บทที่ 1889 ค้นพบเบาะแส

นี่ควรจะเป็นคำถามของเสวียนอวี๋เสียมากกว่า

เนื่องจากที่เขาพูดออกมาเช่นนี้ นั่นก็เพราะว่าเขารู้สึกว่าเซียวเฉวียนน่าจะพกเถามันเทศติดตัวมาด้วย

เรื่องจากเซียวเฉวียนชอบกินมันเทศเอาเสียมากๆ และภาพชุนเซี่ยวก็สามารถใส่อะไรลงไปก็ได้

แต่คำถามนี้ของเซียวเฉวียน ถามออกมาราวกับว่าเขาไม่ได้พกเถามันเทศติดตัวมาด้วย

แต่ดูเหมือนว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้ เพราะนี่ไม่ใช่พฤติกรรมของเซียวเฉวียนเอาเสียเลย

เสวียนอวี๋กะพริบตา เขามองไปที่เซียวเฉวียน “ท่านอาเซียวไม่ได้เอาเถามันเทศติดตัวมาด้วยงั้นหรือ?”

นี่มันผิดหลักวิทยาศาสตร์

เมื่อเห็นหน้าที่สับสนของเสวียนอวี๋ เซียวเฉวียนก็เลิกที่จะล้อเล่นกับเสวียนอวี๋ “เอามา”

แต่เนื่องจากเป็นการเดินทางออกจากเกาะนกกระสา เซียวเฉวียนจึงไม่ได้นำมันเทศมามากสักเท่าไหร่นัก ดังนั้นเขาจึงมอบมันเทศให้กับครอบครัวแต่ละครอบครัวได้เพียงสองสามหัวเท่านั้น จากนั้นก็ทำการสอนพวกเขาเพาะปลูกมันเทศเพื่อเป็นอาหารและขยายพื้นที่เพาะปลูกต่อไป

พูดจบเซียวเฉวียนก็เอาเถามันเทศออกมาจากภาพชุนเซี่ยวสองสามหัว จากนั้นก็เดินกลับไปยังบ้านที่เพิ่งจากมาเมื่อครู่

เห็นพวกของเซียวเฉวียนทั้งสองคนเดินกลับมาอีกครั้ง ผู้หญิงที่ยังไม่ทันกลับเข้าไปในบ้านก็ถามออกมาด้วยใบหน้าสงสัย “คุณชายทั้งสองมีเรื่องอันใดงั้นหรือ?”

เมื่อครู่นางกระตือรือร้นในการต้อนรับพวกเขา แต่พวกเขากลับรีบร้อนที่จะจากไป ตอนนี้เดินกลับมา ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือไม่

เสวียนอวี๋มอบเถามันเทศในมือให้กับผู้หญิงคนนั้นพร้อมกับกล่าวว่า “แม่นาง ท่านอาเซียวมอบสิ่งนี้ให้กับพวกท่าน”

จากนั้นเสวียนอวี๋ก็อธิบายเกี่ยวกับการเพาะปลูกมันเทศให้กับผู้หญิงคนนั้นฟัง รวมถึงวิธีกินแล้วนำมาใช้ประโยชน์อย่างละเอียด

ผู้หญิงที่ได้ยินเช่นนั้น ดวงตาคู่นั้นของนางเป็นประกาย มองมันเทศที่อยู่ในมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ้มออกมาตรงมุมปาก “บนโลกนี้มีพืชที่วิเศษขนาดนี้อยู่ด้วยงั้นหรือ ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก!”

เสวียนอวี๋กล่าวออกมาว่า “มันเทศไม่เพียงแค่สามารถกินเป็นอาหารได้เท่านั้น แต่ใบของมันก็สามารถนำมาทอดกินได้ด้วย”

สรุปก็คือ มันเทศเป็นสมบัติอันล้ำค่า

ผู้หญิงคนนั้นดีใจมากที่ได้ยินสิ่งนี้ นางยิ้มออกมาด้วยแววตาที่เปล่งประกาย “เยี่ยม! เยี่ยมไปเลย! เยี่ยมมาก! ขอบคุณคุณชายทั้งสองมาก”

เสวียนอวี๋ตอบกลับไปว่า “นี่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ”

พูดจบทั้งสองคนก็เดินออกไปจากบ้านของผู้หญิงคนดังกล่าว

จนกระทั่งเงาของทั้งสองคนหายไป ผู้หญิงคนนั้นถึงเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับมันเทศอันล้ำค่าที่อยู่ในมือ

เห็นนางยิ้มไม่ยอมหุบ สามีและลูกของนางก็วิ่งเข้ามาล้อมรอบนางเอาไว้ มองมาที่มันเทศในมือของนางด้วยความสงสัย

สามีของนางถามออกมาว่า “สิ่งนี้มันคืออะไรอย่างนั้นหรือ?”

เหตุใดถึงทำให้นางมีความสุขได้มากถึงเพียงนี้?

ในความทรงจำของเขา แม้ว่านางจะได้เงินสนับสนุนจากครอบครัวของเขา เขาก็ไม่เห็นนางดีใจถึงเพียงนี้

ลูกชายของเขาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “ใช่แล้ว แม่ สิ่งนี้คืออะไรอย่างนั้นหรือ?”

ผู้หญิงคนนั้นตอบกลับมาว่า “ของสิ่งนี้เรียกว่ามันเทศ เป็นพืชที่เป็นเหมือนสมบัติล้ำค่า”

เป็นพืช?

พวกเขาไม่เคยเห็นพืชที่มีหน้าตาเช่นนี้มาก่อน

ผู้หญิงคนนั้นอธิบายให้พวกเขาฟังเหมือนกับที่เสวียนอวี๋อธิบายออกมา

หลังจากสามีและลูกชายได้ยินเช่นนั้น ปฏิกิริยาของพวกเขาก็เหมือนกับปฏิกิริยาเดิมของนางทุกประการ

ผ่านไปครู่หนึ่ง สามีและลูกชายของเขาถึงจะได้สติกลับคืนมา พูดออกมาด้วยความตกใจว่า “มีของดีขนาดนี้อยู่จริงงั้นหรือ?”

พืชที่เปรียบเสมือนสมบัติ มันน่าประหลาดใจยิ่งนัก แถมยังสามารถกินเป็นอาหารได้

สำหรับที่นี่ เงินนั้นไม่ได้มีอำนาจเท่ากับอาหารในการดำรงชีพ

สำหรับชาวบ้านที่นี่ ขอแค่พวกเขามีกิน ได้กินอาหารสามมื้อต่อวัน แต่ให้พวกเขาไม่มีเงิน พวกเขาก็รู้สึกว่าชีวิตของพวกเขานั้นเป็นสุขแล้ว

หรือพูดอีกอย่างก็คือ ในสายตาของพวกเขา ความสุขของพวกเขาก็คือการได้อิ่มท้อง

ผู้หญิงคนนั้นกล่าวออกมาว่า “คุณชายทั้งสองกล่าวออกมาเช่นนี้ พวกเขาไม่มีความจำเป็นจะต้องโกหก ดังนั้นข้าจึงคิดว่ามันเป็นความจริง”

สุดท้ายแล้วจะเป็นความจริงหรือไม่ แค่ทำตามที่เสวียนอวี๋กล่าวออกมา แค่นั้นก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ?

ทุกอย่างล้วนมีเหตุผลในตัวของมันเอง!

สามีและลูกชายของนางหยิบอุปกรณ์ เตรียมที่จะออกจากบ้าน