บทที่ 1797 กินขาด

ผู้จัดการร้านร้านนี้ยิ้มเย็นและพูดว่า “ท่านต้องการความยุติธรรมอะไรจากท่านใต้เท้าเซียว?”

“ตะโกนมาตั้งนาน ท่านใต้เท้าเซียวไม่ใช่คนหูหนวก เขายังไม่ออกมาพบท่าน ท่านไม่คิดอะไรเลยหรือ?”

“ท่านใต้เท้าเขาไม่อยากพบท่าน!”

“ไป! ไปเร็ว! ไม่อย่างนั้นข้าจะไม่โกรธ!”

หลังจากพูดจบ เขายังเดินเข้าหาสองสามก้าวและผลักผู้จัดการร้านอย่างเย่อหยิ่ง

ผู้จัดการร้านอดไม่ได้ที่จะโกรธจัดและพูดอย่างโกรธจัดว่า “พูดก็พูด ผลักข้าทำไม!”

หลังจากพูดจบ ผู้จัดการร้านของโรงเตี๊ยมนี้กลับ

ผู้จัดการร้านคนนี้ไม่พอใจ ใช้แรงมากขึ้นและผลักผู้จัดการร้านอีกครั้ง

แบบนี้ เจ้าผลักข้า ข้าผลักเจ้า ผลักไปผลักมา สองผู้จัดการร้านก็เริ่มต่อสู้กัน

โชคดีที่ทั้งสองไม่มีวิชาอาคม เหลือเพียงการวัดว่าใครหมัดแข็ง ใครแรงกว่า

ทั้งสองต่อสู้กันอยู่นาน ผลัดกันรุกผลัดกันรับ ใบหน้าของทั้งคู่มีรอยฟกช้ำ ไม่มีใครได้เปรียบ

เมื่อเห็นว่าทั้งสองต่อสู้กันจนพอแล้ว เซียวเฉวียนจึงเดินออกมาจากด้านในและทำท่าประหลาดใจว่า “ทำไมพวกท่านถึงต่อสู้กัน?”

“การค้าขายต้องอาศัยความกลมเกลียว การค้าขายต้องอาศัยความกลมเกลียว พวกท่านมีอะไรก็พูดกันดีๆ”

เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเฉวียน ทั้งสองจึงหยุดลงและจ้องมองกันอย่างดุร้าย

ผู้จัดการร้านหายใจหอบและมองเซียวเฉวียนด้วยความโกรธที่ยังไม่จางหาย

แต่ที่นี่มีแฟน ๆ ของเซียวเฉวียนมากมายผู้จัดการร้านไม่กล้าแสดงสีหน้าให้เซียวเฉวียน

เขาเก็บความโกรธไว้และพูดด้วยน้ำเสียงปกติว่า “ท่านใต้เท้าเซียว กรุณาอธิบายให้ทุกคนฟังหน่อยว่าข้าเคยละเลย ท่านหรือไม่?”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนต่างมองเซียวเฉวียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง รอเซียวเฉวียนพูด

เซียวเฉวียนพูดอย่างเย็นชาว่า “ผู้จัดการร้าน พูดเกินไปแล้ว ผู้จัดการร้านต้อนรับอย่างดี ผู้แซ่เซียวเปลี่ยนโรงเตี๊ยม ไม่เกี่ยวข้องกับผู้จัดการร้าน”

เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้จัดการร้านจึงหันไปหาทุกคนและพูดว่า “ได้ยินไหม ได้ยินไหม ไม่เกี่ยวอะไรกับข้า ทุกท่านฟังแล้วหรือยัง?”

น่าโมโหจริงๆ!

ทุกคนยังไม่เข้าใจอะไรเลย ไปที่โรงเตี๊ยมของผู้จัดการร้านและสร้างปัญหา

คนที่ทำธุรกิจมักจะกลัวเรื่องแบบนี้มากที่สุด

มันยังทำให้เขาต้องต่อสู้กับคนอื่น

โอ้!

แผลบนใบหน้าเริ่มเจ็บเรื่อย ๆ

เมื่อได้ยินคำพูดของชาวเมือง ทุกคนก็เข้าใจ บางคนพูดกับผู้จัดการร้านว่า “ผู้จัดการร้าน เรื่องนี้เป็นความผิดของเราจริงๆ เราไม่ควรไปที่โรงเตี๊ยมของท่านและสร้างปัญหา”

“ใช่ ใช่ เป็นความผิดของเรา”

""

คนเหล่านี้ขอโทษก่อน จากนั้นบางคนก็พูดต่อว่า “แต่เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความผิดของเรา ท่านใต้เท้าทุกคนอาศัยอยู่ในโรงเตี๊ยมของท่านอย่างดีๆ แต่จู่ๆ ก็เปลี่ยนโรงเตี๊ยม ถ้าเป็นท่าน ท่านจะคิดอย่างไร?”

“ท่านใต้เท้าเซียวมีพระคุณต่อเรา เราไม่สามารถปล่อยให้ท่านถูกรังแกที่นี่ได้”

เมื่อพูดมาถึงขนาดนี้ ผู้จัดการร้านยังจะพูดอะไรได้อีก

ในสถานการณ์เช่นนี้ หากเขาแสดงอารมณ์ออกมาเพียงนิดเดียว น้ำลายของชาวบ้านเหล่านี้อาจจะจับกดน้ำตายได้

โกรธแค้นของมวลชนนั้นไม่อาจต้านทานได้

ช่างมันเถอะ ขาดทุนครั้งนี้ ผู้จัดการร้านต้องกลืนน้ำตาขมๆ ลงไป

ผู้จัดการร้านพยายามรักษาความสงบนิ่งบนใบหน้าแล้วพูดว่า “เมื่อพูดกันจนเข้าใจแล้ว เรื่องนี้ก็ถือว่าจบลง”

เมื่อพูดจบ ผู้จัดการร้านก็หันหลังเพื่อจะเดินจากไป แต่ก่อนที่จะจากไป เขาก็หวนนึกขึ้นได้อะไรบางอย่างเขาจึงหันกลับมาหาเซียวเฉวียนแล้วพูดว่า “ท่านใต้เท้าเซียว ข้ารบกวนท่านแล้ว”