บทที่ 1792 เจี้ยนจงผู้ปกป้องคนของตนเอง

อย่างไรก็ตาม เซียวเฉวียนยังรู้สึกว่าด้วยกำลังคนเพียงไม่กี่คน มันก็ไม่เพียงพอเล็กน้อย

อย่างไรก็ตามเซียวเฉวียนได้ทูลกับฮ่องเต้แล้ว ฮ่องเต้สามารถส่งตัวเหมิงเอ้าได้ตามประสงค์

ถ้อยคำที่กล่าวต่อพระพักตร์ฮ่องเต้เปรียบเสมือนน้ำที่ถูกสาดออกไป กลับคำไม่ได้ และไม่อาจกลับคำไม่ได้

มิฉะนั้น เซียวเฉวียนวางแผนที่จะเรียกเหมิงเอ้ามาปกป้องด้วย

อย่างไรก็ตาม ยังไม่แน่ใจว่านักปราชญ์จะยังคงสังหารทาสคุนหลุนต่อไปหรือไม่ และเซียวเฉวียนไม่สามารถขอคำชี้แนะจากฮ่องเต้ได้ ขอยืมตัวเหมิงเอ้าชั่วคราว

หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว เซียวเฉวียนก็เรียกเสวียนอวี๋มา

นอกจากนี้เขายังเรียกเจี้ยนจงมาด้วย

แต่เพื่อความปลอดภัยของบัณฑิตในสถานศึกษาชิงหยวน ก่อนที่เจี้ยนจงจะมาถึง เขาได้ใช้ม่านกันบังปกป้องสถานศึกษาชิงหยวนทั้งหมดไว้ และออกคำสั่งเด็ดขาด โดยห้ามบัณฑิตออกจากห้องศึกษาจนกว่าเขาจะกลับมา

มีเพียงการทำให้พวกเขาอยู่ในม่านกำบังเท่านั้นที่จะสามารถปกป้องความปลอดภัยได้ดีขึ้น

บัณฑิตต่างรู้สึกเคารพยำเกรงเจี้ยนจงอยู่แล้ว และพวกเขาไม่กล้าฝ่าฝืนคำสั่งของเจี้ยนจง

เนื่องจากในช่วงหนึ่งหรือสองเดือนที่ผ่านมา กิจกรรมของบัณฑิตถูกจำกัด โดยบอกว่าเพื่อความปลอดภัยของพวกเขา พวกเขาจึงถูกห้ามไม่ให้ออกจากห้องอักษร

ด้วยการโหมโรงแบบนี้ นักเรียนไม่คิดว่ามีอะไรผิดปกติที่จู่ๆ เจี้ยนจงก็ออกคำสั่งดังกล่าว

หลังจากได้รับการเรียกตามจากเซียวเฉวียน เจี้ยนจงก็จัดการสิ่งต่างๆ อย่างเหมาะสมและมาถึงบ้านไม้โดยเร็วที่สุด

เจี้ยนจงมีเทคนิคการเคลื่อนย้ายมวลสาร ดังนั้นความเร็วของเขาจึงเร็วกว่าเสวียนอวี๋ตามธรรมชาติ

อย่างไรก็ตาม เมื่อเจี้ยนจงเพิ่งมาถึง เสวียนอวี๋ก็ตามมาด้วยแล้ว

ทันทีที่มาถึง เสวียนอวี๋แสดงความอยากรู้อยากเห็น มองไปยังเซียวเฉวียนด้วยดวงตาเป็นประกาย: "ท่านอาเซียว ตามข้าให้มาโดยเร็วเช่นนี้ มีเรื่องด่วนอันใดหรือ?"

