บทที่ 1757 ไม่ใช่นักปราชญ์

ดังนั้นผู้ส่งสารจึงรีบไปที่พระราชวังโดยไม่หยุด โดยหวังว่าจะได้กลับไปถึงก่อนที่เสี่ยวเชียนชิวจะทำอะไรผิดพลาด

เขาคิดไม่ถึงว่าทั้งหมดที่เขาคิดนั้นเขาคิดมากเกินไปเอง

ทันทีที่เขารีบกลับไป ฮ่องเต้ก็ทรงนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะตรวจฎีกาอยู่ ไม่มีวี่แววของการถูกรบกวนใดๆ ราวกับว่าเสี่ยวเชียนชิวไม่เคยมาที่นี่

เด็กสาวคนนี้ไม่เคยเข้าวัง แต่ก็ยังเข้าใจมารยาทในวัง และไม่ล่วงเกินฮ่องเต้?

หรือว่าเธอไม่ได้มาเลย?

ถ้าพูดตามหลักเหตุผลแล้ว ถ้ามันเกี่ยวข้องกับเซียวเฉวียน เธอควรเข้ามาในพระราชวัง

แต่เพื่อหลีกเลี่ยงการละเลยหน้าที่ ผู้ส่งสารยังคงต้องยืนยัน

เขาเดินไปยังองครักษ์ที่เฝ้าประตูอย่างระมัดระวัง ลดเสียงลงแล้วถามว่า "เมื่อครู่นี้คุณหนูจวนเซียวมาที่นี่หรือไม่?"

องครักษ์พยักหน้าแล้วพูดว่า "มาขอรับ แต่ก็จากไปแล้วขอรับ"

มาแล้วก็ดี มาแล้วก็ดี

คนส่งสารก็โล่งใจ

ทันใดนั้นเขาก็นึกได้อีกเรื่องหนึ่งว่า “แล้วนางได้ทำให้ฝ่าพระบาทพิโรธหรือไม่?”

องครักษ์ตอบอย่างฉะฉานว่า “ฉันไม่ได้ยินอะไรแปลกๆ เลย”

หืม?

นี่เป็นสิ่งที่ไม่คาดคิด

เซียวเฉวียนเป็นคนที่ไม่สนใจเรื่องมารยาท ดังคำโบราณที่ว่า ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น คุณหนูเซียวไม่ได้บิดเบี้ยว?

หรือฮ่องเต้ไม่สนมารยาท?

แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม อยู่ด้วยความสงบสุขเป็นดีที่สุด

ในความเป็นจริง เสี่ยวเชียนชิวยังคงรู้มารยาทบางอย่าง อย่างน้อยเธอก็ปรากฏตัวต่อหน้าฮ่องเต้โดยไม่ชักช้า โดยรู้ว่าตัวเธอค่อนข้างรีบร้อนบุ่มบ่าม นอกจากนี้เธอยังเลียนแบบวิธีการทักทายของเซียวเฉวียนและกล่าว "สวัสดี ฝ่าบาท" กับฮ่องเต้

แทนที่จะทักทายต่อหน้าฮ่องเต้ โดยยืนตรงข้ามแล้วพูดอย่างเย็นชาด้วยท่าทีดาบวิญญาณ “เรียกตัวข้าดาบวิญญาณมีอะไรรึ?”

อย่าบอกว่าฮ่องเต้รู้ว่าเสี่ยวเชียนชิวเป็นดาบวิญญาณ ดาบวิญญาณเหนือกว่ามนุษย์อยู่แล้ว แม้ว่าจะไม่รู้ก็ตาม เห็นแก่เซียวเฉวียน จะไม่พูดคำโกหกเช่นนี้กับเสี่ยวเชียนชิว

ยิ่งไปกว่านั้น ความสามารถของเสี่ยวเชียนชิวในการทักทายฮ่องเต้ในลักษณะที่เข้าถึงได้เช่นนี้ คือการให้เกียรติฮ่องเต้มากแล้ว ซึ่งให้เกียรติมากเสียยิ่งกว่าเซียวเฉวียนเสียอีก

