บทที่ 1789 หวาดระแวงไปหมด

ทันทีที่เขาเข้าไปในลานบ้าน เซียวเฉวียนเห็นหญิงชราคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างใน กำลังเก็บผักด้วยใบหน้าที่นิ่งสงบ

ในบางครั้ง เธอจะเหลือบมองเด็กๆ ที่เล่นอยู่ใกล้ๆ เมื่อเธอมองไปที่เด็กๆ รอยยิ้มจางๆ จะปรากฏบนใบหน้าของหญิงชราโดยธรรมชาติ

ข้างเธอ มีหญิงสาวที่อายุน้อยกว่าเล็กน้อยคอยช่วยเหลือ

หญิงผู้นี้มีรอยยิ้มบนใบหน้า เมื่อเห็นว่าเด็กส่งเสียงดังมาก ก็จะพูดอย่างอ่อนโยนว่า “พวกเจ้าระวังกันด้วย อย่าให้หกล้มกันเอาได้นะ”

“ไม่อย่างนั้นท่านปู่ทวดท่านย่าทวดจะปวดใจแทนเอาได้”

เด็กคนหนึ่งที่ดูโตกว่าเล็กน้อยพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ทราบแล้วขอรับ ท่านย่า”

ฟังแล้ว หญิงผู้นี้น่าจะเป็นสะใภ้ของชายชรา

เด็กสองคนที่เล่นเป็นหลานชายของหญิงผู้นี้

คนโบราณแต่งงานกันตั้งแต่อายุยังน้อย ในอายุราวๆ ห้าสิบปี คนสี่รุ่นจะอาศัยอยู่ใต้หลังคาเดียวกันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่

ในเวลานี้ ผู้หญิงสองคนเห็นคนแปลกหน้า และอดไม่ได้ที่จะมองไปที่เซียวเฉวียนและชิงหลงด้วยความสงสัย

จากเสื้อผ้าและท่าทางของพวกเขา พวกเขารู้ได้ทันทีว่าเซียวเฉวียนและชิงหลงเป็นคนที่มีสถานะและตำแหน่งการงาน

เมื่อเห็นความงุนงงของผู้หญิงทั้งสอง ชายชราก็รีบก้าวไปข้างหน้าสองก้าว แล้วพูดกับหญิงชราว่า "นี่คือลูกชายของแม่ทัพเซียวเทียน คุณชายเซียว ส่วนคุณชายที่อยู่ข้างๆ เขาคือ"

ในเวลานี้ จู่ๆ ชายชราก็รู้สึกนึกย้อนกลับไป เมื่อครู่นี้เขามัวแต่คุยกับเซียวเฉวียน และไม่ได้ขอคำแนะนำไถ่ถามชื่อแซ่ของชิงหลง

ชิงหลงเข้าใจและพูดว่า "ข้าน้อยชื่อชิงหลง"

ผู้คนที่อยู่ห่างไกลจากโลกไม่รู้ว่าชิงหลงคือใคร ดังนั้นชิงหลงจึงรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องปลอมแปลงตัวตนของเขา

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ชายชราก็ยิ้มอย่างเชื่องช้าและพูดว่า "โอ้ ที่แท้คือคุณชายชิงหลง"

ทุกคนไม่สนใจชิงหลงมากนัก ดังนั้นพวกเขาจึงยิ้มให้ชิงหลงเป็นการทักทายอย่างสุภาพ

จากนั้นสายตาของเขาก็มองไปที่เซียวเฉวียน

แม้ว่าผู้หญิงทั้งสองจะไม่เคยพบกับเซียวเทียนมาก่อน แต่เมื่อพวกเขาได้ยินว่าเซียวเฉวียนเป็นลูกชายของเซียวเทียน พวกเขาก็รู้สึกถึงความใกล้ชิดและความเคารพต่อเซียวเฉวียนอย่างอธิบายไม่ได้

หญิงชราบอกลูกสะใภ้ว่า “รีบเอาเก้าอี้สองตัวออกมาให้คุณชายทั้งสองนั่งเร็ว”

หญิงสาวเดินเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว ไม่นานเธอก็ออกมาพร้อมเก้าอี้สองตัวออกมาจัดวางให้ดี แล้วพูดอย่างสุภาพว่า "คุณชายทั้งสองเชิญนั่ง"

ทันทีหลังจากนั้น ชายคนหนึ่งอายุรุ่นราวคราวเซียวเฉวียนก็เดินออกจากห้อง ถือกาน้ำชาและถ้วยไว้ในมือ

ข้างหลังเขามีหญิงสาวคนหนึ่ง แต่เมื่อดูจากชุดของเธอ เธอควรจะเป็นภรรยาของผู้ชายคนนั้น

เธอถือโต๊ะอยู่ในมือ โต๊ะไม่ใหญ่ ทำจากไม้ไผ่ ดูเบามาก

หลังจากวางโต๊ะแล้วเธอก็หันกลับเข้าไปในบ้าน

ชายคนนั้นรินชาให้เซียวเฉวียนและชิงหลง และทักทายพวกเขาอย่างสุภาพมาก

แต่เซียวเฉวียนและชิงหลงไม่พูด และชายคนนั้นก็ไม่กล้าพูดโดยยืนเคียงข้างกันอย่างยับยั้งชั่งใจ

เซียวเฉวียนเห็นว่าชายคนนั้นดูเหมือนจะต้องการพูด แต่เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

หลังจากคิดปคิดมา ชายหนุ่มก็หันหลังกลับ และกลับไปช่วยภรรยาทำอาหาร

หลังจากเงียบไปสองสามวินาที เซียวเฉวียนก็จิบชาที่ชายคนนั้นรินให้แล้วพูดว่า "ท่านผู้เฒ่า พวกท่านอาศัยอยู่ที่นี่ สุขสบายดีหรือไม่?"

ชายชรายิ้มแล้วพูดว่า "ขอบคุณคุณชายเซียวที่เป็นห่วง เราอยู่ที่นี่สุขสบายดี"

ภูมิประเทศที่นี่ห่างไกล ทางการก็ไม่สนใจที่จะดูแล ดังนั้น หากปราศจากการกดขี่ของทางการ ชีวิตก็ค่อนข้างราบรื่น

เหตุผลหลักคือชาวบ้านที่นี่สามัคคีกันและซื่อสัตย์มาก ไม่มีใครรังแก หรือดูถูกคนอื่น ทุกคนช่วยเหลือซึ่งกันและกันและใช้ชีวิตร่วมกันเป็นอย่างดี

เซียวเฉวียนเข้าใจชีวิตแบบนี้

ในสมัยโบราณ ผู้คนส่วนใหญ่มีชีวิตแบบพอเพียง ตราบใดที่พวกเขาทำงานหนัก พวกเขาจะไม่อดตาย

พวกเขายังสามารถติดต่อกับโลกภายนอกได้เพียงเล็กน้อยตามต้องการ

การติดต่อกับโลกภายนอกน้อยลงสามารถช่วยตัวเองให้พ้นจากปัญหาได้มาก