บทที่ 1790 ไป๋ฉี่โดนดุ

อย่างไรก็ตาม ภายใต้การควบคุมอย่างเข้มงวดของราชสำนัก แผนการช่วยเหลือของพวกเขาล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้พวกเขาต้องหยุดแผนการช่วยเหลือชั่วคราว

เว่ยหงและเว่ยหยานคุยกันว่า เนื่องจากสมาชิกในครอบครัวของพวกเขาอยู่ในมือของราชสำนัก และผ่านไปหลายวันแล้ว สมาชิกในครอบครัวของพวกเขายังคงไม่ได้รับอันตราย นั่นหมายความว่าราชสำนักไม่มีเจตนาที่จะฆ่าพวกเขา ดังนั้นชีวิตของพวกเขาไม่ตกอยู่ในอันตราย บางทีพวกเขาอาจจะล้มเลิกแผนการช่วยเหลือได้จริงๆ

อย่างไรก็ตาม ราชสำนักก็มีอาหารให้ทาน และไม่มีภัยถึงชีวิต ทำไมจะไม่ยินดีทำล่ะ?

ดีกว่าซ่อนตัวอยู่โน่นนี่ อกสั่นขวัญแขวน กินข้าวมื้อเดียวแต่ไม่มีมื้อต่อไปใช่ไหม?

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือหลังจากออกจากวังโดยไม่ได้รับการคุ้มครองจากเว่ยหงและเว่ยหยาน พวกเขาก็กังวลว่าสมาชิกในครอบครัวของพวกเขาจะถูกฆ่า

ท้ายที่สุดแล้ว ทุกสิ่งเป็นไปได้ โลกนี้มีผู้คนหลากหลาย ยากที่จะป้องกัน

เว่ยหยานคิดว่าเรื่องนี้เป็นไปได้

สองพี่น้องจึงตัดสินใจเฝ้าดูต่อไปสักสองสามวัน หากราชสำนักยังไม่ดำเนินการกับครอบครัวก็จะปล่อยให้ครอบครัวอยู่ในวังต่อไป

ไป๋ฉี่ไม่รู้ว่าทั้งสองคนต้องการออกไป ดังนั้นเขาจึงไม่ได้วางแผนที่จะแจ้งให้เซียวเฉวียนทราบ

แต่เป็นเซียวเฉวียนที่ริเริ่มเชื่อมต่อกับไป๋ฉี่

การกระทำของเซียวเฉวียนทำให้ไป๋ฉี่ประหลาดใจ เซียวเฉวียนเป็นฝ่านหาไป๋ฉี่จริงหรือ?

นับตั้งแต่ไป๋ฉี่กลายเป็นแม่ทัพของรัฐมู่อวิ๋น เรื่องเช่นนี้ไม่ค่อยเกิดขึ้น

เป็นไปได้ไหมว่ามีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น?

ไป๋ฉี่พูดอย่างจริงจังว่า "ใต้เท้าเซียว เกิดอะไรขึ้น?"

เพื่อป้องกันไม่ให้เซียวเฉวียนบ่นเกี่ยวกับเขา ไป๋ฉี่จึงได้เปลี่ยนการเรียกขานของเซียวเฉวียนแล้ว

แม้จะลำบากนิดหน่อย แต่สุดท้ายข้าก็ผ่านมันไปได้

ครั้งนี้เมื่อพวกเขาเข้าร่วมกองกำลัง เซียวเฉวียนไม่รู้สึกเหนื่อยเหมือนเมื่อก่อน เมื่อเขาอยู่ห่างออกไปหลายพันไมล์ เขารู้สึกสบายใจไปทั่วทั้งตัวและไม่มีอะไรแปลกเกี่ยวกับเขา

จากนี้ เซียวเฉวียนสรุปว่าไป๋ฉี่

คงจะไม่ได้อยู่ห่างจากเขา

เซียวเฉวียนพูดเบาๆ ว่า "ไป๋ฉี่ ตอนนี้ข้าอยู่ที่รัฐหวู่โจวแล้ว สถานการณ์ที่นั่นเป็นยังไงบ้าง?"

