปากแล้วพูดว่า "ไม่มีปัญหา ไม่เป็นไร"

จากนั้นเขาก็กัดเนื้อย่างต่อไป

มองจนเห็นใบหน้าของซือหลิวรู้สึกประหลาดใจ กินได้ขนาดนั้นเลยเหรอ?

เมื่อซือหลิวอยากให้เซียวเฉวียนเกลี้ยกล่อมเสวียนอวี๋ว่าอย่าทานมากเกิน พอเธอหันกลับมา ก็เห็นเซียวเฉวียนถือน่องแพะไว้ในมือของเขา และกินมันอย่างเพลิดเพลิน

เมื่อเห็นท่าทางนี้ของเขา ซือหลิวก็อายที่จะขัดจังหวะเขา

ดูเนื้อแพะอีกครึ่งตัวนี้ สองในสามถูกกินไปแล้ว

ซือหลิวรู้สึกประหลาดใจมากกับความอยากอาหารของคนสองคนนี้

เซียวเฉวียนเห็นความประหลาดใจของเธอ เขาหยุดชั่วคราวและพูดอย่างสงบว่า "หากเจ้าไม่มีอะไร ก็ออกไปก่อนเถอะ"

“อ่อ อีกอย่าง อย่าลืมปิดประตูเมื่อเจ้าออกไปด้วย"

อย่าให้ใครมารบกวนเขาและเสวียนอวี๋ทานเนื้อย่าง

ออกคำสั่งไล่แขก?

ยังตรงไปตรงมาเยี่ยงนี้เลยเหรอ?

ซือหลิวรู้สึกเขินอายเล็กน้อย และเธอก็ตอบซ้ำๆ ว่า "เจ้าค่ะ นายท่าน"

จากนั้นซือหลิวก็ออกจากสวนหลังบ้านไปจริงๆ และปิดประตูตามที่เซียวเฉวียนสั่ง

ในความเป็นจริง คำสั่งไล่แขกนั้นผนึกจูเสินนักกินผู้นี้เป็นคนออกคำสั่ง

มันแค่อยากทานเนื้อย่างอย่างสงบ และไม่อยากได้ยินเสียงใครมาบ่นในหู ทำให้หมดอารมณ์