บทที่ 18 ย้ายเข้าเมืองหลวง

"ท่านกงกง เชิญครับ"

เซียวเฉวียนหันไปด้านข้างอย่างสุภาพ ขันทีหม่าพยักหน้าและก้าวเดินเข้าไปในห้องด้านหลัง

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีคุกเข่าอยู่กับพื้น และเมื่อเห็นขันทีหม่าเข้ามา เขารีบขยับออกไปข้างๆ ด้วยความตกใจ

เซียวเฉวียนต้มน้ำและชงชา นำมาให้แล้วพูดว่า "ท่านกงกง เชิญดื่มชาบ้านๆ สักถ้วยครับ"

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีซึ่งคุกเข่าอยู่กับพื้นนั้นไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองอะไร เขาก้มหัวลง ใบหน้าของเขาสีซีด เขาหวังเพียงว่าขันทีหม่าไม่มาสนใจเขา

ด้วยฐานะอันน้อยนิดของตระกูลฉี ไม่ต้องพูดถึงว่าจะไปเทียบตระกูลฉิน ดูเหมือนว่าแม้แต่เซียวเฉวียนยังแตะต้องไม่ได้ด้วยซ้ำในตอนนี้

ขันทีหม่าจิบชา มองหันมาวาบหนึ่ง แล้วพูดขึ้นว่า "คุณเป็นใคร"

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว เหงื่อเย็นไหลพราก เปียกโชกเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่ไปทั้งตัว

”ผู้น้อยคือ...เพื่อนบ้านของเซียวเจี่ยเหยียน!”

”เพื่อนบ้าน? มาทุบตีข้าวของและฉุดน้องของเขานี่อะหรือ” ขันทีหม่ายิ้มอย่างน่ากลัว “เพื่อนบ้านแบบไหนกันบังอาจมาทำตัวดุร้ายในบ้านของเซียวเจี่ยเหยียน”

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีได้ยินแล้วเหงื่อเย็นออกเป็นหยดๆ ขันทีหม่าเป็นผู้รอบรู้และเจออะไรๆ มามาก ตัวเองก็เป็นผู้เกิดในพื้นที่ชนบท ไม่ชอบคนประเภทอย่างนายน้อยเจ็ดนี้เป็นอย่างมาก ที่มีน้ำเสียงแข็งกร้าวมาก

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีรีบโค้งคำนับและพูดว่า "ผู้น้อยรู้สึกผิดแล้ว! เห็นแก่ผู้น้อยเคยได้ดูแลเพื่อนบ้านเซียวเจี่ยเหยียนคนนี้มาไม่น้อย โปรดยกโทษให้ผู้น้อยสักครั้งเถอะ!"

ฮ่าๆ เซียวเฉวียนหัวเราะแทบตาย ดูแลอะไรไม่น้อย?

อะ!

ขันทีหม่าขมวดคิ้ว ใบหน้าของเขาอ่อนลงเล็กน้อย "เซียวเจี่ยเหยียน ที่เขาพูดเป็นความจริงหรือไม่"

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีปิดปากของเขา เต็มไปด้วยอาการอ้อนวอนขอร้อง

"ใช่แล้ว นายน้อยของตระกูลฉีเคยดูแลข้าฯ เซียวแน่ และวันนี้เขาจะมาฉุดน้องสาวของข้าฯ เป็นตัวประกันเพื่อแลกกับค่าเช่า 300 ตำลึง ว่าจะมาแบ่งเบาภาระของข้าฯ เซียวเฉวียนจ้องมองเขาด้วยอาการเย็นชา แรกๆ ก็บอกยอมรับความดีขอองเขา แล้วก็ไม่ลืมที่จะแทงหลังเขาทีหนึ่ง

แน่นอนว่าเมื่อขันทีหม่าได้ยินถึงเรื่องตำลึงนั่น ดวงตาของเขาก็ส่อแววเฉียบแหลมขึ้นมาอีกครั้ง

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีขบศีรษะด้วยความบ้าคลั่ง "สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็นความผิดของผู้น้อยเอง ผู้น้อยไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ขอร้องท่านเซียวเจี่ยเหยียนไม่ถือสาผู้น้อยต่ำต้อยคนนี้เลย ยกโทษให้ผู้น้อยเถอะ"

เซียวเฉวียนยิ้มเบาๆ แต่ยังคงนิ่งเงียบ

ขันทีหม่าตะโกนว่า "แล้ววันนี้คุณจะมาเก็บค่าเช่าอะไรกัน ตั้ง 300 ตำลึง"

นายน้อยเจ็ด ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ร่างกายของเขาสั่นเหมือนส่ายตะแกรง และเขาพูดอย่างสลับไปมาว่า "ผู้... น้อยมาที่นี่เพื่อเก็บค่าเช่า ไม่ ไม่ ไม่ ผู้น้อย ไม่ได้มาที่นี่เพื่อเก็บค่าเช่า... ผู้ มาที่นี่เพื่อ..."

นายน้อยเจ็ดปั่นศีรษะกลับคืนสติไม่ทัน เขาจึงตบหน้าตัวเองอย่างแรง "ผู้น้อย ก็ผิดอย่างแรง ผู้น้อยไม่น่ามาเก็บค่าเช่าเลย ได้โปรดปล่อยผู้น้อยไปเถอะ!"

ขันทีหม่ามองถามหาความยืนยันจากเซียวเฉวียน และเซียวเฉวียนพยักหน้า "ขันทีหม่าหัวเราะ ปีก่อน การเก็บเกี่ยวทางบ้านไม่ดี ค้างค่าเช่าของตระกูลฉี จึง......”

เซียวเฉวียนไม่ทันพูดจบ นายน้อยเจ็ดตระกูลฉีก็รีบปัดมือครั้งแล้วครั้งเล่า "ผู้น้อยไม่ต้องการเช่ามันอีกแล้ว ผู้น้อยไม่เอาแล้ว!"

”ตระกูลเซียวไม่ใช่คนประเภทชอบเบี้ยวหนี้” เซียวเฉวียนยิ้มเล็กน้อยด้วยสีหน้าคนใจดี “เงิน 300 ตำลึงที่นายน้อยเจ็ดมาทวงนั้น เซียวเฉวียนจะชำระคืนให้เดี๋ยวนี้ก็ได้ นี่เดี๋ยวไปเอามาให้ซะเลย”

ดูท่าทางใจกว้าง แต่เขากำลังขุดหลุมอันใหญ่โตให้นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีโดดเข้าไปอยู่

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีกำลังจะร้องไห้ ไม่ต้องพูด ไม่ต้อง...

ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่า หนึ่งเดือนก่อนทำไมเซียวเฉวียนถึงบอกเขาว่า ถ้าเอาเงิน 300 ตำลึงมาให้เขา เขาก็ไม่กล้ารับ เขาจะกล้ารับยังไง เขาจะแถมเงิน 300 ตำลึง ให้คนด้วยซ้ำ!

ขันทีหม่าตะโกนด้วยความโกรธ "ตั้ง 300 ตำลึง? นี่มันโจรหรือพวกอันธพาลชัดๆ! ตระกูลฉีของเจ้านี่ใหญ่โตนักหรือ!"

"ตระกูลฉีเพียงแค่นี้ กล้ารังแกลูกศิษย์ของจักรพรรดิซะแล้ว! ดูท่าทาง วันๆ เอาแต่รังแกชาวบ้านทั้งชายหญิงทำเรื่องไม่ดีไม่น้อยทีเดียว!"

"คนมานี่! ไปตรวจค้นบ้านตระกูลฉีมาให้หน่อยซิ!"