บทที่ 1793 สถานที่แสวงหา

สถานการณ์นั้นยากลำบากอยู่แล้ว แต่เว่ยหยานยังคงมีอารมณ์เชิงลบซึ่งส่งผลต่อเว่ยหง เช่นกันเว่ยหยานก็รู้สึกผิดเล็กน้อยเช่นกัน

เขารู้สึกผิดและพูดว่า "ข้าขอโทษ ข้าไม่ควรบ่นเช่นนี้"

ในตอนกลางคืน ดวงตาของเว่ยหง เริ่มมืดลง เขาถอนหายใจจนแทบไม่ได้ยินและพูดว่า "เว่ยหยาน ไม่จำเป็นต้องพูดคำสุภาพเหล่านี้ เจ้ายิ่งไม่จำเป็นต้องเก้อเขินต่อหน้าข้า”

ตอนนี้ เว่ยหงและเว่ยหยานเป็นพี่น้องที่ร่วมทุกข์กัน

หากเว่ยหยานระมัดระวังเกินไปต่อหน้าเว่ยหง ไม่มีการรับประกันว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองจะแย่ลงเมื่อเวลาผ่านไป

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เว่ยหยานก็พยักหน้าแล้วพูดว่า "ขอรับท่านพี่"

ค่ำคืนนั้นดึกลงเรื่อยๆ แสงไฟของบ้านเรือนหลายพันหลังค่อยๆ ดับลง และมีความเงียบระหว่างฟ้าดิน

บ้านไม้

เซียวเฉวียนและคนอื่นๆ ตื่นแล้ว ทานอาหารเช้าง่ายๆ และพร้อมที่จะออกจากที่นี่

เซียวเฉวียนเลือกรัฐมู่อวิ๋นเป็นจุดหมายปลายทางต่อไป

เซียวเฉวียนใช้โอกาสนี้ในการจับนักปราชญ์เพื่อมองหาสถานที่ดีๆ เพื่อสร้างสถานศึกษาในพื้นที่

เหตุผลที่เลือกรัฐมู่อวิ๋นก็คือเซียวเฉวียนค่อนข้างคุ้นเคยกับรัฐมู่อวิ๋น

ให้ผู้คนในโลกมีหนังสืออ่านซึ่งเป็นความปรารถนาสุดท้ายของปีศาจกวีและเหวินเจี้ยวหยู้

เซียวเฉวียนต้องเติมเต็มความปรารถนาสุดท้ายของพวกเขา

เพื่อสร้างสถานศึกษาสำหรับทาสคุนหลุน อย่างไรก็ตามมันก็ต้องถูกสร้างขึ้น ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงคิดที่จะถือโอกาสสร้างสถานศึกษาที่ใหญ่ขึ้น เพื่อให้ทุกคนในรัฐมู่อวิ๋นที่ต้องการเรียนสามารถมีโอกาสได้ทำเช่นนั้น

ดังนั้นจึงไม่สามารถเลือกสถานที่สร้างสถานศึกษาในพื้นที่ที่มีประชากรหนาแน่นได้

เหมาะที่สุดที่จะตั้งอยู่กลางรัฐมู่อวิ๋น แต่ห่างไกลจากความเร่งรีบและวุ่นวาย

ด้วยวิธีนี้จะไม่เพียงอำนวยความสะดวกให้กับผู้ที่ต้องการเรียนทั่วรัฐมู่อวิ๋นเท่านั้น แต่ยังช่วยให้บัณฑิตมีสภาพแวดล้อมการเรียนที่เงียบสงบอีกด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวจริงๆ

ด้วยความคิดนี้ เซียวเฉวียนและพรรคพวกของเขาก็ตรงไปยังใจกลางของรัฐมู่อวิ๋น

เมื่อได้ยินเซียวเฉวียนพูดว่าเขาจะสร้างสถานศึกษาในแต่ละรัฐหลักทั้งเจ็ด เจี้ยนจงจึงถามว่า "ค่าใช้จ่ายทั้งหมดนี้เจ้าเป็นผู้จ่าย หรือราชสำนักจะจ่ายให้"

จุดประสงค์ของการสร้างสถานศึกษาคือเพื่อปลูกฝังความสามารถพิเศษให้กับราชสำนัก ถ้าพูดตามตรรกะแล้วราชสำนักควรจะเป็นผู้จ่าย

และเนื่องจากเซียวเฉวียนรักเงินมาก เงินจำนวนนี้จึงควรมาจากราชสำนัก

ท้ายที่สุดแล้ว การสร้างสถานศึกษาในแต่ละรัฐทั้งเจ็ดนั้นไม่ใช่โครงการขนาดเล็ก

แม้ว่าการปฏิบัติต่อบัณฑิตอาจแตกต่างไปจากสถานศึกษาชิงหยวน แต่ก็ยังใช้เงินจำนวนมากในการสร้างสถานศึกษาและจ่ายเงินเดือนให้กับอาจารย์ผู้สอน

เจี้ยนจงทำการคำนวณเบื้องต้นอย่างละเอียด หากราชสำนักเป็นผู้จัดหาเงินคงเป็นเรื่องยากสำหรับต้าเว่ยที่จะจ่ายได้ เนื่องจากศักยภาพของชาติในปัจจุบัน

ดังนั้น เจี้ยนจงจึงใช้จิตวิญญาณถาม

เซียวเฉวียนยิ้มจางๆ และพูดว่า "แน่นอนว่าเป็นราชสำนัก"

อย่างไรก็ตาม เซียวเฉวียนจะไม่บอกใครเกี่ยวกับฮ่องเต้ที่ยืมเงินจากเซียวเฉวียน

แม้ว่าเซียวเฉวียนจะไม่พูดอะไร เจี้ยนจงก็ยังสงสัย เขาถามด้วยน้ำเสียงในใจว่า "เงินจากราชสำนักจริงหรือ?"

ในการสร้างสถานศึกษา รัฐมู่อวิ๋นจะทำหน้าที่เป็นโครงการนำร่อง หากแผนของรัฐมู่อวิ๋นเริ่มต้นขึ้น อีกหกรัฐก็ควรเริ่มต้นเช่นกัน

เทียบเท่ากับที่ราชสำนักต้องเสียเงินมากมายพร้อมๆ กัน

หากไม่ใช่เพราะการกบฏของเจ้าครองนครทั้งห้า และการทำสงครามกับซินเจียง เจี้ยนจงรู้สึกว่าราชสำนักจะยังคงได้รับเงินมากมาย

แต่สงครามขนาดใหญ่สองครั้งทำให้เสียทั้งผู้คนและเงิน

ราชสำนักจะได้เงินมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร?

เซียวเฉวียนพูดว่า "เดาสิ?"

เดาเหรอ?

นั่นไม่ใช่กรณี เจี้ยนจงรู้สึกว่านี่ต้องเป็นเงินที่เซียวเฉวียนจ่าย

เงินจำนวนมหาราชสำนักเช่นนี้ จะทำให้หอปี๋เซิ่ง และบ่อนพนันต้องเสียเงินหมุนเวียนกี่ปี?

เซียวเฉวียนผู้รักเงินมากยอมรับการสูญเสียเงินเช่นนี้จริงหรือ?

ดูเหมือนว่าเซียวเฉวียนรักฮ่องเต้จริงๆ

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ เซียวเฉวียนก็ดุอย่างหัวเราะ "ไป! อย่ามัวแต่คิดสิ่งไร้สาระเหล่านี้"

ความคิดของ เจี้ยนจงต้องได้รับอิทธิพลจากเว่ยอวี๋ และเขายังสามารถพูดเรื่องแบบนั้นได้