บทที่ 1788 คิดว่าเป็นเซียวเทียน

นักปราชญ์ครุ่นคิดอยู่นาน จึงตัดสินใจอยู่ที่หมู่บ้านจางชั่วคราว

แม้ว่า หมู่บ้านจางจะอยู่ไม่ไกลจากรัฐมู่อวิ๋น แต่ไป๋ฉี่ก็จะไม่มาที่นี่หากไม่มีเหตุอันใด

ในเวลานี้ เชื้อสายแห่งต้าเว่ยของเสวียนจิ้งก็มีประโยชน์

เขาเลือกครอบครัวที่ดูเหมือนจะค่อนข้างมีฐานะดี ถามอย่างสุภาพว่าพวกเขาจะขอพักอยู่ที่นี่สักพักได้หรือไม่

แน่นอนว่ามันไม่ใช่พักอยู่อย่างไม่เสียเงิน เสวียนจิ้งหยิบเงินออกมาจากแขนเสื้อของเขาอย่างชาญฉลาด

ก้อนเงินนี้เป็นปริมาณมหาศาลสำหรับคนธรรมดา และพวกเขาจะไม่สามารถหารายได้ได้มากขนาดนี้ตลอดชีวิตของพวกเขา

ไม่มีใครมีปัญหากับเงิน

ครอบครัวนี้ตกลงพร้อมที่จะให้นักปราชญ์และเสวียนจิ้งอาศัยอยู่ที่นั่น

ผู้คนในหมู่บ้านเป็นคนเรียบง่ายและมีอัธยาศัยดี และมีเงินเข้ามา เจ้าบ้านก็ยิ่งกระตือรือร้นทำดีกับนักปราชญ์และเสวียนจิ้งมากยิ่งขึ้น

สิ่งนี้ทำให้นักปราชญ์และเสวียนจิ้งพอใจมาก

เพื่อไม่ให้เปิดเผยที่อยู่ของเขา เสวียนจิ้งจึงขอให้เจ้าของที่พักอย่าบอกใครเกี่ยวกับการเข้าพักของพวกเขาเป็นการพิเศษ

เจ้าบ้านไม่รู้เหตุผล แต่เขาไม่ต้องการสร้างปัญหา ดังนั้นเขาจึงฟังคำขอของเสวียนจิ้งและทำตามที่เขาบอก

ในที่สุดเสวียนจิ้งก็ไม่จำเป็นต้องแสดงทักษะการทำอาหารที่นักปราชญ์รังเกียจ

อย่างไรก็ตาม เสวียนจิ้งรู้ว่าข้อบกพร่องของตนว่าอยู่ที่ไหน เขาจึงใช้โอกาสนี้เรียนรู้ทักษะการทำอาหารจากเจ้าบ้าน

แม้ว่าทักษะการทำอาหารของเจ้าบ้านจะไม่ดีนัก แต่เมื่อเปรียบเทียบกับเสวียนจิ้ง เขาก็ยังดีกว่าเสวียนจิ้งมาก

ดังนั้น ภายใต้เงื่อนไขที่จำกัด เสวียนจิ้งทำได้เพียงพยายามอย่างเต็มที่ และพัฒนาทักษะการทำอาหารของเขาให้มากที่สุด

ที่ไหนสักแห่งในถิ่นทุรกันดาร

เซียวเฉวียนและชิงหลงมองไปรอบๆ เพื่อค้นหาที่อยู่ของนักปราชญ์และเสวียนจิ้ง

แต่กลับมีความเงียบงันราวกับความตายอยู่ทุกหนทุกแห่ง และภายใต้แสงสว่างของแสงระเรื่อ มันเพิ่มความอ้างว้างขึ้นอีกระดับ

เมื่อเห็นว่าใกล้จะค่ำแล้ว เซียวเฉวียนจึงพูดอย่างเรียบเฉยว่า "ช่างเถอะ เราหาที่พักกันก่อน แล้วค่อยค้นหากันต่อในวันพรุ่งนี้"

ดูเหมือนว่าจะไม่พบพวกเขาอีกสักระยะหนึ่ง

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ชิงหลงก็ตอบว่า "อืม นั่นคือทางเดียว"

แต่พื้นที่หลายสิบไมล์นี้กลับกลายเป็นที่รกร้างว่างเปล่า มีที่พักที่ไหนล่ะ?

ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหนไม่เป็นที่รู้จัก

เซียวเฉวียนพูดอย่างสงบ “รอข้าอยู่ที่นี่สักประเดี๋ยว”

เมื่ออยู่ในภูเขาและสันเขาที่แห้งแล้ง ด้วยการมองเห็นที่จำกัด แน่นอนว่าเขาไม่รู้ว่าจะอยู่ที่ไหน

ถ้าอยากรู้ก็แค่มองลงจากกลางอากาศ

หลังจากพูดอย่างนั้น เซียวเฉวียนก็ยืนเขย่งเท้า ใช้ประโยชน์จากความแข็งแกร่งของเขา และเหินขึ้นไปในอากาศ

ในชั่วพริบตา เซียวเฉวียนก็ร่อนลงบนพื้นอีกครั้ง ชี้ไปทางทิศใต้แล้วพูดว่า "ไปทางนี้เถอะ มีบ้านคนด้านหน้า"

ในเวลานี้ นกที่เหนื่อยล้ากลับคืนสู่ป่า ควันพวยพุ่งจากบ้านเรือนหลายหมื่นหลัง เมื่อครู่เซียวเฉวียนได้เห็นว่า มีควันลอยขึ้นมาจากทางทิศใต้

แม้ว่าจะอยู่ห่างไกล แต่ก็ใช้เวลาไม่นานนักสำหรับเซียวเฉวียนและชิงหลงในการใช้ทักษะการเคลื่อนย้ายมวลสารไปที่นั่น

หลังจากใช้เวลาเพียงครู่เดียว ทั้งสองก็มาถึงที่หมาย

เป็นเรื่องแปลกที่บอกว่าเซียวเฉวียนและชิงหลงมาถึงรัฐหวู่โจวโดยไม่รู้ตัวอย่างไม่คาดคิด

แม้ว่าสถานที่แห่งนี้จะอยู่ภายใต้เขตอำนาจของรัฐหวู่โจว แต่ก็ตั้งอยู่ในพื้นที่ห่างไกลและค่อนข้างรกร้าง

ที่แปลกไปกว่านั้นคือชาวบ้านบางคนที่นี่จำเซียวเฉวียนได้

ทันทีที่เห็นเซียวเฉวียน มีชายคนหนึ่งผมขาวและมีหนวดเคราพูดด้วยความประหลาดใจว่า "ท่าน ท่านคือใต้เท้าเซียวใช่หรือไม่?"

ชายคนนี้ดูแก่ชรา แต่เสียงของเขาเต็มไปด้วยพลัง ร่างกายของเขาแข็งแกร่งมาก อาจเพราะเขาถูกความลำบากในชีวิตกดขี่ และดูวิตกกังวลเล็กน้อย

เซียวเฉวียนคิดพิจารณา บุคคลนี้น่าจะมีอายุประมาณห้าสิบปี

อย่างไรก็ตาม ในสมัยโบราณเมื่ออายุขัยเฉลี่ยค่อนข้างสั้น ผู้ที่มีอายุมากกว่าห้าสิบปีถือเป็นผู้สูงอายุ

เซียวเฉวียนพยักหน้าอย่างสงสัยเล็กน้อย โดยคิดว่าชื่อเสียงของเขายิ่งใหญ่มากจนแม้แต่ผู้คนในที่ห่างไกลแห่งนี้ก็เคยได้ยินมาบ้าง

แค่นี้ไม่ว่า อีกทั้งยังจำเซียวเฉวียนได้งั้นหรือ?