บทที่ 1787 ถึงรัฐมู่อวิ๋น

เสวียนจิ้งจ้องมองเซียวเฉวียนด้วยความโกรธ จากนั้นหันหลังกลับ เดินเข้าไปด้านใน

เขายังคงรู้ประมาณตน ตอนนี้ เขายังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเซียวเฉวียน ไม่สามารถแข่งขันกับเซียวเฉวียนได้

ยิ่งไปกว่านั้น ชิงหลงมาพร้อมกับเซียวเฉวียน

เสวียนจิ้งไม่เคยเห็นศักยภาพของชิงหยวน แต่รัศมีของชิงหยวนได้บอกเสวียนจิ้งว่า ชิงหยวนมีพลังมาก เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ทั้งเซียวเฉวียนและชิงหยวน เสวียนจิ้งไม่สามารถเอาชนะคนใดคนหนึ่งได้ ไม่ต้องพูดถึงสองคนเลย

ต่อหน้าพวกเขา เสวียนจิ้งนั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน

ในสามสิบหกกลยุทธ์ หนีคือสุดยอดกลยุทธ์

เมื่อเห็นเสวียนจิ้งวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก นักปราชญ์ที่กำลังรับประทานอาหารอยู่ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว และพูดด้วยความไม่พอใจเล็กน้อยว่า "ลนลานเยี่ยงนี้ ไร้มารยาท"

ติดตามนักปราชญ์มานานเช่นนี้ ยังมาลุกลี้ลุกลน ขายหน้านักปราชญ์ยิ่งนัก

เสวียนจิ้งไม่สนใจว่านักปราชญ์จะโกรธหรือไม่ เขารีบพูดว่า "อาจารย์ เซียวเฉวียน และชิงหลงมาแล้ว อยู่ด้านนอก"

อะไรนะ?

มาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียงเลยรึ?

มาทีก็มาพร้อมกันสองคน?

นักปราชญ์ยืนขึ้นด้วยสีหน้าตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูผู้แข็งแกร่ง จะกินข้าวอะไรได้อีก ชีวิตสำคัญกว่า

ถ้าเป็นเซียวเฉวียนคนเดียวหรือชิงหลงคนเดียว นักปราชญ์คงไม่กังวลมากนัก แต่มาก็มากันสองคน นักปราชญ์จึงรู้สึกกังวล

พวกเขาทั้งสองไม่ใช่คนธรรมดา

Xเอ้ย!

ชิงหลงไอ้เด็กบ้าคนนี้ คงได้เห็นนักปราชญ์และเสวียนจิ้งในวันนั้น และจงใจรอจังหวะโจมตี รอให้เซียวเฉวียนมา

ไอ้หมอนี่ เลียนแบบความเจ้าเล่ห์เหมือนเซียวเฉวียนจริงๆ

ตอนที่นักปราชญ์กำลังจะหนีออกจากหลังคา เซียวเฉวียนและชิงหลงก็เข้ามาแล้ว

เซียวเฉวียนพูดอย่างเย็นชาว่า "นักปราชญ์ ไม่เจอกันนานเลย"

"ยังไงซะเราก็คนคุ้นเคย เป็นถึงตัวแทนของเทียนเต๋า จะปฏิบัติต่อผู้คนเช่นนี้ได้อย่างไร?"

“และเจ้า จางเค่อ ไม่สิ ควรเรียกเจ้าว่าเสวียนจิ้ง เห็นข้าก็ไม่ยอมทักทายข้าเลย อ่านตำราแห่งปราชญ์นั้นช่างเปล่าประโยชน์จริงๆ”

คำพูดของเซียวเฉวียนฟังดูสมเหตุสมผล แต่ก็เต็มไปด้วยการประชดเช่นกัน

ถูกต้อง เซียวเฉวียนจงใจทำให้นักปราชญ์และเสวียนจิ้งอับอาย

เสียดสีเพราะไม่รู้มารยาท

ในช่วงเวลาวิกฤติ นักปราชญ์ไม่สนใจเรื่องเกียรติศักดิ์ศรีอะไร เขาจ้องมองที่เซียวเฉวียนอย่างเย็นชา จดจำความแค้นนี้ในใจของเขาอย่างเงียบๆ จะคิดสะสางกับเซียวเฉวียนในโอกาสหน้า

หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ก่อนที่การต่อสู้จะเริ่มต้นขึ้น นักปราชญ์ก็แอบใช้ความแข็งแกร่งของกำลังภายในของเขา จากนั้นก็โจมตีออกไปราวกับสายฟ้า ในพริบตาเดียว หญ้าบนหลังคาก็ปลิวไป และเหตุการณ์นั้นก็ตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย

เมื่อใช้โอกาสนี้ นักปราชญ์ก็คว้าตัวเสวียนจิ้งขึ้นมา วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

เซียวเฉวียนคิดว่านักปราชญ์จะลงมือต่อสู้กัน เมื่อเห็นเขาและชิงหลง ดังนั้นเขาอาจจะใช้โอกาสนี้เพื่อทำความเข้าใจความแข็งแกร่งของเซียวเฉวียนและชิงหลง

โดยไม่คาดคิด พอนักปราชญ์เห็นเซียวเฉวียนและชิงหลง ปฏิกิริยาแรกของเขาคือการหนีราวกับว่าเขาเห็นผี

ด้วยวิธีนี้ นักปราชญ์คงรู้สึกว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้กับเซียวเฉวียนและชิงหลง หรือนี่เป็นกลอุบายของนักปราชญ์ที่จะนำทางเซียวเฉวียนคิดไปในทิศทางนี้หรือเปล่า?

ทำให้เซียวเฉวียนรู้สึกว่านักปราชญ์ด้อยกว่าเขา จากนั้นจึงผ่อนคลายการเฝ้าระวังต่อนักปราชญ์ หรือผ่อนคลายในการฝึกฝนด้วยเหตุผลนี้

และนักปราชญ์ก็ถือโอกาสซ่อนตัวและฝึกฝนอย่างขยันขันแข็งโดยคิดที่จะเอาชนะเซียวเฉวียนในคราวเดียว?

จากความเข้าใจของเซียวเฉวียนเกี่ยวกับนักปราชญ์ เซียวเฉวียนรู้สึกว่าความเป็นไปได้อย่างหลังนั้นค่อนข้างสูง

แต่ไม่ว่าความเป็นไปได้จะเป็นอย่างไร เซียวเฉวียนก็ไม่สามารถปล่อยให้นักปราชญ์หลบหนี และฆ่าผู้คนต่อไปได้

ดังนั้น ทั้งสองจึงรีบไล่ตามทิศทางที่นักปราชญ์และเสวียนจิ้งหายตัวไป

หลังจากไล่ตามไปสักพัก ทั้งสองก็ไม่พบร่องรอยใดๆ เลย

ด้วยวิธีนี้ พวกเขาทั้งสองจึงหลบหนีได้สำเร็จภายใต้จมูกของเซียวเฉวียนและชิงหลง

พวกเขาทั้งสองวิ่งด้วยความตื่นตระหนกและไปถึงส่วนลึกของป่าภูเขาที่ลึกและห่างไกลโดยไม่รู้ตัว เมื่อคิดว่าเซียวเฉวียนและชิงหยวนจะไม่สามารถตามทันได้ นักปราชญ์ก็หยุดลง

ความรู้สึกของการหลบหนีนี้น่าตื่นเต้นและแย่มาก

เพื่อที่จะตามความเร็วของนักปราชญ์ให้ทัน เสวียนจิ้งก็พยายามอย่างมากเช่นกัน