บทที่ 1854 วัสดุที่หล่อหลอมได้

ทาสคุนหลุนที่กำลังทำงานอยู่ถูก เซียวเฉวียนทักทาย เขานึกว่าตัวเองทำผิดอะไรไป จึงมองเซียวเฉวียน ด้วยความตึงเครียด พูดตะกุกตะกักว่า “ท่านใต้เท้าเซียว ข้าทำผิดอะไรหรือไม่?”

เซียวเฉวียนรู้สึกขำขันในใจ เขาอธิบายว่า “ไม่ ไม่ต้องกังวล ข้าแค่ต้องการถามว่า เจ้าอยากเป็นองครักษ์ของข้าหรือไม่?”

จะเป็นองครักษ์ของ เซียวเฉวียน?

เหมือนกับโชคหล่นมาทับเขา!

ยินดี ยินดีอย่างยิ่ง!

ทาสคุนหลุนที่ถูกโชคหล่นทับสองตาเป็นประกาย พูดอย่างตื่นเต้นว่า “ข้ายินดี ข้ายินดี!”

ดังนั้น เจ้าชื่ออะไร?

เซียวเฉวียนมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาเฉยเมย

เด็กหนุ่มเกาหลังศีรษะก่อน จากนั้นก็ตื่นขึ้นมาและพูดว่า “ท่านใต้เท้าเซียวข้าชื่อจูที่”

จูที่นี้เป็นชื่อที่ขุนนางผู้ยิ่งใหญ่ตั้งให้เขาตอนที่เขาพ้นจากสถานะทาส

จูที่?

ช่างบังเอิญเสียจริง!

ในฮว๋าเซี่ย ยังมีคนชื่อจูที่อยู่ด้วย

จูที่ในฮว๋าเซี่ยเป็นนักรบผู้ยิ่งใหญ่และวีรบุรุษของชาติในยุคราชวงศ์จิ้นตะวันออก

จูที่มาจากตระกูลจูแห่งฟ่านหยางซึ่งเป็นตระกูลใหญ่ทางตอนเหนือ บรรพบุรุษของเขาล้วนเป็นขุนนางระดับสูง

จูที่ในวัยเด็กมีนิสัยร่าเริง ไม่ยึดติดกับเรื่องเล็กน้อย รักความยุติธรรม ใจกว้าง ชอบช่วยเหลือคนยากจน เป็นที่เคารพนับถือจากญาติพี่น้อง

หากกล่าวว่าคนทั่วไปเกิดมาพร้อมกุญแจทองคำ จูที่นั้นเปรียบเสมือนบุคคลที่เกิดมากับเหรียญทองคำในมือ เขาเกิดมาในตระกูลขุนนางชั้นสูง มีฐานะร่ำรวยและมีชื่อเสียงโด่งดัง

ในวัยเด็ก จูที่เป็นคนที่มีนิสัยร่าเริง ไม่ยึดติด ชอบช่วยเหลือผู้อื่น ใจกว้าง มีความมุ่งมั่น มักช่วยเหลือผู้ยากไร้ ทำให้เป็นที่เคารพนับถือจากญาติพี่น้องและคนในชุมชน

เมื่อเขาเติบโตขึ้น เขาทุ่มเทให้กับการอ่านหนังสือ ศึกษาตำราโบราณ เรียนรู้เรื่องราวในอดีตและปัจจุบัน ผู้คนต่างยกย่องเขาว่ามีความสามารถล้ำเลิศ

เขาคือหนึ่งในตัวละครหลักในนิทาน “ได้ยินเสียงไก่ขันแล้วลุกขึ้นเต้น”

และยังเป็นผู้แสดงนำในสำนวน “ตีปี๊บกลางกระแสน้ำ” อีกด้วย

เขาเคยดำรงตำแหน่งต่างๆ มากมายในชีวิต เช่น ปลัดกรมมณฑล เลขานุการเสนาบดี ผู้ช่วยแม่ทัพม้าเร็ว ข้าราชบริพาร

