บทที่ 1800 ต่างคนต่างถอย

เซียวเฉวียนเพิ่งพูดจบอย่างเด็ดขาด แต่ไม่ทันขาดคำ ก็พูดประโยคนี้ต่อ ท่าทีหมายความว่าอย่างไร?

ขุนนางเสวี่ยไม่อยากเล่นตลกกับเซียวเฉวียน เขาพูดตรงไปตรงมาว่า “พูดให้ชัดเจนทีเดียวได้ไหม”

อย่าพูดวกไปวนมา

ความรู้สึกแบบนี้ไม่ดีเลย

เซียวเฉวียนหัวเราะในใจ แต่ใบหน้ายังคงสงบนิ่ง พูดว่า “แค่ต้องการให้พวกท่านลดค่าตอบแทนลงให้น้อยที่สุด ไม่รับก็ยิ่งดี ส่วนเรื่องการแกะสลักชื่อ ใช้ชื่อตั้งชื่อโรงเรียน เรื่องนี้ไม่เปลี่ยน”

เมื่อได้ยินดังนั้นขุนนางเสวี่ยก็มองขุนนางอีกสองคน รู้สึกครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่

ขุนนางเสวี่ยคิดว่า เซียวเฉวียนพูดแบบนี้ ความหมายที่แท้จริงคือ ไม่ต้องการให้เงินพวกเขาใช่หรือไม่?

แบบนี้ไม่ใช่ขาดทุนใหญ่เลยหรือ?

ทั้งที่ดินและภูเขาไม่มีแล้ว เงินก็ไม่มี พวกเขาจะกินอะไร?

ถ้ารับเงิน พวกเขาก็ยังสามารถใช้เงินเหล่านี้ซื้อร้านค้า ที่ดิน หรืออะไรก็ได้ เพื่ออนาคต

ถ้าไม่มีเงิน อะไรก็ตามที่พวกเขาต้องการจะทำ ก็ต้องควักกระเป๋าจ่ายเอง

ขาดทุน ขาดทุนใหญ่แล้ว

เซียวเฉวียนช่างรู้วิธีสร้างปัญหาให้พวกเขาจริงๆ

ขุนนางทั้งสามคนขุนนางเสวี่ยเป็นผู้ตัดสินใจหลัก อะไรก็ตามที่ต้องใช้ความคิด เศรษฐีอีกสองคนต้องรอให้ขุนนางเสวี่ยตัดสินใจ

ดังนั้น ทั้งสองคนจึงจ้องมองขุนนางเสวี่ย รอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ

ในที่สุด ขุนนางเสวี่ยก็กัดฟันพูดว่า “เซียวเฉวียน ภูเขามีที่ดินและภูเขามาก เราไม่รับเงินเลย มันฟังดูไม่สมเหตุสมผล”

อย่างไรก็ตาม พวกเขาพึ่งพาการทำนาเพื่อเลี้ยงชีพ

ที่ดิน เปรียบเสมือนทุกสิ่งทุกอย่างของพวกเขา

แม้ว่าพวกเขาจะมีเงินเก็บอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่รับเงินเลย

เมื่อได้ยินดังนั้น เซียวเฉวียนพูดอย่างเย็นชาว่า “แล้วขุนนางว่า ควรจะรับเงินเท่าไหร่?”

คำถามนี้ ขุนนางก็อยากตอบว่า ยิ่งมากยิ่งดี

แต่จากการวิเคราะห์ของเซียวเฉวียนขุนนางเสวี่ยคิดว่า เงินที่เซียวเฉวียนจะให้น่าจะไม่มาก

ดังนั้นขุนนางเสวี่ยจึงคิดว่า พูดไปก็ไร้ประโยชน์ สิ่งสำคัญคือดูว่าเซียวเฉวียนยอมให้เท่าไหร่

จากนั้นต่อรองจากราคาที่เซียวเฉวียนเสนอ

ขุนนางเสวี่ยจ้องมองเซียวเฉวียนอย่างลึกซึ้ง พูดอย่างหนักแน่นว่า “แล้วเจ้าคิดว่า จะให้เท่าไหร่?”

เมื่อได้ยินดังนั้น เซียวเฉวียนก็ยิ้มในใจ ขุนนางเสวี่ยคนนี้ช่างฉลาดหลักแหลมจริงๆ

เซียวเฉวียนชอบคุยกับคนแบบนี้

ไม่ต้องอ้อมค้อม

เซียวเฉวียนแกล้งทำเป็นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง พูดว่า “ข้าสามารถให้ได้แค่ห้าสิบตำลึงทองคำ”

ห้าสิบตำลึงทองคำ คิดเป็นเงินประมาณเก้าแสนกว่าบาทในปัจจุบัน

เงินจำนวนนี้ ในปัจจุบันย่อมซื้อพื้นที่ขนาดเนินเขาไม่ได้

แต่โบราณกาล การซื้อขายที่ดินไม่ได้มีราคาสูง

เซียวเฉวียนรู้สึกว่า ห้าสิบตำลึงทองคำก็น่าจะเพียงพอแล้ว

เมื่อได้ยินเช่นนั้น มุมปากของขุนนางเสวี่ยก็กระตุก เขาแทบอยากด่า

พื้นที่ขนาดนั้น เซียวเฉวียนให้แค่ห้าสิบตำลึงทองคำ?

เขาให้ได้ลงคอด้วยหรือ?

แต่สถานการณ์ตอนนี้ บีบให้ขุนนางเสวี่ยไม่กล้าโกรธเซียวเฉวียน กลัวว่าจะทำให้เซียวเฉวียนโกรธ

เซียวเฉวียนโมโหขึ้นมา รายงานเรื่องนี้ต่อราชสำนัก ราชสำนักออกคำสั่ง เพียงเท่านี้ พวกเขาก็จะไม่ได้อะไรเลย

ดังนั้น เขาจึงพูดเสียงเรียบว่า “เพิ่มอีกหน่อยได้ไหม?”

อ้างชื่อราชสำนักมาเพื่อยึดที่ดิน ให้เงินน้อยขนาดนี้ ไม่ใช่การดูถูกราชสำนักหรือ?

มหาอำนาจแม้จะขี้เหนียวขนาดนี้ พูดออกไปคงไม่มีใครเชื่อ

ขุนนางเสวี่ยรู้สึกว่า นี่ชัดเจนว่าเป็นความคิดของเซียวเฉวียนเอง

เขาคิดว่าหากวิธีนี้ไม่ได้ผล ก็จะรายงานต่อฮ่องเต้ ให้ฮ่องเต้เป็นผู้สั่งการ กลัวว่านี่จะเป็นความจริง

อย่างไรก็ตาม เซียวเฉวียนเป็นขุนนางคนโปรดของฮ่องเต้

เมื่อเขายกฮ่องเต้ออกมา ก็หมายความว่าฮ่องเต้ทรงทราบเรื่องการสร้างโรงเรียน

หากการสร้างโรงเรียนเป็นความคิดของเซียวเฉวียน ขุนนางก็ยังสามารถต่อต้านเซียวเฉวียนได้