ฮ่องเต้พอพระทัยกับเสี่ยวเชียนชิวเป็นอย่างมาก

อย่างไรก็ตาม เสี่ยวเชียนชิวมีนิสัยติดดินมาก พูดเฉพาะเรื่องงาน นอกเหนือจากนั้น ไม่พูดอะไรสักคำ

หลังจากฟังสิ่งที่ฮ่องเต้พูดแล้ว เสี่ยวเชียนชิวก็หายตัวไปโดยไม่ทักทายเลย

หอคอยเหลียนเซียงซินเจียง

เช่นเดียวกับที่เซียวเฉวียนเพิ่งฟังรายงานสถานการณ์ของภูเขาจงหนานจากชิงหลง ข้อความของเสี่ยวเชียนชิวก็ดังมา "ท่านพ่อ!"

“เสี่ยวเชียนชิว มีเรื่องอันใด?"

เสี่ยวเชียนชิวกล่าวอย่างเย็นชา "ฝ่าบาทให้เสี่ยวเชียนชิวบอกท่านว่า ผู้คนในพื้นที่ภูเขาจงหนานต่างก็ลือกันว่า ท่านเป็นคนสังหารราษฎรเหล่านั้น”

ข่าวลือทั้งหมดชี้ไปที่เซียวเฉวียน และเห็นได้ชัดว่ามีคนจงใจและต้องการสาดน้ำสกปรกใส่เซียวเฉวียน

ประการแรก มันเบี่ยงเบนความสนใจของราชสำนักและราษฎร และประการที่สอง มันต้องการทำให้เซียวเฉวียนสูญเสียความรักจากราษฎร

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เซียวเฉวียนก็รู้อะไรบางอย่างในใจ "ได้ ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะจัดการเรื่องนี้"

แม้แต่เซียวเฉวียนก็คิดว่า การเดินหมากของคู่ต่อสู้นี่ยอดเยี่ยม

แต่คนที่เขากำหนดเป้าหมายคือเซียวเฉวียน และเขากำลังเล่นกับจิตใจของผู้คนกับเซียวเฉวียน ซึ่งเป็นความคิดล้าสมัย

กลอุบายแบบนี้ เซียวเฉวียนเล่นได้ดีมาก และมันจะไม่ก่อให้เกิดอันตรายใดๆ กับเซียวเฉวียน

เนื่องจากมีคนชอบเล่นกลอุบายเช่นนี้มาก เซียวเฉวียนควรปล่อยให้เขาสนุก ปล่อยให้กระสุนปลิวไปสักพัก

ยิ่งกระสุนบินแรงขึ้นเท่าไร พอเซียวเฉวียนยิงใส่หน้าของอีกฝ่าย ความเจ็บปวดก็จะยิ่งมากขึ้น

ชิงหลงรายงานว่านักปราชญ์ซ่อนตัวอยู่ในภูเขาจงหนานจริงๆ

แต่ชิงหลงไม่ได้พาผู้อาวุโสไปที่ภูเขาจงหนานเพราะชิงหลงรู้ว่าผู้อาวุโสมีมิตรภาพที่ดีกับนักปราชญ์ เคยถูกใช้โดยนักปราชญ์

ด้วยอารมณ์ที่เร่าร้อนของผู้อาวุโส หากพวกเขารู้ว่านักปราชญ์อยู่ที่ไหน พวกเขาจะคงจะติดตามเขาอย่างไม่หยุดยั้งหรอกหรือ?

แต่ชิงหลงค้นพบว่าทักษะของนักปราชญ์นั้นเหนือกว่าเขามาก แม้ว่าเขาจะรวมตัวกับผู้อาวุโสหลายคนเพื่อโจมตีนักปราชญ์ แต่เขาก็ไม่มีโอกาสที่จะชนะ

ในกรณีนี้ ชิงหลงจะทำอะไรที่ไร้ประโยชน์ทำไม?