บทที่ 1798 ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน

ผู้จัดการร้านสวีรีบยิ้มเบาๆ “ท่านขุนนางหลี่ อย่าล้อเล่นกับข้าน้อยเลย”

“ขุนนาง” เป็นคำที่ใช้เรียกเจ้าของที่ดินด้วยความเคารพ

ในฮว๋าเซี่ย คำว่า “ขุนนาง” นั้นมาจากชื่อตำแหน่งทางราชการ ก่อนที่จะค่อยๆ เปลี่ยนมาเป็นคำที่ใช้เรียกเจ้าของที่ดินผู้มั่งคั่ง

มีการกล่าวกันว่า ในช่วงยุคสามก๊ก ต้าเว่ยได้ตั้งตำแหน่ง “ขุนนางสัญจร” ขึ้น

หลังจากราชวงศ์จิ้นรวมแผ่นดินจีนได้ ก็มีการตั้งตำแหน่ง “ขุนนางองครักษ์สัญจร” ขึ้น ซึ่งถือเป็นตำแหน่งแรกที่มีคำว่า “ขุนนาง” ปรากฏ

ในสมัยราชวงศ์เหนือ-ใต้ ราชสำนักมีตำแหน่งขุนพลนอกประจำการ และ ผู้ช่วยผู้บัญชาการทหาร

ในยุคนั้น ขุนนาง หมายถึง ข้าราชบริพารที่ใกล้ชิดฮ่องเต้เป็นตำแหน่งที่มีเกียรติ

ต่อมาในสมัยราชวงศ์สุย ระบบราชการมีการเปลี่ยนแปลง ในปี ค.ศ. 583 ฮ่องเต้ซุยเหวินตี้ได้จัดตั้งตำแหน่งรองหัวหน้ากรม

หนึ่งตำแหน่งในแต่ละกรมของกระทรวงทั้งยี่สิบสี่ ทำหน้าที่เป็นรองหัวหน้ากรม ช่วยเหลืองานของขุนนางชั้นผู้ใหญ่

“ขุนนางรอง” นั้นเรียกอีกอย่างว่า “รองเสนาบดี”

ระบบนี้ถูกสืบทอดต่อมาจนถึงราชวงศ์ชิง ตำแหน่งรองของเสนาบดีในกระทรวงทั้งหกจะเรียกว่า “เสนาธิการ” และ “ขุนนางรอง”

เทียบเท่ากับตำแหน่งรองผู้จัดการฝ่ายในปัจจุบัน

ในสมัยราชวงศ์ชิง อำนาจของกระทรวงทั้งหกถูกลดลง ตำแหน่ง “ขุนนางรอง” กลายเป็นตำแหน่งเกียรติยศ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการสอบจอหงวน แต่เป็นตำแหน่งที่ฮ่องเต้มอบให้

ทำให้ ขุนนางค่อยๆ เกี่ยวข้องกับเงินทอง ใครก็ตามที่มีเงินเพียงพอ ก็สามารถซื้อตำแหน่งขุนนางได้

ดังนั้น เจ้าของที่ดินและพ่อค้าหลายคนจึงมีตำแหน่งขุนนาง

ค่อยๆ ชาวบ้านก็เริ่มเรียกเจ้าของที่ดินและเศรษฐีในละแวกนั้นว่า ขุนนาง

ต้าเว่ยก่อตั้งขึ้นไม่นาน คำว่า ขุนนาง ก็กลายเป็นคำที่ใช้เรียกเจ้าของที่ดินแล้ว เห็นได้ชัดว่า คำว่า “ขุนนาง” ของต้าเว่ย ไม่ได้ผ่านวิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์ เช่นเดียวกับคำว่า ขุนนาง ของฮว๋าเซี่ย

แต่มีความหมายเหมือนกัน

ขุนนางหลี่ มองผู้จัดการร้านสวีอย่างลึกซึ้งแล้วพูดว่า “ผู้จัดการร้านสวี เจ้าคิดว่าข้ากำลังล้อเล่นกับเจ้าอยู่หรือ?”

วันนี้เขามานัดเพื่อจะพูดจาดูถูกผู้จัดการร้านสวี

ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่การที่เขาเคยประพฤติดีมาตลอด สามขุนนางคงจะไม่ลังเลที่จะสั่งสอนผู้จัดการร้านสวีอย่างหนัก

เพื่อให้เขาจำไว้ว่านี่คือถิ่นของใคร

เซียวเฉวียนเก่งแค่ไหนก็แค่คนแปลกหน้า ปกป้องเขาได้ชั่วคราว ไม่สามารถปกป้องเขาได้ตลอดไป

หากต้องการมีชีวิตที่ดีที่นี่ ผู้จัดการร้านสวีจำเป็นต้องกอดขาพวกเขาไว้แน่นๆ

อย่าคิดอะไรมาก

เมื่อได้ยินคำพูดของ ขุนนางหลี่รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้จัดการร้านสวีก็แข็งตัวลงทันที เขารีบเดินไปหน้าให้สามขุนนางเห็น รินเหล้า ก็ขอโทษ ว่า “ข้าน้อยผิดไปแล้ว ขอท่านผู้มีอำนาจทั้งสามอย่าโกรธ กับข้าน้อยเลย ข้าน้อยได้รับบทเรียนแล้ว”

พูดถึงตรงนี้ ผู้จัดการร้านสวีก็เหมือนถูกสิงโดยวิญญาณนักแสดง สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ตะโกนว่า “ไอ้เซียวเฉวียนตายๆ ไปซะ ช่างก่อเรื่องยุ่งยากเสียจริง!”

ปากด่าเซียวเฉวียนตายๆ แต่ในใจกลับภาวนาไม่หยุด หวังว่าเซียวเฉวียนจะไม่ได้ยิน หวังว่าเซียวเฉวียนอย่าได้โทษเขา

“ข้าสงสัยว่าเขาตั้งใจจะเล่นงานข้า!”

“ท้ายที่สุดแล้ว พวกท่านที่ข้าพเจ้าควรพึ่งพาอาศัยอย่างแท้จริง!”

เมื่อพูดจบ ผู้จัดการร้านสวีก็รินน้ำชาให้ตัวเองหนึ่งถ้วย ยกขึ้นดื่มแล้วกล่าวต่อกับเหล่าสามขุนนางว่า “ข้าพเจ้าขอคารวะท่านด้วยถ้วยนี้ เพื่อเป็นการขอขมาต่อความผิดพลาดที่ได้ก่อไว้”

เมื่อเห็นท่าทีที่จริงใจของผู้จัดการร้านสวี สีหน้าของขุนนางหลี่ จึงกลับมาเป็นปกติ มองดูผู้จัดการร้านสวี ด้วยสายตาเรียบเฉยแล้วกล่าวว่า “รู้ไว้ก็ดี ต่อไปอย่าได้ทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้อีก หากมีครั้งต่อไป เรื่องคงไม่จบง่ายๆ แบบนี้”

ผู้จัดการร้านสวีรีบตอบว่า “ขอรับ ๆ!”

สองขุนนางคนอื่นไม่ได้พูดอะไร มัวแต่กินเหล้าและถั่วลิสง

พวกเขาเป็นแบบนี้เสมอ พูดน้อย

ผู้จัดการร้านสวีพูดคนเดียวเป็นเวลานาน พวกเขาถึงพูดสักหนึ่งหรือสองประโยค