บทที่ 1794 ผู้สมัครที่เหมาะสม

เพื่อความเป็นธรรม ถ้ามีโรงเตี๊ยมก็พักในโรงเตี๊ยมเถอะ

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ผู้คนก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมแพ้ เฝ้าดูอย่างช่วยไม่ได้ขณะที่เซียวเฉวียนและคนอื่นๆ เดินไปที่โรงเตี๊ยม

ด้วยวิธีนี้ กลุ่มคนสี่คนจึงเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยม

แต่หลังจากที่เถ้าแก่ทราบว่าเป็นเซียวเฉวียน เขาก็ยืนกรานว่าจะไม่รับเงินของเซียวเฉวียน

เปิดร้านไม่ทำการค้า มีที่ไหนกันเล่าที่ไม่ต้องจ่ายเงิน?

เซียวเฉวียนยืนกรานที่จะให้ค่าตอบแทน

เหตุผลหลักคือที่นี่มีคนเยอะมาก ต่อหน้าคนมากมายเซียวเฉวียนไม่สามารถเอาเปรียบเถ้าแก่ได้ใช่ไหม?

ท้ายที่สุดแล้ว เถ้าแก่ไม่สามารถเอาชนะเซียวเฉวียนได้ แล้วจึงพูดว่า "ใต้เท้าเซียวเป็นขุนนางที่มีคุณประโยชน์อย่างมากในการปราบปรามเหตุการณ์ความไม่สงบในรัฐมู่อวิ๋น ถ้าไม่ใช่เพราะพวกท่าน ชีวิตของพวกข้าจะมั่นคงอย่างรวดเร็วได้อย่างไร?”

“ใต้เท้าเซียวเป็นคนตรงไปตรงมาและยืนกรานที่จะจ่ายเงิน เอาเช่นนี้เป็นยังไง เราต่างถอยคนละก้าว ข้าขอลดส่วนลดให้ท่านครึ่งหนึ่ง เป็นอย่างไร?”

ด้วยวิธีนี้มันไม่เพียงแต่เติมเต็มความปรารถนาของเถ้าแก่เท่านั้น แต่ยังปฏิบัติตามความปรารถนาของเซียวเฉวียนเพื่อให้ได้สิ่งที่ดีที่สุดจากทั้งสองฝั่ง

ภายใต้สายตาที่จับตามองของทุกคน เซียวเฉวียนขี้เกียจเกินไปที่จะรักษาทางตันกับเถ้าแก่ในเรื่องนี้ เป็นการยากที่จะปฏิเสธการต้อนรับ เซียวเฉวียนพูดเบาๆ ว่า "ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณเถ้าแก่สำหรับการต้อนรับ"

ในที่สาธารณะ มารยาทควรเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ นับประสาอะไรกับเซียวเฉวียนที่เป็นคนมีมารยาท

แน่นอนว่าความสุภาพของเขาขึ้นอยู่กับบุคคลนั้นด้วย

เถ้าแก่ได้รับความสำคัญอย่างไม่คาดฝันและพูดว่า "ใต้เท้าเซียวพูดเช่นนี้ ทำเอาข้าน้อยทำอะไรไม่ถูกแล้ว"

"ใต้เท้าเซียว เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ท่านไม่รังเกียจร้านเล็กๆ นี้!"

หลังจากนั้น เถ้าแก่ก็นำเซียวเฉวียนและคนอื่นๆ ขึ้นชั้นบนเป็นการส่วนตัว

การดูแลนั้นรอบคอบยิ่งนัก

จนกระทั่งเซียวเฉวียนเข้าไปในห้อง ผู้คนจึงถอนสายตาออกไป จากนั้นก็จากไปทีละคน โดยทำทุกอย่างที่พวกเขาควรทำ

หลังจากที่ทุกคนออกไปแล้ว เซียวเฉวียนและคนอื่นๆ ก็ออกมาจากห้อง

ทันทีที่ออกมา เถ้าแก่ก็เข้ามาทักทายทันทีแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "นายท่านทั้งหลาย หากมีอะไรทำสั่งการมาได้เลยขอรับ"

การได้รับการปฏิบัติเช่นนี้จากเถ้าแก่ ในดูจากสมัยนี้ เป็นระดับสุดยอดจริงๆ เท่านั้นที่สามารถมีได้!

