บทที่ 1821 ประกาศให้โลกรู้

ในยุคโบราณ ผู้คนในชนชั้นล่างมีชีวิตที่ต่ำต้อยจนเซียวเฉวียนไม่อยากมอง!

แนวคิดเรื่องความเท่าเทียมกันของมนุษย์เป็นสิ่งที่จำเป็นต้องเผยแพร่จริงๆ

ประชาชนไม่ควรมีความคิดแบ่งแยกชนชั้นลึกซึ้งขนาดนี้

ทุกคนบนโลกนี้ควรมีสิทธิ์เท่าเทียมกันในการใช้ทรัพยากร ไม่ใช่ถูกกีดกันเพียงเพราะมีชาติกำเนิดต่ำต้อย

ชีวิตของทาสคุนหลุนจะดีขึ้นก็ต่อเมื่อประชาชนไม่มีความคิดแบบนี้ และมองพวกเขาด้วยมุมมองที่ปราศจากอคติ พวกเขาจึงจะสามารถกลมกลืนไปกับสังคมได้

เมื่อทาสคุนหลุนเห็นเซียวเฉวียนมา พวกเขาต่างก็ตกตะลึง

ชายชราคนหนึ่งรีบลุกขึ้นต้อนรับเขาด้วยรอยยิ้ม “ท่านใต้เท้าเซียว ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?”

ช่างเป็นเซอร์ไพรส์ที่น่ายินดี!

จากนั้นเขาก็สั่งเด็กหนุ่มคนหนึ่งให้รีบเตรียมชา

โดยปกติแล้วทาสคุนหลุนไม่ค่อยดื่มชา พวกเขาจะดื่มน้ำเปล่าหรือน้ำซุปข้าวเมื่อกระหายน้ำ

ชาเป็นสิ่งของฟุ่มเฟือยสำหรับพวกเขา

แต่พวกเขาก็มีไว้ต้อนรับแขก

แขกผู้มีเกียรติอย่างเซียวเฉวียนย่อมต้องได้รับชาที่ดีที่สุดของพวกเขา

แม้ว่าชาที่ดีที่สุดของพวกเขาจะเป็นเพียงชาเขียวธรรมดา แต่ก็เป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่พวกเขาสามารถนำเสนอได้

ชายชราเชิญเซียวเฉวียนและคณะของเขาเข้าไปในบ้านอย่างนอบน้อม พลางพูดว่า “บ้านของเรียบง่าย ท่านใต้เท้าเซียว อย่าถือสาเลย”

เซียวเฉวียนพูดอย่างเย็นชาว่า “ท่านลุงหนานพูดแบบนี้ เกรงว่าจะดูเป็นการเกี่ยงงอน”

ชื่อของชายชราคือหนานเหอ คนรุ่นหลังของทาสคุนหลุนชอบเรียกเขาว่าลุงหนาน เรียกเขาแบบนี้ ถือว่าเป็นการให้เกียรติ

หนานเหอยิ้มอย่างอึดอัด “เชิญท่านใต้เท้าเซียวนั่งลง”

“เชิญทุกท่านนั่งลง”

เขาทำตามมารยาทอย่างครบถ้วน

เจี้ยนจงและคณะต่างก็หาที่นั่งลง

ทันทีที่พวกเขานั่งลง ชาก็ถูกต้มและเสิร์ฟ

ที่นี่ไม่มีพิธีรีตองมากมาย พวกเขาดื่มชาจากชาม ไม่ใช่ถ้วยชา

เซียวเฉวียนและคณะนั่งล้อมรอบโต๊ะ หน้าพวกเขามีชามชาครึ่งชาม

เด็กหนุ่มที่เสิร์ฟชามีท่าทางสดใส เขาจ้องมองทุกคนด้วยความเคารพ “เชิญทุกท่านดื่มชา”

เซียวเฉวียนและคณะพยักหน้าตอบรับเด็กหนุ่ม

หลังจากนั้นเด็กหนุ่มก็หันออกไป

หนานเหอพูดด้วยความสงสัย “ข้าไม่ทราบว่าท่านใต้เท้าเซียวมาเยือนกะทันหัน มีธุระอะไรหรือไม่?”

พวกเขามาที่นี่ได้ไม่นาน ยังไม่มีใครรู้ว่าพวกเขามาอยู่ที่นี่ และที่นี่ก็ค่อนข้างห่างไกลและหาเจอยาก

หากไม่มีเจตนาจะมาหา เซียวเฉวียนและคณะคงไม่มีทางมาที่นี่

ที่พวกเขามาหา ย่อมมีเรื่องสำคัญเกิดขึ้น

เมื่อได้ยินดังนั้น เซียวเฉวียนพูดอย่างเย็นชาว่า “จากที่ข้าทราบ นักปราชญ์มาที่เกาะนกกระสาแต่ไม่ทราบไปทางไหน ข้ากังวลว่าเขาจะจ้องมาที่พวกท่าน จึงมาตามหาเพื่อดู”

ดีแล้วที่นักปราชญ์ไม่มาที่นี่

เซียวเฉวียนรู้สึกโล่งใจ

แต่หลังจากฟังคำพูดของเซียวเฉวียน หนานเหอเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ

นักปราชญ์คงไม่มาที่เกาะนกกระสาโดยไม่มีเหตุผล เขาอาจรู้ว่าพวกเขามาที่เกาะนกกระสาแล้ว ตั้งใจมาหาพวกเขา

หรืออาจจะไม่รู้ว่าพวกเขามาที่เกาะนกกระสา นักปราชญ์มาหาเซียวเฉวียนโดยเฉพาะ

สิทธิ์การใช้ที่ดินครึ่งหนึ่งบนเกาะนกกระสา อยู่ในมือของเซียวเฉวียน หลายคนรู้เรื่องนี้ หนานเหอก็เคยได้ยินมา

ดังนั้น นักปราชญ์มาที่เกาะนกกระสาไม่ได้คิดจะฆ่าพวกเขา ก็คิดจะสร้างปัญหาให้เซียวเฉวียน?

เซียวเฉวียนพยักหน้าและพูดว่า “ประมาณนั้น”

แม้หนานเหอพูดแบบนี้ เซียวเฉวียนก็ถือโอกาสโน้มน้าวพวกเขาให้ย้ายออกจากที่นี่