เมื่อไป๋ฉี่บอกว่าเขาติดตามเว่ยหงและเว่ยหยาน นี่ก็ผ่านไปหลายวันแล้ว แต่เซียวเฉวียนไม่เคยถาม ก็ไม่รู้ว่าไป๋ฉี่ติดตามพวกเขาทันหรือไม่

ไป๋ฉี่พูดว่า "ท่านมาที่รัฐหวู่โจวเมื่อไหร่กัน? ข้ารู้ที่อยู่ของพวกเขาแล้ว ท่านอยากจะมาไหม?"

เซียวเฉวียนก็มาที่รัฐหวู่โจวโดยไม่แจ้งอะไรสักคำ

และยังเพิ่งบอกไป๋ฉี่?

ไป๋ฉี่รู้สึกว่าเซียวเฉวียนต้องมีเหตุผลอื่นในการมาที่หรัฐวู่โจว

เซียวเฉวียนกล่าวว่า "เราจะไปที่นั่นภายหลัง"

เราเหรอ?

แล้วเซียวเฉวียนไม่ได้มาคนเดียวเหรอ?

เขาพาเหมิงอ้าวมาด้วยงั้นหรือ?

เมื่อพูดถึงเหมิงอ้าว ไป๋ฉี่ไม่ได้เจอเขามานานแล้วและคิดถึงเขา

แม้ว่าไป๋ฉี่จะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่เขาคิดว่าเซียวเฉวียนจะมาภายหลัง และจากคำพูดนับพันคำ เขาพูดเพียงคำเดียวว่า "ขอรับ"

จะไม่ดีกว่าหรือ ที่จะพบปะและพูดคุยกัน?

ตามที่คาดหวังไว้สำหรับความสัมพันธ์ระหว่างนายกับผู้รับใช้ เซียวเฉวียนก็คิดเช่นนั้นเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงพูดคำพูดที่ดีและยุติสหภาพ

ก่อนออกเดินทาง เซียวเฉวียนและชิงหลงทักทายชายชราและครอบครัวของเขา และขอบคุณสำหรับการต้อนรับของพวกเขา

แม้ว่าชายชราต้องการให้เซียวเฉวียนอยู่ต่ออีก เพื่อที่เขาจะได้รู้สถานการณ์ปัจจุบันในเมืองหลวงจากเซียวเฉวียนเพิ่มเติม

แต่เขายังรู้ด้วยว่าคนหนุ่มสาวมีสิ่งที่ต้องทำ ไม่ต้องพูดถึงคนอย่างเซียวเฉวียนและชิงหลงที่ดูเหมือนจะไม่ใช่คนธรรมดา พวกเขาต้องมีเรื่องของตัวเองที่ต้องจัดการ

ดังนั้นชายชราจึงไม่ได้พูดอะไรโน้มน้าวให้เขาอยู่ต่อ

และก่อนที่พวกเขาจะรู้ว่าทำไม จู่ๆ เซียวเฉวียนและชิงหลงจึงมาที่นี่ พวกเขาเฝ้าดูเซียวเฉวียนและชิงหลงจากไป

เพื่อป้องกันไม่ให้คนธรรมดาเหล่านี้มีภาระทางจิตใจมากเกินไป เซียวเฉวียนไม่ได้ใช้เทคนิคการเคลื่อนย้ายมวลสาร แต่เดินไปตามถนนทีละขั้นกับชิงหลงอย่างเป็นระเบียบ

จนกระทั่งผู้คนไม่อยู่ในสายตาที่เซียวเฉวียนและชิงหลงเปิดใช้งานเทคนิคการเคลื่อนย้ายมวลสารและรีบไปหาไป๋ฉี่

ในสมัยโบราณ เป็นเรื่องง่ายมากที่จะออกจากถิ่นทุรกันดารแห่งหนึ่งแล้วเลี้ยวกลับเข้าไปอีกแห่ง

แม้ว่าเราจะผ่านหมู่บ้านเล็กๆ ตรงกลาง แต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อผลลัพธ์