สิ่งสำคัญคือเถ้าแก่ดูภูมิใจ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าสถานะของเซียวเฉวียนอยู่ในใจของผู้คนสูงเพียงใด

เจี้ยนจง ชิงหลงและคนอื่นๆ อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงดีดลิ้น

แม้ว่าดูเหมือนว่าเถ้าแก่จะมีทัศนคติแบบเดียวกันกับพวกเขาทั้งหมด แต่ทุกคนก็รู้ดีว่านี่เป็นเพราะเซียวเฉวียนอยู่ในหมู่พวกเขา และเถ้าแก่ก็ต้องรักคนรอบข้างเพื่อเห็นแก่เซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนพูดอย่างใจเย็น "เรากำลังจะออกไปข้างนอก เถ้าแก่ไม่จำเป็นต้องสุภาพ มีอะไรก็ไปทำเถอะ"

ความหมายคือเจ้าไม่จำเป็นต้องจ้องมองเราตลอดเวลา เพียงแค่ปฏิบัติต่อเรา เหมือนกับที่เจ้าจะปฏิบัติต่อแขกทั่วไป

เถ้าแก่เป็นแม่ค้ามาหลายปีแล้วจึงได้ยินอย่างเป็นธรรมชาติว่าเซียวเฉวียนหมายถึงอะไร เถ้าแก่ยิ้มแล้วพูดว่า "ครับ ท่านทั้งหลายค่อยๆ ไปขอรับ"

“อย่างไรก็ตาม หากท่านทั้งหลายต้องการสิ่งใด ก็อย่าได้เกรงใจ สั่งข้าน้อยมาได้เล

เซียวเฉวียนพูดอย่างใจเย็น "อืม ได้"

เซียวเฉวียนไม่เคยเป็นคนสุภาพเลย แนะนำเขาจะไม่สุภาพกับเถ้าแก่

แต่ในขณะนี้ เถ้าแก่มีการควบคุมมากเกินไป ซึ่งทำให้เซียวเฉวียนและคนอื่นๆ รู้สึกไม่สบายใจ เซียวเฉวียนจึงถามเถ้าแก่เช่นนี้

ความกระตือรือร้นดังกล่าวจะสร้างภาระทางจิตใจให้กับเซียวเฉวียนและคนอื่นๆ

รู้สึกเหมือนกำลังถูกมองดูขณะกิน ดื่ม และกิน และไม่มีความรู้สึกถึงพื้นที่

ทันทีภายใต้การจ้องมองของเถ้าแก่ เซียวเฉวียนและคนอื่นๆ ก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป

หลังจากที่คนออกไปแล้ว คนงานคนหนึ่งก็เข้ามาถามอย่างสงสัยว่า "เถ้าแก่ เหตุใดใต้เท้าเซียวถึงพาคนมากมายมาที่นี่"

เมื่อได้ยินดังนั้น เถ้าแก่ก็รีบยิ้มทันทีและกลอกตาไปที่คนงาน "เจ้าถามข้า ข้าจะไปถามใคร ถ้าอยากรู้มาก เมื่อครู่ทำไมไม่ถามใตเท้าเซียวเองล่ะ?”

ชายผู้ยิ่งใหญ่อย่างใต้เท้าเซียวต้องการทำอะไรคนธรรมดาอย่างเราสมควรได้รับทราบได้อย่างไร?

เว้นแต่เขาจะริเริ่มบอกเรา ไม่เช่นนั้น ถ้าเขาไม่บอกเรา ไม่ว่าเราจะอยากรู้อยากเห็นแค่ไหน เราก็ถามไม่ได้