บทที่ 1754 ออกโรงเอง

หลังจากที่ทั้งสองกินดื่มมากพอแล้ว เป็นเวลาค่ำมืดแล้ว และมันถึงเวลาพักผ่อนแล้วด้วย

กว่าจะรู้ตัวก็ผ่านไปอีกวันแล้ว

ในช่วงครึ่งเดือนที่เขาอยู่ที่นี่ เซียวเฉวียนได้รับข่าวจากกองทัพต้าเว่ยทุกวัน

ความคืบหน้าโดยทั่วไปเป็นไปอย่างราบรื่น และกองทัพต้าเว่ยก็สามารถแก้ไขข้อขัดแย้งต่างๆ ได้

ยิ่งไปกว่านั้น ตามรายงาน หากไม่มีอะไรเกิดขึ้น กองทัพต้าเว่ยจะสามารถควบคุมซินเจียงทั้งหมดได้ภายในเวลาประมาณสิบวัน

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ซินเจียงจะกลายเป็นอาณาเขตของต้าเว่ยในไม่ช้า

เซียวเฉวียนไม่จำเป็นต้องอยู่ในซินเจียงอีกต่อไป สามารถไปทำเรื่องอื่นได้

เป็นข่าวดี

และว่ากันว่า เหมิงเอ้ารายงานกลับมาว่าทุกอย่างในวังหลวงเรียบร้อยดี ประตูเมืองถูกสร้างขึ้นใหม่และชีวิตของผู้คนก็ค่อยๆ กลับคืนสู่เส้นทางที่ถูกต้อง พวกเขาไม่รู้สึกรังเกียจโดยกองทัพต้าเว่ย

นั่นเป็นการเริ่มต้นที่ดี

ในกรณีนี้ เซียวเฉวียนอาจแก้ไขปัญหาการดำรงชีวิตของผู้คนร่วมกันเช่นกัน

ซินเจียงเป็นดินแดนที่มีความแห้งแล้งมายาวนาน พายุทรายก็รุนแรง

ดังนั้นการเก็บเกี่ยวอาหารไม่เคยดีมาโดยตลอด

มันเทศมีอัตราการรอดชีวิตค่อนข้างสูง และเซียวเฉวียนเชื่อว่ามันเทศสามารถปลูกได้อย่างกว้างขวางในซินเจียง

ด้วยวิธีนี้ ไม่เพียงแต่สามารถแก้ปัญหาเรื่องอาหารการกินสำหรับคนเท่านั้น แต่เถามันเทศยังเป็นอาหารแก่ปศุสัตว์ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

สาเหตุหลักก็คือมันเทศให้ผลผลิตสูงและใช้เวลาปลูกสั้นใช้เวลาเก็บเกี่ยวเพียงสามเดือนเท่านั้น

หากทำไม่เสร็จก็สามารถตากมันเทศแห้งและเก็บเป็นอาหารแห้งหรือของว่างได้

โชคดีที่เมื่อเซียวเฉวียนมาถึงซินเจียงเป็นครั้งแรก เขาได้กล่าวถึงพืชผลมันเทศต่อกษัตริย์แล้ว

กษัตริย์ยังทรงฟังคำแนะนำของเซียวเฉวียน และส่งคนไปค้นหาเถามันเทศ และเริ่มปลูกมันเทศในวังหลวงและเมืองโดยรอบเป็นโครงการนำร่อง

ระหว่างทางไปวังหลวงจากเมืองอี๋หลิน เซียวเฉวียนเห็นมันเทศเติบโตอยู่ในพื้นดิน

ยังคงเติบโตได้ดี

ดังนั้น ไม่จำเป็นต้องไปไกลเกินไปเพื่อหาเถามันเทศ

สามารถพบได้ในวังหลวงและเมืองโดยรอบ

เซียวเฉวียนมอบเรื่องนี้ให้กับเหมิงเอ้า

ตราบใดที่เป็นสิ่งที่เซียวเฉวียนสั่ง เหมิงเอ้าก็ยินดีที่จะทำเช่นกัน

เขามอบภาระในการปกป้องวังหลวงไว้ที่เจินฮ่าวและไปหาเถามันเทศเพื่อส่งเสริมการปลูกมันเทศ

เจินฮ่าวเคยชินกับการใช้ชีวิตอย่างไร้กังวล และตอนนี้เขาลังเลเล็กน้อยที่ถูกขอให้แบกภาระนี้ด้วยตัวเอง

อย่างไรก็ตาม ตามคำสั่งของเซียวเฉวียน เจินฮ่าวไม่สามารถปฏิเสธได้ ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกัดฟันสู้และปกป้องวังหลวงต่อไป

หวังว่าราชสำนักจะส่งคนมาเข้ายึดวังหลวงโดยเร็วที่สุด เจินฮ่าวไม่อยากติดอยู่ในต่างแดนนานเกินไป

แม้ว่าซินเจียงจะกลายเป็นอาณาเขตของต้าเว่ยแล้ว แต่วัฒนธรามและประเพณีของซินเจียงยังคงแตกต่างจากของต้าเว่ยมาก

เขาคิดถึงอาหารอร่อยๆ ที่หอปี๋เซิ่ง

ในเวลานี้เจินฮ่าวไม่รู้ว่าหอปี๋เซิ่งถูกไฟไหม้

นอกจากนี้เขายังคิดว่า หากมีคนเข้ามายึดครองวังหลวงแล้ว เขาจะได้ทานอาหารมื้อใหญ่เมื่อกลับมาถึงเมืองหลวง

ภูเขาจงหนาน

บนภูเขาจงหนาน มีลูกหลานของสำนักหมิงเซียน ซึ่งนักปราชญ์ได้จัดเตรียมไว้ที่นี่เมื่อนานมาแล้ว

คือคนที่ถูกนักปราชญ์ล้างสมองโดยสิ้นเชิงเหล่านั้น และสาบานว่าจะจงรักภักดีต่อนักปราชญ์จนตาย

นับตั้งแต่นักปราชญ์มาที่นี่ ก็ได้ยินเสียงโหยหวนอันน่าสังเวชที่นี่ทุกวัน

นกและสัตว์ร้ายบนภูเขาจงหนานถูกรบกวนและวิ่งหนีทุกทิศทางด้วยความโกลาหลเมื่อได้ยินเสียง และพวกเขาก็ไม่สามารถพบความสงบสุขได้

เพื่อที่จะพัฒนาวรยุทธ์ของเขาอย่างรวดเร็ว นักปราชญ์จึงสั่งให้เหล่าสาวกจับคนที่มีวรยุทธ์ที่ดีสำหรับเขาทุกวัน เพื่อให้เขาได้ใช้มัน

ยิ่งวรยุทธ์สูงเท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม ด้วยทักษะของลูกศิษย์เหล่านี้ พวกเขาไม่สามารถจับใครก็ตามที่มีทักษะสูงได้

ดังนั้นคนที่จับได้คือคนที่มีทักษะจำกัด

ถึงกระนั้นก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย

ในเวลานี้ นักปราชญ์ใช้สายตาดุร้ายมองไปที่บุคคลที่ตัวสั่นกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นที่มีท่าทางหวาดกลัว