หลังจากเหตุการณ์ความวุ่นวาย เขาพาครอบครัวหลบภัยไปยังแถบแม่น้ำแยงซี และได้รับตำแหน่งแม่ทัพผู้กล้าหาญ ผู้ว่าการเมืองยู่โจว

ในปีแรกแห่งรัชสมัย เขาเป็นผู้นำกองทัพบุกไปทางทิศเหนือ ได้รับการสนับสนุนจากประชาชนในหลายพื้นที่

ภายในเวลาไม่กี่ปี เขาสามารถยึดดินแดนทางตอนใต้ของแม่น้ำเหลืองกลับคืนมาได้ ทำให้สือเล่อ ไม่กล้ารุกลงใต้ ได้รับการเลื่อนยศเป็นแม่ทัพแห่งเมืองตะวันตก

ต่อมา ด้วยความที่มีผลงานดีเด่น เขาจึงถูกราชสำนักของราชวงศ์จิ้นตะวันออกหวาดระแวง

ในปีที่สี่ของถายซิงนั่นคือในปี 321 ราชสำนักสั่งให้ ไต๋เยวียนไปประจำการที่เหอเฟยเพื่อควบคุมการเดินทางทางเหนือของจูที่ จูที่ได้เห็นความขัดแย้งภายในและการต่อสู้ลับๆ และความเสื่อมโทรมของบ้านเมือง สุดท้ายก็เสียชีวิตด้วยความโกรธแค้น ราชสำนักจุ้ยเซิง น้องชายของเขาเข้ามารับช่วงต่อและสาเหตุสำคัญของจูที่ในการบุกไปทางทิศเหนือของล้มเหลว

เห็นได้ชัดว่า จูที่ของต้าเว่ยมีความเป็นมาที่แตกต่างจาก จูที่ของฮว๋าเซี่ย

ฮว๋าเซี่ยเป็นดินแดนของต้าเว่ย

สำหรับรูปลักษณ์ เด็กหนุ่มคนนี้ไม่ถึงกับหล่อเหลา แต่ก็ถือว่าดูดี คิ้วดั่งดาบ ดวงตาเป็นประกาย

เมื่อเทียบกับ จูที่ของฮว๋าเซี่ยจะเป็นอย่างไร เซียวเฉวียนก็ไม่รู้

แต่คัมภีร์โบราณกล่าวว่า มีนิสัยร่าเริง ใจกว้าง ไม่เรื่องมาก ไม่ค่อยใส่ใจเรื่องกิริยามารยาท

หมายความว่า จูที่มีบุคลิกที่เปิดเผย ไม่เคอะเขิน ไม่สำรวม

คำเพียงแปดคำนี้ สามารถให้ผู้อ่านจินตนาการได้อย่างอิสระ

จูที่คนนี้ เมื่อมองไปที่ดวงตาสีดำสนิทและสดใสของเขา เซียวเฉวียนรู้สึกว่าเขาเป็นคนฉลาด

หากได้รับการฝึกฝนอย่างเหมาะสม เขาย่อมต้องเป็นบุคคลที่เก่งกาจ

เซียวเฉวียนพูดเรียบๆ ว่า “ดีแล้ว เจ้ามากับข้ามา!”

จูที่พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ขอรับ! ท่านเจ้าบ้าน!”

เป็นคำว่าท่านเจ้าบ้านอีกแล้ว

เซียวเฉวียนหันขวับ พูดเรียบๆ ว่า “ต่อไปนี้ เจ้าเรียกข้าว่าพี่ชายเหมือนอาสือก็ได้”

กว่าจะลดความถี่ของคำว่า “ท่านเจ้าบ้าน” ที่ปรากฏในหูของเขาลงได้ ก็มีคนมาเรียก "ท่านเจ้าบ้าน" อีกแล้ว เซียวเฉวียนไม่ยอม

“ท่านพี่” ฟังดูดีกว่าจริง ๆ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จูที่ก็ลังเล เขาไม่แน่ใจว่าจะทำได้หรือไม่

เขาจ้องมองเซียวเฉวียนด้วยความสงสัย ราวกับจะถามว่า “ท่านไม่ได้ล้อข้าเล่นใช่มั้ย?”