บทที่ 1843 มองหน้ากัน

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ใช่ความผิดของเสวียนจิ้งทั้งหมด

หากนักปราชญ์ไม่หวั่นไหว แม้ว่าเสวียนจิ้งจะพูดสวยหรูก็ตาม เขาจะไม่เชื่อคำพูดของเสวียนจิ้ง

ดังนั้นนักปราชญ์จึงต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ด้วย

ไม่สามารถตำหนิเสวียนจิ้งได้ทั้งหมด

ยิ่งไปกว่านั้น การแสดงออกในทะเลของเสวียนจิ้งยังดีมาก ดังนั้นเรื่องนี้จึงจบลง

เสวียนจิ้งมีความสุขมากที่ได้รับคำพูดเหล่านี้จากนักปราชญ์

เขากังวลมาโดยตลอดว่านักปราชญ์จะคิดอย่างไรกับเขาเพราะเหตุการณ์นี้

หากเป็นกรณีนี้ คุณค่าของเสวียนจิ้งในหัวใจของนักปราชญ์จะลดลงเรื่อยๆ และบางทีนักปราชญ์อาจวางแผนที่จะเตะเสวียนจิ้งออกไปเมื่อไหร่ก็ได้

เนื่องจากนักปราชญ์ไม่มีเจตนาที่จะตำหนิเสวียนจิ้ง เสวียนจิ้งจึงโล่งใจ

ผิดเป็นครู

เสวียนจิ้งสาบานว่าเขาจะไม่มีวันหุนหันพลันแล่นอีกในอนาคต และจนกว่าเขาจะแข็งแกร่งพอ เขาจะเชื่อฟังการเตรียมการของนักปราชญ์

ในที่สุดก้อนหินก้อนใหญ่ในใจเขาก็ถูกยกออก และลมหายใจของเสวียนจิ้งก็คล่องขึ้น

นักปราชญ์สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของเสวียนจิ้งอย่างชัดเจน เขาอดไม่ได้ที่จะหันศีรษะและเหลือบมองเสวียนจิ้งอย่างแผ่วเบา

เมื่อรู้สึกถึงการจ้องมองของนักปราชญ์ เสวียนจิ้งก็อดไม่ได้ที่จะมองนักปราชญ์ ทันทีที่ดวงตาของอาจารย์และลูกศิษย์สบกัน เสวียนจิ้งก็รีบเบือนหน้าไปทางอื่น

การจ้องมองของนักปราชญ์นั้นลึกเกินไป ราวกับหลุมดำที่ไม่มีก้นบึ้ง

มันไม่เพียงแต่ทำให้เสวียนจิ้งรู้สึกหมดหนทาง แต่ยังทำให้เสวียนจิ้งรู้สึกเหมือนว่าเขาถูกมองทะลุในทันที

ความรู้สึกเช่นนี้มันแย่

เสวียนจิ้งไม่กล้ามองไปที่นักปราชญ์เลย

เพื่อที่จะหันเหความสนใจของนักปราชญ์ เสวียนจิ้งจึงหมดคำพูดและพูดว่า "อาจารย์ สถานการณ์ปัจจุบันไม่เอื้ออำนวยต่อพวกเราอย่างมาก เราควรทำอย่างไรในอนาคต?"

ซินเจียงถูกทำลายและกลายเป็นดินแดนของต้าเว่ย

นักปราชญ์ไม่มีฐานที่มั่น

ดังนั้นนักปราชญ์จึงต้องหาที่ตั้งรากฐานใหม่

เดิมที สามารถหาสถานที่ห่างไกล มาพัฒนาอำนาจของตัวเองใหม่ ก็ได้เช่นกัน

แต่ปัญหาคือเซียวเฉวียนได้ติดภาพนักปราชญ์ไปทั่วทุกที่ ซึ่งได้สร้างภาพลักษณ์ของนักปราชญ์ผู้บ้าคลั่งในการฆาตกรรม

จากความเข้าใจของพวกเขาที่มีต่อเซียวเฉวียน เซียวเฉวียนต้องสร้างความปั่นป่วนทั่วทั้งต้าเว่ยและทั่วทั้งซินเจียงเป็นแน่

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เว้นแต่นักปราชญ์จะพบสวรรค์ในซินเจียงได้จริงๆ มิฉะนั้น จะไม่มีที่สำหรับเขาในซินเจียง

มิฉะนั้น นักปราชญ์และคนอื่นๆ ทำได้แค่หาทางอื่น

สิ่งที่เรียกว่าการหาหนทางใหม่คือการไปต่างประเทศ

แต่นี่ก็ทำไม่ได้เช่นกัน

ไม่มีประเทศใดยอมให้ชาวต่างชาติตั้งกลุ่มในดินแดนของตนเอง

อย่างไรก็ตามความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเสวียนจิ้งและนักปราชญ์ลดลงอย่างมาก พวกเขาจำต้องจำศีลสักพัก หลังจากออกจากเกาะนกกระสา พวกเขาก็ต้องมีฐานของตัวเองด้วยมิใช่หรือ?

ปัญหานี้ไม่สามารถละเลยได้

สิ่งนี้ทำให้นักปราชญ์นิ่งงัน

เดิมที นักปราชญ์มีความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้อาวุโสคุนหลุน หากเซียวเฉวียนไม่เข้าไปยุ่ง นักปราชญ์อาจจะสามารถซ่อนตัวจากเซียวเฉวียนในภูเขาคุนหลุนได้

แต่ตอนนี้ไม่เพียงแต่ชิงหลงจะสนิทสนมกับเฉวียนเฉวียนแล้ว แม้แต่ผู้อาวุโสคุนหลุนก็เมินเฉยต่อนักปราชญ์อีกด้วย

บรรดาผู้ที่เต็มใจช่วยเหลือนักปราชญ์ก่อนหน้านี้ก็ถอนตัวออกไปโดยไม่บอกไม่กล่าว

โชคดีที่ผู้อาวุโสยังคงมีคุณธรรม และไม่ได้บอกเซียวเฉวียนถึงที่อยู่ของกองทัพในขณะนั้น

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ศีรษะของนักปราชญ์ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดทึบ

นอกจากนี้ เขายังต้องการที่จะมีฐานที่ตั้ง แต่เขาใช้สมองจนสับสนและไม่สามารถนึกถึงสถานที่ที่เหมาะสมได้

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป นักปราชญ์จะต้องกลับไปที่ทะเลทรายชั่วคราว และเมื่อความแข็งแกร่งของเขากลับคืนมา เขาจะกลับสู่โลกเพื่อชำระบัญชีกับเซียวเฉวียน!

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ นักปราชญ์ก็พูดอย่างสงบว่า "หลังจากออกจากเกาะนกกระสา เรากลับไปที่ทะเลทรายกันก่อน"

แม้ว่าพายุทรายในทะเลทรายจะแรงมาก เมื่อเปรียบเทียบกับสิ่งที่เสวียนจิ้งประสบในปัจจุบัน มันก็ไม่มั่นคงมากนัก