บทที่ 1819 แหวกหญ้าให้งูตื่น

ชาวเมืองต้องระวังตัวให้มากหากฆาตกรต่อเนื่องอยู่ที่เกาะนกกระสาจงระวังคนแปลกหน้าที่ปรากฏตัวรอบตัว

ทันใดนั้น เมืองทั้งเมืองของเกาะนกกระสาก็เข้าสู่สภาวะตื่นตัว

แต่มีบางคนพูดว่า “จริงๆ แล้ว พวกเราไม่จำเป็นต้องตึงเครียดขนาดนั้นก็ได้ บนกระดาษเขียนว่าพวกพ้องของนักปราชญ์อยู่ที่เกาะนกกระสา แสดงว่านักปราชญ์เองก็มีโอกาสอยู่ที่นี่สูง”

“เรื่องนี้ ใต้เท้าเซียวที่รับผิดชอบจับกุมพวกเขา ย่อมต้องรู้ดีอยู่แล้ว”

“มีท่านใต้เท้าเซียวอยู่ พวกเราจะกลัวอะไร?”

อืม เมื่อได้ยินการวิเคราะห์นี้ ชาวบ้านก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผล

ใช่แล้ว มีท่านใต้เท้าเซียวอยู่ พวกเขาจะกลัวอะไร!

ท่านเซียวถือครองสิทธิ์การใช้ที่ดินครึ่งหนึ่งของ เกาะนกกระสาสำหรับท่านใต้เท้าเซียว เกาะนกกระสาก็มีความสำคัญเช่นกัน

หากนักปราชญ์และลูกน้องของเขามาอาละวาดที่ เกาะนกกระสาท่านใต้เท้าเซียวจะต้องเป็นคนแรกที่ไม่ปล่อยพวกเขาไว้!

ชาวบ้านจะกังวลทำไม!

พวกเขาแค่ต้องลืมตาให้กว้าง เมื่อเห็นนักปราชญ์หรือพวกของเขา ให้รายงานเจ้าหน้าที่

แค่ระวังก็พอ!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ใจที่ตื่นตระหนกของชาวบ้านก็ไม่ตื่นตระหนกอีกต่อไป

คนที่ฉลาดและพูดเก่งสามารถให้ความมั่นใจแก่ชาวบ้านได้อย่างง่ายดาย

เมื่อ ชิงหลงโปรยภาพ เขาหันหน้าไปทาง เกาะนกกระสาทั้งหมด

ดังนั้นจึงไม่แปลกที่ภาพจะลอยลงมาในป่ารกร้าง

นักปราชญ์และเสวียนจิ้งกำลังนอนหลับ ได้ยินเสียงกระดาษลอยมาเสียดสีกับใบไม้

ทั้งคู่ตกใจและลืมตาขึ้นทันที

เมื่อพบว่าเป็นแค่กระดาษสองสามแผ่น ทั้งคู่ก็โล่งใจ

ทันใดนั้น ความสงสัยก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของอาจารย์และศิษย์ ทำไมถึงมีกระดาษลอยมาในป่ารกร้างที่ห่างไกลเช่นนี้?

ด้วยความสงสัยเต็มเปี่ยม อาจารย์และศิษย์กระโจนขึ้นไปบนต้นไม้และคว้ากระดาษที่แขวนอยู่

เมื่อทั้งคู่มองดูเพียงแวบเดียว ดวงตาของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

ให้ตายสิ!

นี่มันอะไรกัน?

พวกเขาส่งแผ่นพับมาถึงป่ารกร้างที่ห่างไกลเช่นนี้หรือ?

มันช่างน่าโมโหเสียจริง!

ที่น่าโกรธยิ่งกว่าคือยังมีรูปของ เสวียนจิ้งอยู่ด้วย!

เดิมทีนักปราชญ์ให้ เสวียนจิ้งลงจากภูเขาไปซื้อของอร่อยให้เขา

ตอนนี้ดีแล้ว เส้นทางนี้ถูกปิดตายโดยพวกเขาแล้ว!

อย่าว่าแต่ของอร่อยเลย แค่ลงจากภูเขาก็ยากแล้ว!

ทำไมถึงพูดเช่นนั้น?

บนกระดาษ ไม่เพียงแต่รูปร่างหน้าตาของเสวียนจิ้งจะถูกวาดได้เหมือนจริงเท่านั้น แต่ยังใช้คำว่า “ดำสนิท” เพื่ออธิบายเสวียนจิ้งอีกด้วย

ร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมคาย ดวงตาสีดำสนิท ประกายแวววาว ดั้งจมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากบางเฉียบ ผิวขาวซีด ผมสีดำขลับ ยาวประบ่า

เมื่อยืนนิ่งอยู่เฉยๆ ออร่าหรือ พลัง ที่เปล่งออกมานั้น ยากจะละสายตา

หากไม่มีการแปลงโฉม หรือ ปลอมตัวเป็นไปได้ยากที่จะไม่มีใครจำเขาไม่ได้

ทว่า ณ ป่ารกทึบแห่งนี้ อุปกรณ์สำหรับการแปลงโฉม หาได้ยากเย็น

กล่าวโดยย่อ การกระทำของ กระดาษแผ่นนั้น เปรียบเสมือนการปิดตายเส้นทางหนีของนักปราชญ์และศิษย์

หากต้องการประทังชีวิต จำเป็นต้องพึ่งพาเนื้อสัตว์จากการล่า

แต่จากฝีมือการทำอาหารอันเลวร้ายของ เสวียนจิ้ง นักปราชญ์อดไม่ได้ที่จะสงสัยในทักษะการเอาชีวิตรอดในป่าของเขา

นักปราชญ์เอ่ยเสียงเรียบ “เสวียนจิ้ง เจ้าเคยล่าสัตว์และย่างเนื้อมาก่อนหรือไม่?”

เมื่อได้ยินคำถาม เสวียนจิ้งเผลอมองนักปราชญ์ เห็นสีหน้าจริงจัง เขาอยากจะตอบว่า “เคย”

แต่ในความเป็นจริง เขาไม่เคย

เรื่องนี้เขาโกหกไม่ได้ ได้แต่ตอบตามความจริงอย่างอ้ำอึ้งว่า “ไม่เคย”

นักปราชญ์ได้ยินดังนั้น ก็ไม่รู้สึกแปลกใจ

ไม่เคย เช่นนั้น หมายความว่านักปราชญ์ผู้เป็นเจ้าสำนัก ตัวแทนแห่งสวรรค์ ต้องเป็นผู้ลงมือล่าสัตว์ ย่างเนื้อให้เขากิน?

เป็นไปไม่ได้!

ทันใดนั้น ก่อนที่นักปราชญ์จะเอ่ยปากว่าไม่ เสวียนจิ้งก็รีบพูดแทรกขึ้นอย่างฉลาดว่า “แต่ศิษย์ สามารถเรียนรู้ได้”

ขอแค่นักปราชญ์ไม่รังเกียจไม่อร่อยก็พอ

การล่าสัตว์นั้นไม่ยาก ยากก็ตรงการย่างให้อร่อย

หลังจากออกจากทะเลทราย เสวียนจิ้ง ก็เข้าใจ เรื่องการทำอาหารนั้น ขึ้นอยู่กับพรสวรรค์