บทที่ 1799 ขึ้นบัญชีผู้ทำคุณความดี

มุมปากของเซียวเฉวียนยกขึ้นเล็กน้อย แสดงรอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้ม ร่วมกับความน่ากลัวที่เปล่งออกมาโดยธรรมชาติ แม้แต่ขุนนางผู้ยิ่งใหญ่ที่ครองเมืองนี้มานานหลายทศวรรษก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัว

อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ได้แสดงออกบนใบหน้า

แต่ความหวาดกลัวนั้น แม้ว่าคุณจะพยายามปิดบังมันมากแค่ไหน มันก็จะปรากฏออกมาเสมอ

เช่นเดียวกับขุนนางผอมสูงคนนี้ คำพูดของเขาสั่นเล็กน้อย แม้จะเบามาก แต่ก็ไม่อาจหนีหูที่ไวของเซียวเฉวียน

คิ้วของเซียวเฉวียนขมวดขึ้น มองทั้งสามคนอย่างเฉยเมย จากนั้นสายตาก็มองขุนนางผอมสูง “ขุนนางเสวี่ย ท่านพูดแบบนี้ไม่ถูกต้อง ข้ามาที่นี่เพื่อพบกับท่านขุนนางทั้งสาม ข้าจะทำอะไรได้?”

ความระแวงนี้มากเกินไป

เมื่อเซียวเฉวียนมาพบพวกเขา เขาต้องหาข้อมูลเกี่ยวกับพวกเขาไว้ก่อน

ขุนนางผอมสูงมีนามสกุลว่าเสวี่ย เซียวเฉวียนก็เรียกเขาว่าขุนนางเสวี่ย

อีกสองคนคือขุนนางหลี่และท่านฟาง

เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเฉวียน ใจของขุนนางเสวี่ยก็สงบลงบ้าง ดูเหมือนว่าเซียวเฉวียนมีธุระจะพูดคุยกับพวกเขา

มิฉะนั้น ด้วยสไตล์ของเซียวเฉวียน เขาคงไม่พูดจาสุภาพเช่นนี้

อย่างไรก็ตาม เซียวเฉวียนในฐานะอาจารย์ของฮ่องเต้ ประมุขแห่งชิงหยวน และขุนนางชั้นสี่ ไม่จำเป็นต้องลดสถานะของตนลงเพื่อใช้คำว่า “ท่าน” กับขุนนางธรรมดา

ไม่มีธุระไม่ขึ้น

ขุนนางเสวี่ยไม่อยากเสียเวลาพูดคุยกับเซียวเฉวียนเขาจึงพูดตรงประเด็น “พูดมาเถอะ คุณมาหาเราเพื่ออะไร?”

ทุกคนล้วนเป็นเจ้าเล่ห์ ไม่จำเป็นต้องเสแสร้งทำเป็นสุภาพ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซียวเฉวียนอดไม่ได้ที่จะมองขุนนางเสวี่ยอีกครั้ง ชายชราคนนี้พูดตรงไปตรงมา

เดิมทีเซียวเฉวียนต้องการจะพูดคุยกับพวกเขาอย่างสุภาพก่อนที่จะพูดถึงเรื่องจริง

แต่พวกเขาไม่สนใจเรื่องไร้สาระเหล่านี้เลย

เซียวเฉวียนชอบการติดต่อกับคนที่จริงใจแบบนี้!

เมื่อพวกเขาพูดแบบนั้น เซียวเฉวียนก็พูดตรงประเด็นเช่นกัน “จากที่ข้าได้ยิน ทุ่งนาและภูเขาบนเนินเขาล้วนเป็นของท่านขุนนางทั้งสาม”

ก่อนที่เซียวเฉวียนจะพูดจบ ขุนนางเสวี่ยก็ขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าต้องการมัน?”

หลังจากนั้น ขุนนางเสวี่ยก็พูดอย่างเด็ดขาด “ข้าโน้มน้าวเจ้าอย่าคิดมาก”

ล้อเล่นอะไรกัน ทุ่งนาเป็นรากฐานของชีวิตของขุนนาง ความร่ำรวยของพวกเขาขึ้นอยู่กับทุ่งนาและภูเขา พวกเขาจะยอมให้เซียวเฉวียนยึดครองได้อย่างไร?

ขุนนางหลี่และขุนนางฟางก็เห็นด้วยอย่างเย็นชา “ใช่ ห้ามแตะต้องมัน”

โอ้ ทำไมต้องตอบสนองรุนแรงขนาดนั้น?

เซียวเฉวียนพูดต่อ “ถ้ามันดีต่อพวกคุณล่ะ?”

ดีต่อพวกเขา?

นั่นหมายความว่าเซียวเฉวียนต้องการยึดครองเนินเขาจริงๆ!

ช่างไร้เหตุผล!

กล้าคิดจะยึดครองเนินเขา?

ถ้าเนินเขานี้ยกให้เซียวเฉวียนแล้ว พวกเขาจะมีอะไรเหลือ?

ในอนาคตจะพึ่งพาอะไรในการดำรงชีวิต?

จะต้องอดตายหรือเปล่า?

สามคนมองหน้ากัน แลกเปลี่ยนสายตา และพยักหน้าให้กัน จากนั้นขุนนางโน้มน้าวพูดว่า “มันเป็นไปไม่ได้!”

จะมีประโยชน์อะไร?

ปากของเซียวเฉวียน หลอกลวงได้เหมือนปีศาจ

คำพูดของเขา เชื่อถือไม่ได้

เซียวเฉวียนไม่ได้หยุดโน้มน้าวพวกเขา เพียงเพราะพวกเขาปฏิเสธ

เขาตั้งปณิธานแน่วแน่ว่าจะต้องได้เนินเขานี้

แต่เซียวเฉวียนไม่สามารถใช้ความรุนแรงได้ ท้ายที่สุดแล้ว เหล่าขุนนาง ยังมีอำนาจอยู่ เซียวเฉวียนต้องคำนึงถึงความปลอดภัยของนักเรียนในอนาคต

เขาต้องการให้ทั้งสามคนยอมยกเนินเขาให้เขาโดยสมัครใจ ด้วยวิธีนี้ จะไม่มีเรื่องราวที่พวกเขาโกรธแค้นนักเรียนในอนาคต เพราะทำอะไรเซียวเฉวียนไม่ได้

เซียวเฉวียนพูดอย่างเรียบง่ายว่า “พูดตามตรง ข้าต้องการเนินเขาแห่งนี้ เพื่อสร้างโรงเรียน”

โรงเรียนแห่งนี้ จะมีขนาดใหญ่พอที่จะรองรับเด็กหนุ่มจากทั่วทั้งรัฐมู๋อวิ๋นที่ใฝ่ฝันอยากเรียนหนังสือ

เพื่อยกระดับความรู้และความสามารถของพวกเขา สานต่อความฝันของพวกเขา