บอกว่ามันเป็นเรื่องด่วน แต่ใบหน้าของเซียวเฉวียนดูนิ่งและสงบ

ด้วยเหตุนี้ เสวียนอวี๋จึงรู้สึกแปลกใจ

ท้ายที่สุดแล้วทั้งสองคนจากกันยังไม่ถึงสองวัน

เจี้ยนจงไม่ได้อยากรู้อยากเห็นนัก ท้ายที่สุด เขาและผนึกจูเสินนั้นมาจากสำนักเดียวกัน และตอนนี้ ผนึกจูเสินก็อยู่ในร่างของเซียวเฉวียน สิ่งที่เซียวเฉวียนกำลังเผชิญอะไรอยู่นั้น ผนึกจูเสินก็รู้ดี

เจี้ยนจงสามารถใช้ความคิดของเขาเพื่อทำความเข้าใจสถานการณ์จากผนึกจูเสิน

แน่นอนว่าสิ่งที่เขาเข้าใจได้คือสิ่งที่ผนึกจูเสินเต็มใจที่จะแจ้งให้เจี้ยนจงรู้

ตัวอย่างเช่น ผนึกจูเสินรู้ว่าเซียวเฉวียนกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ผนึกจูเสินจะไม่แจ้งให้เจี้ยนจงรู้

ผนึกจูเสินยังคงมีจรรยาบรรณทางวิชาชีพมาก เขาไม่สามารถทรยศต่อเจ้านายของเขาได้

เซียวเฉวียนพูดอย่างเรียบเฉยว่า "คนมากง่ายต่อการทำงาน"

ตอนนี้นักปราชญ์ยังไม่ได้ดำเนินการ และเซียวเฉวียนก็ไม่รู้ว่านักปราชญ์นั้นอยู่ที่ไหน และเขาไม่แน่ใจว่านักปราชญ์นั้นมุ่งเป้าไปที่ทาวคุนหลุนจริงหรือไม่

ดังนั้น เซียวเฉวียนจึงไม่สามารถบอกเสวียนอวี๋ได้อย่างมั่นใจว่าพวกเขาถูกเรียกมาที่นี่เพื่อขัดขวางนักปราชญ์

แต่เพื่อให้เสวียนอวี๋มีความคิดบางอย่างเซียวเฉวียนจึงเปิดเผยว่า "นักปราชญ์อาจก่ออาชญากรรมในรัฐเหล่านี้"

เมื่อได้ยินว่าเขามาเพราะนักปราชญ์นั้น ดวงตาของเสวียนอวี๋ก็แสดงความคาดหวังและพูดว่า "เอาล่ะ เขากล้าที่จะกล้ามา ข้าจะได้ล้างแค้นที่เขาทำร้ายข้า!"

หลังจากได้ยินคำพูดของเสวียนอวี๋ เจี้ยนจงก็อดไม่ได้ที่จะพูดเบาๆ ว่า "เสี่ยวเสวียนอวี๋ เจ้าบอกว่าไอ้เฒ่านั่นทำร้ายเจ้า?"

เจี้ยนจงมีชีวิตอยู่มานับพันปี ที่เลวร้ายที่สุด คือการเห็นคนอื่นรังแกเด็ก

แม้ว่าวรยุทธ์ของเสวียนอวี๋จะยอดเยี่ยม แต่เขาก็ยังเด็กอยู่

เมื่อเจี้ยนจงพูดสิ่งนี้ เสวียนอวี๋ก็มองเจี้ยนจงด้วยความประหลาดใจ

แม้แต่เซียวเฉวียนก็มองไปที่เจี้ยนจงด้วยสีหน้ามีความหมาย

เท่าที่เซียวเฉวียนรู้ เจี้ยนจงก่อนหน้านี้ไม่ใช่เช่นนี้

ในอดีต ความสัมพันธ์ศิษย์อาจารย์ระหว่างเสวียนอวี๋นักปราชญ์ไม่เคยขาด ในจวนเจี้ยนกั๋ว เจี้ยนจงเคยรังแกเสวียนอวี๋เป็นการส่วนตัว!

เจี้ยนจงคงไม่ลืมสิ่งเหล่านี้ใช่ไหม?

เซียวเฉวียนมองไปที่เจี้ยนจงอย่างมีความหมาย

ใบหน้าของเจี้ยนจงไม่ได้แดงพูดอย่างไม่หอบว่า "มันจะเหมือนกันได้อย่างไร เสวียนอวี๋เป็นสมาชิกของจวนเซียวเรา แน่นอนว่าเราต้องปกป้องคนของจวนเซียว"

จุ๊จุ๊จุ๊!